20100101

Δέκα

Ουσιαστικά πρόκειται για δύο ξεχωριστά κείμενα, τη διαδοχή των γενεών και το επιστρέφοντας, το ένα μέσα στο άλλο, όπως συνυπάρχουν -άλλοτε συμπνέουσες, άλλοτε συγκρουόμενες- η διαπροσωπική και η κοινωνική πλευρά μας. Τα έβαλα μαζί επειδή γράφτηκαν με 1-2 μέρες διαφορά κι επειδή μου άρεσε που το περιεχόμενό τους κόντραρε έντονα.

Αρχικά, σχεδίαζα το πρώτο μέρος να παιχτεί με βιολιά που να δίνουν μια ντεκαντάνς εικόνα των πόλεων, είχα γράψει μελωδίες για ένα κουαρτέτο, αλλά δεν τις χρησιμοποίησα διότι τα samples εγχόρδων που είχα ήταν άθλια. Έγραψα νέες μελωδίες για τρίο πνευστών, που νομίζω ότι ακούγεται κάπως καλύτερα.

Τραγούδησα το πρώτο μέρος ανάποδα και ανέστρεψα το τρακ, για να ακούγεται κανονικά μεν η φωνή, αλλά να δημιουργεί μια αίσθηση ότι ενώ υπάρχει μια φαινομενικά φυσιολογική εξέλιξη προς τα μπρος, κάτι πηγαίνει προς τα πίσω. Ήθελα να το κάνω αυτό και στο λάιβ, αλλά ντρεπόμουν, οπότε απλώς απήγγειλα τους στίχους ανάποδα (άνευ μελωδίας, άρα μισή ντροπή).

Επιπλέον, το αρχικό κομμάτι στηριζόταν σε διαρκείς εναλλαγές μέτρων 7/8 και 9/8. Υπήρχαν δύο ομάδες κρουστών, η μία απέναντι από την άλλη, παναρισμένες αριτερά-δεξιά. Η μία έπαιζε μόνο στα 7/8 (το άυλο) κι άλλη μόνο στα 9/8 (το σώμα), σαν να υπάρχει κόσμος γύρω από κάποιους που κάνουν έρωτα. Εγκατέλειψα την ιδέα αυτή, αν κι έχουν μείνει κάποια ψήγματα από αυτό το μέτρημα. Η ενορχήστρωση και οι φράσεις που παίζουν τα όργανα στηρίχτηκαν σε αυτήν την εικόνα: εκεί υπάρχουν δύο άνθρωποι, οι ανάσες τους που πότε συγχρονίζονται και πότε διαδέχονται η μία την άλλη, οι μυρωδιές των σωμάτων τους κι ο χρόνος που πότε κυλάει αργά, πότε γρήγορα, όλα τόσα ελεύθερα και χωρίς κανόνες, όπως και οι μελωδίες του τραγουδιού, που δεν πατάνε σε καμία κλίμακα.

Προσπάθησα να το πω πολλές φορές αυτό το κομμάτι, αλλά κράτησα εντέλει την αρχική, πρόχειρη φωνή που είχα γράψει σαν οδηγό για τα υπόλοιπα όργανα.

Στην αρχική μορφή, το τραγούδι τέλειωνε με ένα κρεσέντο θορύβου πάνω σε ατονικές γραμμές εγχόρδων, αλλά έτσι ουσιαστικά υπογράμμιζε την έννοια του τελευταίου στίχου δίνοντας μια πολύ προφανή λύση και γι' αυτό προτίμησα ένα διακριτικό σχόλιο για την καθημερινότητα.