20100110

Δύο

Το κείμενο είναι γραμμένο το '98, στα γενέθλια της κοπέλας για την οποία γράφτηκε, χωρίς βέβαια να το γνωρίζω αυτό. Θα μου πεις "μία στις 365", αλλά έχει το γούστο του να το σκέφτεσαι κι αλλιώς ορισμένες φορές. Το μελοποίησα ένα χρόνο αργότερα και η πρώτη έκδοση ήταν πολύ πιο γρήγορη, με ντραμς, ηλεκτρικές κιθάρες, μικροφωνισμούς κλπ.
Μετά από χρόνια, το άλλαξα λίγο, παίρνοντας το πρώτο πρωινό τρένο κάποιο καλοκαίρι.

Είναι άλλο ένα κομμάτι στο οποίο κράτησα την πρόχειρη φωνή που είχα γράψει για οδηγό των υπόλοιπων οργάνων.

Οι ήχοι που ακούγονται είναι από το '60s φορητό πικάπ του πατέρα μου, το οποίο σκάλιζα από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, γύρναγα τους διακόπτες, ανοιγόκλεινα το ράδιο -κι όλο αυτό χώραγε σε ένα βαλιτσάκι, μαζί με τα ηχεία του.

Το μέτρημα στο τέλος είναι μια αναφορά στην εποχή που ακούγαμε κυρίως από κασέτες και ξέραμε το ακριβές κλάσμα του δευτερολέπτου που θα αρχίσει το επόμενο κομμάτι (ή όταν θέλαμε να το ξανακούσουμε απ' την αρχή, πετυχαίναμε και λίγο το τέλος του προηγούμενου τραγουδιού). Όταν ήρθε το "next" κουμπάκι, χάθηκε αυτή η σχέση με το μέσο.

Το '99 έλεγα ότι αν ποτέ βγάλω δίσκο, το στο δωμάτιό μου θα είναι το πρώτο κομμάτι του.