20100409

Ανεστίαστα μικρότερος και φαίνομαι ανάποδα δίπλα σ' ένα χάλκινο πνευστό. Τα αυτοκίνητα μετακινούν τα έπιπλα στο δωμάτιο, τα πόδια μου πατάνε σχισμένα χαρτιά που όλο πληθαίνουν, έτσι κι εγώ τα βυθίζω.

Λογαριασμοί περασμένων χρόνων και στη σονάτα που παίζει η Argerich κοιτάω αριθμούς τηλεφώνων, στέκομαι σε κάποιους περισσότερο. Νεότερος θα έγραφα ένα κείμενο, μονάχα ανακινώντας τις στάθμες άυπνος, τώρα το πνίγω ή πνίγομαι

δηλαδή, αν γεράσω και μεθώντας σαν μια ευθυγράμμιση όπου με συναντάω με λιγότερες ρυτίδες. Από εκείνο το ευρύχωρο βράδυ σκέφτομαι τα κόκκινα μάτια του Μιχάλη. Αυτός σίγουρα ξέρει πιο πολλά από μένα