20100104

Εννιά

Οι μορφοκλασματικές καμπύλες είναι τα fractals. Είχα κάπου διαβάσει αυτόν τον όρο τα χρόνια του Λυκείου και πρόσφατα βρήκα ένα χειρόγραφο από το 94, στο οποίο τον ανέφερα μάλλον για πρώτη φορά. Το 95, ήθελα να φτιάξω ένα γκρουπ με αυτό το όνομα, με θυμάμαι να το λέω σε μια φίλη μου καθώς γυρνούσαμε από ένα πάρτυ, ολοκληρωτικά διαλυμένοι. Τώρα που το σκέφτομαι, σχεδόν σε όλες μας τις βόλτες τής μιλούσα για διάφορα σχέδια που ήθελα να πραγματοποιήσω. Τις προάλλες τη συνάντησα μετά από χρόνια, είναι σπουδαίο το ότι οι φίλοι φέρουν παλιά μας κομμάτια κι έτσι θα συγγενεύουμε για πάντα με αυτά που έχουμε μοιραστεί.

Σε όλα τα τραγούδια μου, ψάχνω να βρω τους ήχους και τα όργανα που μπορούν να αναπαραστήσουν τις εικόνες που έχω στο νου μου. Δε δουλεύω ποτέ με τη λογική "θέλω να γράψω κάτι για τσέλο και πιάνο" επί παραδείγματι. Έτσι, στο οι δρόμοι γυρίζουν ήθελα να δημιουργήσω ένα πυρετώδες τοπίο, μια διαδρομή που θυμάσαι αποσπασματικά, περισσότερο για αυτά που σκεφτόσουν, καθώς νιώθεις τα κτίρια να γέρνουν πάνω σου -νομίζω ότι κατά το τέλος τα ακούμε κιόλας.

Κατά τ' άλλα, διάφορες ιστορίες έχω γράψει εδώ.