20090613

Οκαρίνα + Γαλλικό κόρνο

Άκουγα μια παλιά μελωδία που είχα γράψει στα mid-nineties και σκέφτομαι ότι σχεδόν όλες οι λούπες που σκαλίζω είναι απλά ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη του εικοσάχρονου εαυτού μου. Τότε, ενώ είχα μόνο μια κλασική κιθάρα, σκεφτόμουν τα τραγούδια μου με ό,τι όργανο ήθελα. Εξάλλου, δεν υπήρχε καμιά πιθανότητα να τα ηχογραφήσω.

Το '97 γνώρισα έναν τύπο που μου είπε ότι το στούντιο χωράει πια σε μια βαλίτσα, μου φάνηκε σχεδόν ψέμα, αλλά αργότερα έμαθα ότι η πτυχιακή του είχε να κάνει με impulse responses φυσικών χώρων κι αυτό με ψάρωσε αρκούντως για να πεισθώ κάπως για το στούντιο/βαλίτσα.

Αν έπαιρνα τηλέφωνο τον εαυτό μου του '96, θα χαιρόταν για το μέλλον με τις ευκολίες του κι όλα τα άλλα που θα του περιέγραφα. Και κατά μία έννοια, όλα αυτά που ανεβάζω είναι μουσικά τηλεφωνήματα, γι' αυτό και δεν έχω κανένα πρόβλημα με αυτά.

(το "λίγο ακόμα" συμπεριλαμβάνεται πλέον στο άλμπουμ loop loop)