20090501

Άλυτες ή ανούσιες απορίες (4x2=6)

Καμιά φορά, καθώς συγυρίζω τα χαρτιά με τα κείμενα και τις νότες, πέφτει το μάτι μου σε προσχέδια και προηγούμενες βερσιόν κάποιων τραγουδιών μου, πλέον "ολοκληρωμένων". Κλείνω τα χαρτιά γρήγορα, μα ενίοτε με προφταίνει μια ακαθόριστη μελαγχολία.

Θυμάμαι ακόμα εκείνο το βράδυ που έγραφα ένα τραγούδι, είχα πει 2-3 φορές καθ' όλη τη διάρκεια "Αυτό είναι. Ως εδώ. Κλείνουν τα μάτια μου", αλλά συνέχιζα, επειδή μου άρεσε πολύ. Στα τελευταία λεπτά, είχα χάσει επαφή με το περιβάλλον, έπιανα την πλέον απλή συγχορδία και παραξενευόμουν από το περίεργο σχήμα που είχε πάρει το χέρι μου. Συνέχιζα υπνωτισμένος, ώσπου το τέλειωσα. Είμαι απολύτως βέβαιος ότι αν είχα εξαρχής σταματήσει να παίζω και συνέχιζα πχ την επομένη, το τραγούδι θα ήταν διαφορετικό. Πώς όμως θα ήταν; Και γιατί το έληξα εκεί, στο πρώτο βράδυ;
Όσο ζυγισμένα κι εξαντλητικά χτενισμένα είναι όσα γράφω, αυτό που με κάνει να λέω "το τραγούδι ολοκληρώθηκε" δεν αφορά στο ίδιο το τραγούδι μόνο, με αποτέλεσμα η τελική μορφή ενός κομματιού να εμπεριέχει τις συνθήκες και τη διάθεση της συγκεκριμένης νύχτας -πάντα νύχτα έγραφα.

Το τυχαίο του αποτελέσματος και οι αναπόφευκτα χαμένες παραλλαγές είναι αυτά που μου προκαλούν την προαναφερθείσα μελαγχολία, με τον ίδιο τρόπο που συμβαίνει όταν σκέφτομαι ότι η ζωή μου, οι φίλοι μου, όλα όσα έζησα, όσα γνώρισα κι όσα είδα είναι πρώτ' απ' όλα μια αλυσίδα τυχαίων περιστατικών, τα οποία διαχειρίστηκα όπως μου επέτρεπε κι επέβαλλε η κατά καιρούς κυμαινόμενη ιδιοσυγκρασία μου.

Ας μην το πάρω από πολύ πίσω -μόνο ένα μικρό δείγμα: Αν δεν είχα εκείνη την εφηβική έπαρση και τον κωλοπαιδίστικο χαρακτήρα που έκανε κάποιους να αλλάζουν μέχρι και Δέσμη (για να γελάω αργότερα με τον κολλητό μου -άλλος διάολος), αν δεν έκανα με αυτόν κόντρες στις Πανελλήνιες στο ποιος θα τα λύσει όλα πιο γρήγορα (το βράδυ κάθε παραμονής εξετάσεων πίναμε μπύρες) και δεν είχα κάνει την πράξη 4x2=6 για να βγω πρώτος έξω -έχοντας γράψει στα Μαθηματικά ένα άνετο 18,5, θα ήμουν σε άλλη σχολή, σε άλλη πόλη, με άλλους φίλους, άλλους έρωτες, άλλες μουσικές, άλλες νύχτες, άλλες σκέψεις, άλλα ρούχα, άλλες εικόνες, άλλα βιβλία, άλλες φράσεις, άλλες ταινίες, άλλη ζωή. Μόνο από αυτό.

Δεν μετανιώνω για τίποτα, με την έννοια ότι είναι τόσο εύθραυστο αυτό το σύμπλεγμα των αλληλοεξαρτώμενων συμβάντων, που αν κάτι έστω μικρό άλλαζε, η ζωή μου θα ήταν σίγουρα αλλιώς. Και η ζωή μου είναι τώρα αυτό που θέλω, μετά από πολύ κόπο και πολύ πολύ πόνο, κάτι τόσο ζωντανό που ρέει για να εξελίσσεται διαρκώς σε κάτι που μου αρέσει ακόμα πιο πολύ.

Κι έχεις, λοιπόν, έναν άνθρωπο δίπλα σου, που λες "αυτός είναι. Μόνος αυτός θα μπορούσε να είναι", αλλά σκεπτόμενος τα παραπάνω, αναρωτιέμαι: Κάνοντας την αριθμητική πράξη σωστά, χάνεις την πιθανότητα να γνωρίσεις αυτόν τον άνθρωπο; Κι αν δεν τον γνώριζες, θα ήταν κάποιος άλλος; Μα, πώς γίνεται να ήταν κάποιος άλλος;
Όσο κι αν έχω προσπαθήσει, όσο κι αν έχω διαλύσει τα μούτρα μου, όσο κι αν παλεύω για αυτό που βιώνω κι απολαμβάνω καθημερινά, έρχεται κάθε τόσο ένα ανεπαίσθητο συμβάν που μου κλείνει το μάτι.

Να απολαύσουμε το τυχαίο της ζωής.
Είμαστε απλά εκδοχές που αναμένουν να ξεδιπλωθούν.