20130305

ΚΕΝΟΙ ΧΩΡΟΙ 10

00:26 κατεβαίνω απ' το λεωφορείο, στριμωγμένος. Μια μηχανή που είναι πάντα κοντά μας καταγράφει τις κινήσεις, ταξινομεί τις λέξεις μας και κρατάει κρυφές τις στατιστικές για τις φορές που περάσαμε τρέχοντας το φανάρι και μετά διασταυρώθηκαν τα βλέμματά μας. Πολλά χρόνια μετά, κατεβαίνω στο υπόγειο, έχει πολύ άγνωστο κόσμο και πολλά κορίτσια. Είμαι η μηχανή που καταγράφει τις κινήσεις και τις μυρωδιές του δέρματος. Οι ώρες που σημειώνω στις σελίδες σχηματίζουν ένα αδιαπέραστο στρώμα από μελάνι. Δεν βλέπω τίποτα κάτω από αυτό. Αλλά ψάχνω εσένα εκεί. Κάτω από αυτό. Μέσα από τα σώματα που ταξινομώ και μέσα από τις γεύσεις που δεν μπορώ να παγιδέψω. Ώσπου οι σελίδες τρυπάνε και τα δάχτυλά μου φτάνουν σε εσένα.