20091231

110110

Νομίζω ότι ο σπόρος των τραγουδιών βρίσκεται στα κείμενα και τις μελωδίες του δεύτερου μισού των 90s κι ιδιαίτερα σε ένα πακέτο κειμένων του '98 με τίτλο "ωεμ και η λαίμαργη αγάπη". Πάντως, τα περισσότερα κομμάτια γράφτηκαν το '02-'04, στον απόηχο των διαλυμένων φοιτητικών παρεών, τότε που οι περισσότεροι συνομήλικοί μου άρχισαν να βολεύονται τις καινούργιες τους γραβάτες, να υιοθετούν άτσαλα ένα νέο τεχνικό λεξιλόγιο και να μπολιάζουν τις συζητήσεις με λογιστικά θέματα, που έπαιρναν τη θέση κάποιων "εφηβικών και ρομαντικών" αναζητήσεων.

Οι τότε 25άρηδες που είχαν διατηρήσει μια ανησυχία (πολλές φορές επειδή απλά δεν τους έπαιρνε να βρεθούν στη θέση των "εφησυχασμένων"), είτε παρέμεναν μάλλον μουδιασμένοι, είτε απλώς άραζαν στα ήδη κεκτημένα, θεωρώντας ότι αυτή η διαφοροποίηση αρκεί -σαν να καθάριζαν οι άλλοι για αυτούς. Και οι μπάφοι να μετράνε σαν γαλόνια προστιθέμενα στη φαιδρή επαναστατικότητα τους, όπως τα νταν στο καράτε.

Έτσι, αυτά τα τραγούδια προέκυψαν ως ένα ήπιο και υπόγειο ρέκβιεμ για τη γενιά μου, όταν ήρθε η σειρά της να αρχίσει να ζαλίζεται από τις φάπες, τις οποίες δέχτηκε άνευ όρων (ή τέλος πάντων μετά οικονομικών συμφωνιών ή χάριν κοινωνικής αποδοχής κι ευαρέσκειας).

Αυτό που πίστευα από τότε είναι ότι αν έχεις κάτι να πεις, θα το καταφέρεις παρά τις αντιξοότητες που -είναι μαθηματικώς βέβαιο ότι- θα συναντήσεις. Όσο ελλιπείς τεχνικές γνώσεις έχεις, όσο πενιχρά κι αν είναι τα μέσα σου, αν έχει ουσία ο λόγος σου, θα βρεις τον τρόπο να εκφραστείς. Και κατά μια άποψη, το οφείλεις στον εαυτό σου και στους γύρω σου.

Ήταν η εποχή που πήγαινα πολύ συχνά σινεμά, έβλεπα πολλά dvd, είχα πάθει σοκ με τον Eraserhead και η ΕΤ1 έπαιζε για τελευταία φορά το Twin Peaks.

Από το '94 και για δέκα χρόνια έφτιαχνα βιβλιαράκια-ενότητες με τα κείμενά μου, τα οποία κατά καιρούς χάριζα στους φίλους μου. Έτσι, ήρθε πολύ φυσικό το να κάνω κάτι αντίστοιχο και με τα τραγούδια. Το cd περιέχει δύο ξεχωριστές ενότητες, τη "λαίμαργη αγάπη" και τις "υποθέσεις του πέμπτου κόσμου". Υπάρχει άλλη μία που προηγείται αυτών, οι "1000 ιστορίες", την οποία έγραψα στα 20 μου περίπου. Θεωρούσα το γράψιμο μια διαρκώς εξελισσόμενη σχέση ανάμεσα σε μένα και σε έναν υποθετικό ακροατή-αναγνώστη, τον ίδιο εδώ και χρόνια, γι' αυτό και μέσα σε αυτά τα νέα κομμάτια υπάρχουν αναφορές στα τραγούδια της πρώτης ενότητας.

Ανέκαθεν με γοήτευαν εκείνες οι σχέσεις που ξεκινούσαν σαν μετωπική σύγκρουση, να γνωρίζεις κάποιον ένα βράδυ και να φτάνεις το πρωί να μοιράζεσαι τις πιο παλαβές σκέψεις μαζί του. Γι' αυτό το λόγο, προσπέρασα την "εισαγωγική" ενότητα. Επίσης, το ότι μπήκε πρώτα η τρίτη και μετά η δεύτερη ενότητα είναι ένα σχόλιο για τη σημασία που έχει γενικότερα η σειρά των τραγουδιών: Θυμάμαι κάποιους δίσκους που έτυχε να τους πρωτακούσω από τη δεύτερη πλευρά τους και έτσι έμειναν αποτυπωμένοι μέσα μου.

Την εποχή που έγραψα τα τραγούδια, είδα κάτι που με συντάραξε: ένας γνωστός άδειαζε στον media player ολόκληρους φακέλους με mp3 και για το υπόλοιπο βράδυ προχωρούσε βιαστικά τα τραγούδια ή να τσιμπολογούσε λίγο αρχή, λίγο μέση και λίγο τέλος. Έπαθα πολιτισμικό σοκ. Σκέφτηκα ότι τα τραγούδια μου δεν έχουν καμία τύχη με βάση τα σημερινά δεδομένα. Γι' αυτό και σήμερα όταν συναντάω ανθρώπους που ακούνε τα cd από την αρχή μέχρι το τέλος με προσοχή, νιώθω μια βαθιά συγγένεια με αυτούς.

Την πρώτη ηχογράφηση την έκανα το '02, στο cool edit με τον αρχαίο μου ΗΥ (έναν Pentium I στα 133MHz, με 16MB RAM, μια Soundblaster 16 και 1GB σκληρό), μια κλασική κιθάρα, ένα μικρόφωνο των 5€ και δείγματα κρουστών που έκοβα κι έραβα από τα cd μου. Η διαδικασία πρέπει να κράτησε γύρω στους 2 μήνες -κουτσοβγήκε ένα τραγουδάκι.

Το '03 αγόρασα νέο ΗΥ (Pentium 4) και τα ένα ζευγάρι καλών ακουστικών κι ασχολήθηκα για περίπου 3 μήνες με τα "σύρματα", ένα κομμάτι στο οποίο πειραματιζόμουν με εναλλαγές εξωφρενικά χαμηλών και υψηλών συχνοτήτων, με αποτέλεσμα εκείνο το καλοκαίρι να χάσω για ένα μήνα την ακοή μου από το ένα αυτί. Όταν επανήλθε, δεν άκουγα πλέον κάποιες συχνότητες. Δεν έδωσα τόση σημασία σε αυτή την αναποδιά, σκέφτηκα ότι έτσι κι αλλιώς οι αισθήσεις μας είναι περιορισμένου εύρους κι ότι αρκετές φορές έχει ενδιαφέρον το φιλτράρισμα πληροφοριών μέσω στοιχείων απωλεστικού χαρακτήρα.

Μετά από διάφορα συμβάντα κι ανακατατάξεις στη ζωή μου, το '06 ήμουν έτοιμος για μια κάπως πιο "σοβαρή" ηχογράφηση, αφού είχα πια μια κάρτα ήχου χωρίς latency, ένα φθηνό πυκνωτικό μικρόφωνο, μια ηλεκτρική κιθάρα, ένα μπάσο κι ένα ζευγάρι 5" ηχείων. Χώρισα ένα δωμάτιο στη μέση και διαμόρφωσα την ακουστική του για να είναι κατάλληλο για ηχογραφήσεις, μίξη κλπ.

Το φθινόπωρο του 06 ξεκίνησα. Ζούσα πάνω από ένα σιδεράδικο, το οποίο πολλές φορές λειτουργούσε από τα ξημερώματα μέχρι το βράδυ, όλο το σπίτι συντονιζόταν με τις μηχανές κι έτσι οι μόνες ώρες που είχε σχετικά ησυχία και μπορούσα να ηχογραφήσω ήταν τις νύχτες. Για όσους μήνες έγραφα, έβγαινα σπάνια από το σπίτι, διάβαζα συνέχεια τεχνικά άρθρα περί ακουστικής, εργαλείων και διαδικασιών ηχογραφήσεων και μίξης. Αλλά δε με ένοιαζε τίποτα γιατί επιτέλους άκουγα τα τραγούδια που τόσα χρόνια υπήρχαν μόνο στο νου μου.

Σε πολλά κομμάτια χρησιμοποίησα ηχητικά αποσπάσματα από ταινίες ή άλλα τραγούδια (ως δομικά στοιχεία της σύνθεσης κι όχι απλά "για την ατμόσφαιρα"), χωρίς να έχω ιδέα περί sampling φιλοσοφίας κι ότι αυτό το κάνουν χρόνια κι άλλοι -στο Γυμνάσιο άκουγα συνεχώς το fear of a black planet, χαμπάρι δεν είχα πάρει. Για την ακρίβεια, ένιωθα λίγο άσχημα για την "κλοπή". Το '08 άκουσα το Person Pitch, οπότε το θέμα είναι πλέον λήξαν.

Την άνοιξη του 07, έβαλα adsl σύνδεση (μέχρι τότε, έμπαινα στο δίκτυο κάθε 2-3 μέρες για κάνα τέταρτο), ένιωθα τουλάχιστον σαν επαρχιώτης που βλέπει την Αθήνα από το Λυκαβηττό, έφτιαξα μια σελίδα στο myspace με δύο κομμάτια και τη γνωστοποίησα σε ένα φόρουμ, σκεπτόμενος ότι πρακτικά εκτοξεύω τα τραγούδια μου στο αχανές διάστημα. Όσο έβλεπα ότι ανέβαιναν τα plays και γράφονταν σχόλια στο φόρουμ, ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί από ντροπή. Μου φαινόταν τόσο περίεργο το ότι άγνωστοι άνθρωποι άκουγαν αυτά που είχα γράψει. Το πρώτο προσωπικό μήνυμα μου το έστειλε η Λένα Πλάτωνος. Για μήνες πίστευα ότι δεν ήταν αυτή, αλλά κάποιος άλλος που χειρίζεται τη σελίδα της, ώσπου έστειλα ένα βλακώδες μήνυμα "Είστε σίγουρα η Λένα Πλάτωνος;"

Το άλμπουμ κυκλοφορεί στις 11.01.10.