20141219

κασέτα

Η ιστορία με τα κολάζ για μένα ξεκινάει απ' το Δημοτικό, όταν ηχογραφούσα -συνήθως στα κρυφά- φίλους και συγγενείς των οποίων τις φράσεις κατόπιν ένωνα, φτιάχνοντας φανταστικούς διαλόγους. Αργότερα στο Γυμνάσιο, για να πειράξω τους φίλους μου, τους έγραφα κασέτες με διαφορετικές εκδοχές του αγαπημένου τους τραγουδιού -ανακάτευα τα μέρη, έκοβα ή επαναλάμβανα φράσεις, έβαζα κάποιο άλλο ρεφρέν ενδιάμεσα.

Οπότε ήταν αναμενόμενος ο ενθουσιασμός μου όταν το καλοκαίρι του '09 πήρα ένα sampler. Αφού έμαθα απ' έξω όλο το manual του, το είχα σχεδόν πάντα μαζί μου, έγραφα κι έκοβα λούπες σε κλάσματα δευτερολέπτων με χειρουργική πια ακρίβεια -τέρμα οι μέρες που κόλλαγε το pause στο παλιό μου κασετόφωνο- τις οποίες λούπες μετά άκουγα στο ριπίτ μέχρι αποβλάκωσης. Σ' εκείνες τις διακοπές στην Κρήτη προέκυψε η ιδέα να κάνω ένα ολόκληρο άλμπουμ με κολάζ από μουσικές φράσεις και ηχογραφημένες ατάκες φίλων και γνωστών που μάζευα για χρόνια, οι οποίες θα ήταν το κύριο γεύμα κι όχι η γαρνιτούρα ανάμεσα σε "κανονικά" τραγούδια.

Τα επόμενα δύο χρόνια ακολούθησαν οι κυκλοφορίες των δύο πρώτων μου άλμπουμ που είχα ήδη γράψει κι έτσι όταν την άνοιξη του '11 μας έγινε πρόταση -του Άγγελου κι εμένα- να βγάλουμε μια διπλή κασέτα στην Phase! Records ήταν η ώρα να πάρει σειρά το άλμπουμ-κολάζ. Αρχικά ήθελα ο δίσκος να είναι μισάωρος, αλλά τελικά, επειδή ο Άγγελος έγραφε άλμπουμ κυρίως μικρής διάρκειας, τα βρήκαμε στη μέση και συμφωνήσαμε στα 5 λεπτά ανά πλευρά. Έτσι, όσα κομμάτια έμειναν εκτός πλάνου (όπως το "Sonix 92", το "Ανάμεσα στις μέρες" και το "Ορεινό όνειρο Κρήτης") αποτέλεσαν τη μαγιά για τον δίσκο που βγήκε δύο χρόνια αργότερα με τίτλο "Κενοί Χώροι".

Παρά τον χρονικό περιορισμό, δεν ήθελα να φτιάξω ένα πεντάλεπτο τραγούδι, αλλά ένα πεντάλεπτο άλμπουμ, να υπάρχουν δηλαδή κομμάτια μικρής διάρκειας και μεγάλης πυκνότητας, έτσι ώστε στο τέλος να νιώθεις ότι όντως αυτό που άκουσες ήταν ολοκληρωμένο άλμπουμ κι όχι ένα μεμονωμένο track που παρεμβάλλεται μεταξύ άλλων. Να συμβαίνει μια χαλαρή διαστολή του χρόνου, ας πούμε.

Τον καιρό που έφτιαχνα το άλμπουμ διάβαζα το "Τέλος της μικρής μας πόλης" του Δημήτρη Χατζή. Νομίζω ότι ο λόγος του με επηρέασε κατά τη διαδικασία. Αυτό είναι ένα απόσπασμα από μια διάλεξή του το 1976. Θα μπορούσε να είναι το Δελτίο Τύπου:

«Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως περισσότερο από εβδομήντα χρόνια τώρα το "σπάσιμο της μορφής" όπως δουλεύεται και σε όλες τις άλλες τέχνες και στη λογοτεχνία, σαν μια απάρνηση της κληρονομημένης αστικής τέχνης έφερε μια τεράστια ανανέωση σε όλες τις τέχνες. Χωρίς να βγάλω ποτέ το καπέλο μου σε κανέναν που θορυβεί στο όνομα του νεωτερισμού, προσπάθησα να μεταφέρω όσα μπορούσα από τα διδάγματα αυτής της ανανέωσης μέσα στην έλλογη δική μου κατασκευή. Ήδη [...] η παλιά τεχνική είναι σπασμένη, η προσπάθεια για επάλληλα επίπεδα είναι δοκιμασμένη. Αργότερα, τη σπασμένη αυτή τεχνική, που ωστόσο θέλω να παραμένει τεχνική και να μην είναι αυθαίρετη ατεχνία, τη μετέφερα στο τελευταίο μου βιβλίο. Δεν ξέρω τι κατάφερα, λέω απλώς τι προσπάθησα.»

Αυτές τις μέρες έκανα νέα μίξη στην "κασέτα" και έφτιαξα ένα βίντεο με μια αλληλουχία 181 φωτογραφιών.