20100106

Έξι

Ένα ερωτευμένο ζευγάρι ήταν πάντοτε η πιο επαναστατική πράξη. Αυτό είναι που απεύχεται κάθε εμπορική επιχείρηση, αφού σχεδόν όλες στηρίζονται είτε στη μοναξιά του ανθρώπου είτε στις ρηχές σχέσεις. Μαζί πάει κι ο αντίστοιχος μηχανισμός που δημιουργεί ή συντηρεί χειραγωγήσιμους ανθρώπους. Περιοδικά που θα σου μάθουν τις δοκιμασμένες ατάκες, αποχαυνωτικές εκπομπές για να σκοτώσεις τη θλίψη σου, τραγούδια που επικυρώνουν τη σκατένια συμπεριφορά σου και τεράστιες νεκρές ανθοδέσμες για να χωράνε την αγάπη σου. Είχα διαβάσει σε ένα περιοδικό ότι αν ο σύντροφός σου πιάνει τη μύτη του, τότε λέει οπωσδήποτε ψέματα, αν ξύνει το πηγούνι, τότε σκέφτεται κάποια άλλη κι αν κοιτάει πλάγια, θέλει να σου προτείνει κάποιο ταξίδι. Και παντού, οδηγίες για το σεξ. Γραμμένα όλα από ξενέρωτους ανθρώπους. Κι έτσι σιγά σιγά ακυρώνεις όλες τις αισθήσεις σου και γίνεσαι δέσμιος των αστρολόγων, των ψυχολόγων και των σοφών φιλενάδων.

Η λαίμαργη αγάπη γράφτηκε την εποχή που μου είχαν σκάσει όλα αυτά μαζί κι ασφυκτιούσα από την περιβάλλουσα δυσωδία. Ήταν αρχές του 05, έβγαινα τα πρωινά κι έκανα όσες περισσότερες διαδρομές με το τρένο μπορούσα και κάπου μεταξύ βαγονιών το ολοκλήρωσα. Ήταν το πιο όμορφο κομμάτι που είχα γράψει μέχρι τότε. Λίγο αργότερα διάβασα μια έρευνα που έλεγε ότι τα 29 είναι η κατάλληλη ηλικία για να γράψει κάποιος το magnum opus του κι έλεγα ενθουσιασμένος "ναι, αυτό είναι το δικό μου" (δεν ήταν, βέβαια).

Και λίγη τεχνική ιστορία μετά συναισθημάτων:

Στην εισαγωγή υπάρχουν τέσσερα tapes, τα δύο παίζουν σε σταθερό tempo, τα άλλα δύο σε μεταβλητό. Δύο άγνωστοι συναντιούνται (οι δύο "ασταθείς" μελωδίες) και σταδιακά μπλέκονται ο ένας μες στον άλλο, μαζί μ' αυτούς και οι ιστορίες τους, άκαμπτες και συμπαγείς (οι "σταθερές" μελωδίες). Στα τελευταία μέτρα, τα 4 tapes συγχρονίζονται και γίνονται ένα.

Σχετικά με την επιλογή των κασετόφωνων:

Μετά το τελευταίο κομμάτι της ενότητας ακολουθεί το "άχρονο στενό" απ' όπου λείπουν οι τελευταίοι στίχοι του κειμένου που μελοποίησα, οι οποίοι αναφέρονται στην εποχή που έγραφα διάφορες μελωδίες στα τέλη των κασετών. Ήθελα με κάποιον τρόπο να υπάρχουν αυτοί οι στίχοι κι έτσι σκέφτηκα ότι θέτοντας τα τραγούδια σε ένα επίπεδο στο χώρο, με μια ευθεία (που ανήκει στο επίπεδο) να χωρίζει τα 9 από το τελευταίο κομμάτι και διπλώνοντας το επίπεδο με άξονα την ευθεία αυτή ούτως ώστε το τελευταίο κομμάτι να κρυφτεί πίσω από τα άλλα, το τέλος του κομματιού αυτού (εκεί δηλαδή που υπήρχαν οι στίχοι που δε χρησιμοποίησα) συμπίπτει με την αρχή του ένατου. Έτσι, εκεί έπρεπε να τοποθετήσω τα κασετόφωνα, τα οποία θα λειτουργούν σαν αναφορά σε εκείνα τα χρόνια του αναλογικού rec-stop-play.