20130214

ΚΕΝΟΙ ΧΩΡΟΙ 06

16:51 Στο Δημοτικό, μέσα δεκαετίας '80, μαζεύαμε χαρτάκια. Τα αγοράζαμε από το ψιλικατζίδικο, μετά ανταλλάσσαμε τα "διπλά μας" ή τα τζογάραμε σε διάφορα αυτοσχέδια παιχνίδια, κυρίως τα εκσφενδονίζαμε και κέρδιζε όποιος τα έστελνε πιο μακριά. Με το που χτυπούσε κουδούνι, μηχανικά γυρίζαμε προς τις σάκες μας και βγάζαμε την πραμάτεια, ένα συμπαγές πακέτο, δεμένο με λαστιχάκια. Οι ανταλλαγές δεν γίνονταν πάντα με ένα προς ένα, αλλά έκρινε ο καθένας για το πόσα αξίζει να δώσει για να αποκτήσει κάτι που δεν είχε. Ούτε οι ισοτιμίες ήταν φιξ. Ο καθένας αγόρευε για την σπανιότητα κάποιων κομματιών, καθώς επιδείκνυε ξεφυλλίζοντας με αστραπιαία ταχύτητα τον δικό του πάκο. Υπήρχαν διάφορες σειρές, κυρίως είχαν να κάνουν με ποδοσφαιριστές, κάποιες απ' αυτές συνοδεύονταν από άλμπουμ για να τα κολλάς, αλλά εκείνη η σειρά που θυμάμαι ακόμα έντονα ήταν σκέτα χαρτάκια, όχι αυτοκόλλητα αλλά από χοντρό χαρτόνι, δεν τσάκιζαν κι η πλάτη τους ήταν μπλε ή γαλάζια, αναλόγως. Κι ήταν αριθμημένα. Η σειρά έφτανε μέχρι το 200 ή εκεί τριγύρω. Το χαρτάκι που μας είχε στοιχειώσει όλους, λόγω εξαιρετικά μεγάλης σπανιότητας, ήταν το #88. Μπορεί κάποια να τα είχαμε διπλά και τριπλά, αλλά αυτό δεν το είχε δει σχεδόν κανείς ποτέ. Μόνο κάποια στιγμή είχε ακουστεί ότι το είχε ένας απ' αυτούς που υπήρχαν ένας-δύο σε κάθε τμήμα, τους μεγιστάνες δηλαδή. Σαν όνειρο θυμάμαι ότι το #88 ήταν κάποιος ξένος τερματοφύλακας, μπορεί και να το είχα δει στα πεταχτά σε κάποιο διάλειμμα. Αυτά τα λίγα παιδιά ήταν δημοφιλή χάρη στην "περιουσία" τους, τόσο όσο ήταν κι οι καλοί ποδοσφαιριστές σε κάθε τάξη (παίζαμε μόνο ποδόσφαιρο τότε, με παραγεμισμένα από χαρτί πλαστικά μπουκάλια. Τα καλύτερα ήταν κάτι στρογγυλά με κάπως τραχιά υφή -για να προσομοιάζουν σε πορτοκάλια, ας πούμε, και να πίνεις κάπως πιο φυσικά τον χυμό σου. Το μπάσκετ το σνομπάραμε κι ας μας είχαν βάλει μπασκέτες στον χώρο. Μόνο απ' την επομένη του Ευρωμπάσκετ '87 αρχίσαμε να παίζουμε). Σε ένα διάλειμμα, ένα από αυτά τα παιδιά πήρε τα μακριά πακέτα του στη αγκαλιά του κι άρχισε να τρέχει σε όλο το σχολείο, σε όλες τις σκάλες και σε κάθε σημείο του προαυλίου, σκορπώντας τα χαρτάκια. Και πίσω του, πάνω σε αυτό το διαλυμένο χαρτονένιο παζλ που κάλυπτε το τσιμέντο και το μωσαϊκό, μανιασμένα όλα τα παιδιά να σκύβουν, να πέφτουν στα γόνατα και να κυλιούνται για να μαζέψουν όσα περισσότερα μπορούσαν. Είχε ένα μεγάλο φωτεινό χαμόγελο όσο έτρεχε. 17:09