20100107

Πέντε

Νομίζω ότι αν μάζευα κάπου όλες τις ενορχηστρωτικές εκδοχές των καπνών μέχρι να καταλήξω στην τρέχουσα, θα γέμιζα 2 cd. Είναι το κομμάτι που με ξέρναγε άνετα επί βδομάδες, είχα χάσει τον ύπνο μου μέχρι να βρω το χώρο στο οποίο θα μπορούσε να αναπνεύσει το κείμενο, σκεφτόμουν κάτι σαν τις παραδοσιακές υπαίθριες γιορτές όπου εναλλάσσεται η ζωή με το θάνατο, ένα φλεγόμενο τοπίο κάθαρσης που να αγκαλιάζει όλες εκείνες τις αυτοκαταστροφικές νύχτες.

Ήταν το πρώτο μου τραγούδι στο οποίο φαίνεται ότι η μουσική λειτουργεί αντιστικτικά με το κείμενο -δεν είναι έτσι όμως -και το κομμάτι δεν είναι up, απλώς εμπεριέχει την έννοια της ανάτασης -ή έστω την επιθυμία για ανάταση.

Είναι το τελευταίο μέρος της τριλογίας των "σελίδων", η μελωδία προέκυψε κατακερματίζοντας τη μουσική του δεύτερου μέρους - με τα ίδια στοιχεία μπορούμε να συνθέσουμε μια άλλη εκδοχή των πραγμάτων. Στο τέλος ακούγεται η αρχική μελωδία των πρώτων Σελίδων, αλλά με άλλη εναρμόνιση, λίγο πιο σύνθετη, για να μου θυμίζει ότι τα πράγματα μπορεί να μην είναι όπως πίστευες, μπορεί να είναι απλά, αλλά θέλει και λίγο κόπο για να τα δεις απλά. Επιστρέφουμε, επαναπροσεγγίζουμε και συνεχίζουμε.

Το beat του τελευταίου μέρους προέκυψε από μια απλή λούπα ενός μέτρου, την οποία έκοβα, έραβα κι επανατοποθετούσα σε πολλά μικρά τμήματα, περασμένα όλα από ένα fuzz εφέ.

Το πιο άκυρο σχόλιο από άγνωστο για τους Καπνούς είναι ότι έχει μουσικά "λάθη" (γαμώ τα ωδεία σας). Το πιο εύστοχο ήταν ότι το κομμάτι είναι Swordfishtrombones + Χατζιδάκις (αν το προσέξεις, αυτό είναι). Το πιο συγκινητικό ήταν ένα χειροποίητο κολλάζ που μου έστειλε ένας εικοσάχρονος με σκίτσα του και στίχους του κομματιού τους οποίους είχε αποστηθίσει (είναι άθλος και μόνο το τελευταίο).

Κάποτε, εντελώς βαρυποινίτικα, είχα μετρήσει τις συγχορδίες του κομματιού και ήταν πάνω από είκοσι. Και κάπως έτσι εξασφαλίζεις ότι δε θα βρεις ποτέ κιθαρίστα για το συγκρότημα.