20090505

Ρεβάνς (για αυτές τις μέρες)

Οι ελληνικές ταινίες που είδα στα 80s, όντας μαθητής Δημοτικού, για τις οποίες η αίσθηση της πρώτης φοράς υπάρχει ακόμα μέσα μου, είναι δύο: Το "Νοκ Άουτ", το οποίο είχα δει στην εξοχή, σε ασπρόμαυρη τηλεόραση (από αυτές που έκαναν 5 λεπτά να ανοίξουν -πρώτα ερχόταν ο ήχος και μετά η εικόνα- κι όταν έκλειναν, έμενε για κάμποση ώρα μια λευκή τελίτσα στο κέντρο) και η "Ρεβάνς", την οποία είχα γράψει στο βίντεο και την έβλεπα κάθε τόσο.
Ήμουν τόσο μικρός, που δεν ήξερα τι σημαίνει η λέξη "χασίς" (την είχε αναφέρει ο Πουλικάκος σε εκείνην την καλτ σκηνή), τι σημαίνει "κάναμε σεξ και υπολογίσαμε τις μέρες" και δεν καταλάβαινα γιατί η λέξη "φασίστας" ήταν βρισιά και μάλιστα ισοδύναμη, αν όχι μεγαλύτερη, της "πουτάνας". Θυμάμαι ότι αυτό που με τσίγκλαγε ευχάριστα, παρά το αγνό και άβγαλτο της ηλικίας μου, ήταν το ότι έβλεπα τρεις ανθρώπους να συνυπάρχουν ερωτικά.

Μια από αυτές τις μέρες έκανα βόλτα στην παλιά μου γειτονιά. Έφυγα από εκεί στα 19 μου, ξαναπήγα στα 23 μου κι έκτοτε την επισκέπτομαι 2-3 φορές το χρόνο. Αυτή τη φορά, ήταν λίγο χειρότερα από μίζερα και μάλλον θα αργήσω πολύ να ξαναπάω. Ωστόσο, ακόμα κι αυτή η βόλτα πρέπει να ανήκει σε αυτόν τον κύκλο των ημερών, όπου όλα σχετίζονται μεταξύ τους, χωρίς να το επιδιώκουμε:

Η κασέτα που έψαχνα τις προάλλες περιείχε, εκτός των λυκειακών πονημάτων, τη μουσική που είχα γράψει καθώς ξανάβλεπα την Ρεβάνς, όντας φοιτητής πλέον (μάλιστα μου είχαν ήδη λυθεί οι προαναφερθείσες απορίες της ταινίας, από την καλή κι απ΄την ανάποδη), όπως και τη δικιά μου εκδοχή ενός σαχλού τραγουδιού που άκουγα την εποχή του "Νοκ Άουτ" (και πιο πριν) σε μια μονοκατοικία που ξανάδα σε αυτήν την τελευταία βόλτα, ενώ αναρωτιέμαι πού βρίσκεται η κούτα με τα τεύχη του "01" ακούγοντας μετά από χρόνια τον "Ασύρματο Κόσμο" (η Μοτοκούζι στο repeat), σαν ένα flashback στα τέλη του Λυκείου δηλαδή, τότε που έγραφα τις μουσικές στο sonix (της κασέτας που λέγαμε), τότε που έβλεπα το Unplugged των Pearl Jam (το οποίο ξανάδα αυτές τις μέρες -κυκλοφόρησε σε dvd πριν λίγο καιρό), τότε που έγραφα τα πρώτα μου κείμενα χάρη στην παρότρυνση ενός κοριτσιού που εμπιστευόμουν τόσο πολύ τότε, τα οποία άνοιγαν μια περίοδο που κράτησε δέκα χρόνια, με ένα από τα τελευταία κείμενα αυτής να αναφέρεται σε μια σκηνή από μια ταινία που είχα δει στα 80s (την εποχή της Ρεβάνς, του Νοκ Άουτ και της μονοκατοικίας), στην οποία ένας άντρας αφού γδύνεται σιωπηλά, τον φανερώνει ένα φως καθώς ανοίγει η πόρτα και τότε αυτός νωχελικά κρύβει τα γεννητικά του όργανα με το χέρι -σκηνή που θυμάμαι σαν όνειρο από την ταινία-γρίφο που είδα ξανά πριν λίγα χρόνια, τυχαία κι ήμουν για λίγες ώρες υπό την επήρεια ενός χαλαρού εγκεφαλικού.

Συνδέονται τόσο εύκολα αυτά μεταξύ τους, που αναρωτιέμαι αν αυτές τις μέρες μπορώ να νιώσω κάτι διαφορετικό. Σαν να με έχουν τοποθετήσει σε ένα γυάλινο δωμάτιο, απ' όπου βλέπω όλο τον κόσμο κι ενώ νομίζω ότι μπορώ να τρέξω οπουδήποτε, στ' αλήθεια το μόνο που μπορεί να συμβεί είναι να κάνω κύκλους γύρω από τον εαυτό μου κι απλά να δοκιμάζω διαφορετικούς συνδυασμούς με τα μοναδικά 5-6 αντικείμενα και παιχνίδια που έχω μες στο δωμάτιο. Η οποία εικόνα, με τη σειρά της, μου θυμίζει ένα από τα πρώτα κείμενα που είχα γράψει τότε

Αυτές τις μέρες, χωρίς να έχω σκεφτεί τίποτα από τα παραπάνω, είδα ξανά το "Νοκ Άουτ" και τη "Ρεβάνς". Μου άρεσαν ακόμα. Κι ελπίζω να μην πάει έτσι η ζωή μου, που ασυναίσθητα (μα σε πλήρη αρμονία με ό,τι θα συμβαίνει) να βάλω να δω την "Ευδοκία".