20090526

Δεν είναι η ζέστη

Έχω βρει την προαναφερθείσα κασέτα, την πέρασα στον σκληρό μου μετά από μια εξουθενωτική επιχείρηση (είχα ξεχάσει κι ένα βύσμα, για χάρη του οποίου έριξα κι ένα έξτρα 90λεπτο μεσημεριανό περπάτημα). Το μόνο που μένει είναι να κάνω split τα κομμάτια και να τα ανεβάσω. Δεν το κάνω.

Σε κάτι ανασκαφές σε κούτες βρήκα ένα αρχαίο cd με κάποιες παλιές μουσικές μου από την εποχή που ήμουν φοιτητής. Ήταν γραμμένες με midi ήχους, οι οποίοι είχαν χαθεί κι έπρεπε να ξανακάνω assign τα πάντα. Το έκανα, μετά άκουσα τις μουσικές, συμπαθητικές ήταν, στο τέλος δεν έκανα save.

Αλλού, βρήκα ένα ωραίο μοτίβο που είχα γράψει το Γενάρη του '08 (βάσει των properties του αρχείου), παντελώς ξεχασμένο. Μου άρεσε, το άκουγα, ανεβοκατέβαζα τις εντάσεις, όλα καλά. Η επιλογή export φάνταζε σαν καταναγκαστική τιμωρία σχολείου.

Γράφω διφωνίες για το μη-αστικό τραγούδι μου. Τις σημειώνω στο χαρτί, φαίνονται όμορφες. Θέλω να τις ακούσω. Κι είναι τόσο απλό, ένα μικρόφωνο χρειάζεται μόνο. Το προγραμματίζω για το φθινόπωρο, για να μην με κουράσει η σκέψη.

Θυμήθηκα την εποχή που ερωτεύτηκα τόσο έντονα μετά από πολύ καιρό. Άλλαζαν όλα μέσα κι έξω. Ένα θολό, υγρό και γλυκό φίλτρο πίσω από τα μάτια μου και πριν από κάθε μου κίνηση. Το μόνο που με ενοχλούσε λίγο ήταν ότι αποχωριζόμουν τον προβληματικό μου εαυτό που τόσο μισούσα τα προηγούμενα χρόνια, μα -όπως προέκυπτε- τόσο στοργικά συντηρούσα (κι ίσως και να καμάρωνα κρυφά, βάσει μιας εφηβικής αντίληψης). Για μήνες ολόκληρους δεν έγραφα τίποτα. Είχε γίνει αυτό που πάντα ήθελα, να ξεφορτωθώ αυτό το κιβώτιο. Κι όταν θέλησα να ξαναγράψω, δεν είχαν προφανώς νόημα οι σκόπιμες πια αναταράξεις. Δεν ήξερα αν υπήρχε λόγος να συνεχίσω να γράφω, ώσπου απλώς (ή καθόλου "απλώς") προέκυψαν οι νέες εκτάσεις. Άγνωστες. Με τη νέα μου ζωή μέσα σε αυτές, όχι όμως σαν ισοβίως κεκτημένο οικοδόμημα, αλλά σαν ένα μικρό οίκημα που θέλεις να φροντίζεις για να σου παρέχει το πιο όμορφο παράθυρο για να χαζεύεις και να αφουγκράζεσαι τον κόσμο.

Σε βάθος χρόνου, φαίνονται όλα καθαρά: Η πρώτη εκείνη περίοδος έριχνε απλά τους σπόρους του περιεχομένου και ήταν φυσικά μια άριστη αφορμή για να σπάσω κάθε δομή στο γραπτό μου λόγο. Η δεύτερη όμως ήταν αυτή που έκανε τα κείμενα της πρώτης να φαντάζουν νεανικές ασυνάρτητες ή αβαθείς δοκιμές (έτσι είναι, όσο κι αν πίστευα ότι δεν θα το νιώσω αυτό ποτέ -πόσο μάλλον όταν, φευ, δεν υπήρχε τίποτα υποκριτικό ή δήθεν σε όσα έγραφα). Σκέφτομαι ότι η απώλεια δεν θα πάψει ποτέ να παρέχει πρόσφορο έδαφος για δημιουργία, μα συνάμα θα θέτει σε αυτήν τα δικά της όρια, που τις περισσότερες φορές δεν αφήνουν πίσω κάτι τουλάχιστον ευρύχωρο ή άξιο λόγου όταν πια το βλέπεις από κάποια απόσταση. Πλέον, οτιδήποτε φέρεται μόνο ως έκφραση απώλειας, μου προκαλεί ανία.

Ας είμαι λοιπόν -και για άλλον ένα λόγο- ευτυχής.