20130126

ΚΕΝΟΙ ΧΩΡΟΙ 03

20:08 Επιστρέφοντας απ' το σούπερ μάρκετ λίγο πριν το κλείσιμο, στο δρόμο δεν είχε καθόλου κόσμο, είχε αρχίσει πάλι να βρέχει. Πέρασα απ' το πίσω μέρος της εκκλησίας, διασχίζοντας ένα μεγάλο πάρκο. Δεν υπήρχε ψυχή τριγύρω, σκοτάδι κυρίως. Φως έβγαινε μέσα από κάτι θαμπωμένα παράθυρα, εκεί που είναι το ιερό. Από εκεί έβγαινε και μια φωνή, ένρινη με βυζαντινά γυρίσματα, να τραγουδάει το "βρέχει στη φτωχογειτονιά", συνοδεία κιθάρας. Μετά το πρώτο ρεφρέν, μπήκε κι ένα θυμιατήρι που κρατούσε το ρυθμό. Είχε πολύ ωραία φωνή ο παπάς. Έκατσα και το άκουσα ολόκληρο, παρά το παγωτό στη σακούλα και το ψιλόβροχο. Αναρωτιέμαι ποιος τα βρίσκει πια παράδοξα αυτά. Μια φίλη, άθεη παιδιόθεν, από προοδευτική οικογένεια, μου 'χε πει -θα' ταν τότε τέλη δημοτικού- ότι αν ήταν χριστιανή, θα είχε βαθιά πίστη, αληθινή. Άργησα πολύ να καταλάβω τι εννοούσε. Αλλά τα βρήκα κι εγώ, όπως οι περισσότεροι, μπροστά μου. Την ενοχλούσε η ασυνέπεια των ανθρώπων, οι επιβεβλημένες νηστείες εν μέσω κουτσομπολιών, γαμοσταυρίσματος και πονηρών -δηλαδή γευστικότατων μεν, άνευ αμαρτωλών υλικών δε- συνταγών μαγειρικής, ο κόσμος που πήγαινε στην Ανάσταση στις δώδεκα παρά δέκα ίσα για να πάρει το φως και να επιστρέψει σπίτι για να σχηματίσει τον σταυρό πάνω απ' την πόρτα. Η φίλη μου αναφερόταν στην απόσταση ανάμεσα στην πράξη και στην ιδέα. Χρόνια αργότερα, φαίνεται ότι είχαν αλλάξει πολλά και, τέλος πάντων, έβαλε στο σχέδιο ζωής το γάμο. Και πραγματικά, τα κατάφερε πολύ καλά, παντρεύτηκε ορθοδοξότατα, με όλα τα κλισέ. Γλυτώνει εύκολα κανείς με ένα "εγώ δεν τα πιστεύω αυτά, για τους γονείς το έκανα". Και κάπως έτσι για πολλούς, οι ιδεολογίες, χρόνια πίσω, δεν είναι η έκφανση της ζωής μας ή έστω αυτό που μας δίνει μια αίσθηση προσανατολισμού για την καθημερινή μας πάλη. Είναι συνήθως μια στυλιζαρισμένη ταυτότητα που σουλατσάρουμε στις παρέες χάριν αυταρέσκειας ή ως αφορμή για κόσμιες φραστικές συγκρούσεις. Και κερδίζει όποιος έχει το Σούπερ Ατού. Από αλλού, όμως, ξεκίνησα. Το αποψινό περιστατικό μού θύμισε το "πρόγραμμα" κι αυτό με τη σειρά του την πρώτη έγχρωμη τηλεόραση που είχαμε, μέσα '80s, μια General Electric, η οποία κάθε φορά που άνοιγε -ή και καθώς έπαιζε- έχανε όλους τους σταθμούς και φτου κι απ' την αρχή να την συντονίζω. Καμιά φορά μου άρεσε αυτό.