20091201

όχι όλεθρος

Δε θυμάμαι πότε έπαψα να αναρωτιέμαι αν είμαι τυχερός ή άτυχος. Ανά περιστάσεις και δευτερευόντως, είμαι αυτό στο οποίο σταματάω σε ό,τι περικλείουν οι ομόκεντροι κύκλοι που περιγράφουν ό,τι νιώθω, αλλά κατ' ουσίαν μόνο ευτυχής. Για αυτά που ζω και για όσα παλεύω να ζω, κόντρα στη θρασυδειλία των αυτόχειρων και τη "διαστροφή του αενάως περιμένειν" που μοιάζει με χνώτο που επιμελώς θολώνει τη γυάλα μέσα από την οποία ταξιδεύουν όσοι ξορκίζουν τα γδαρμένα γόνατα.
Όλες οι μέρες που ήθελα να μην υπάρχουν και να διαλυθούν μέσα μου ήταν τα μικρά δώρα που αφελώς παραμέρισα, κάθε μικρή ή μεγάλη αποτυχία είναι εδώ, σαν παραγινωμένο φρούτο που μόνο οι ζωντανοί έχουν την ευχέρεια να γεύονται κι αρκεί μια χειμωνιάτικη βόλτα, το άγγιγμα του ζεστού δέρματος ή ο ατέρμονος βόμβος από λέξεις και μελωδίες στ' αυτιά σου, για να μη θες να σταματήσεις να νιώθεις ποτέ. Λίγο πριν γράψεις, ο ευγνώμων νεκρός, ας παίξουμε μαζί -δε θα είσαι για πάντα εδώ.