20150111

επέτειος

Σήμερα κλείνουν πέντε χρόνια από την κυκλοφορία του πρώτου μου άλμπουμ "ΩΕΜ και η Λαίμαργη Αγάπη / Οι υποθέσεις του Πέμπτου Κόσμου". Προφανώς για εσάς αυτό δεν σημαίνει τίποτα, για εμένα όμως είναι μια επέτειος που τη γιορτάζω περίπου σαν δεύτερα γενέθλια.

Ο δίσκος περιείχε τραγούδια γραμμένα απ' το 1998 έως το 2003 -με 2-3 εξαιρέσεις- μια εποχή δηλαδή που ούτε κατά διάνοια φανταζόμουν ότι θα μπορούσαν αυτά να ηχογραφηθούν σε ένα σπίτι. Σιγά σιγά όμως, αγοράζοντας τα απολύτως απαραίτητα (μια φτηνή κάρτα ήχου, ένα μικρόφωνο κι ένα ζευγάρι ηχεία) και μετά από πολλούς μήνες μελέτης αρχείων pdf σχετικά με ακουστική χώρου, μίξεις και διάφορα άλλα τεχνικά θέματα, ηχογράφησα το άλμπουμ στο δωμάτιό μου, το φθινόπωρο του 2006.

Ήθελα πολύ να κυκλοφορήσει ο δίσκος, διότι για μένα τα τραγούδια αυτά ήταν σαν ένα σήμα Μορς που έστελνα σε όσους ήθελαν να παραμείνουν ζωντανοί κι ένιωθαν την ίδια ασφυξία που ένιωθα κι εγώ όταν έβλεπα τους γύρω μου συνομήλικους να πνίγονται μέσα σε άβολα κοστούμια και λογιστικές συζητήσεις. Την άνοιξη του 2007, ανέβασα δύο κομμάτια στο MySpace και, χωρίς να έχω ιδέα για το πώς πάνε τα πράγματα δισκογραφικά, ξεκίνησα να ψάχνω για εταιρεία. Σχεδόν όλες οι δισκογραφικές εκείνης της περιόδου έλαβαν ένα αντίτυπο του δίσκου, είτε σε cd είτε σε ψηφιακή μορφή. Δεν πήρα ποτέ απάντηση από κανέναν, εκτός από έναν που μου πρότεινε να πληρώσω την κοπή και το mastering ενώ αυτοί θα κάνανε τη διανομή -και αυτό λέγεται εταιρεία.

Εν πάση περιπτώσει, νομίζω ότι αυτό που με έκανε να πάρω απόφαση να βγάλω τον δίσκο μόνος μου ήταν όταν με αφορμή το πρώτο ακουστικό live που κάναμε με τον Άγγελο και τον Boy, είχε πέσει πρόταση να ηχογραφήσουμε το σετ και να διανέμεται μέσω Vinyl Microstore -μέχρι τότε πίστευα ότι αυτό μπορούν να το κάνουν μόνο οι εταιρείες. Αφού, λοιπόν, δεν μπορούσε να εκδοθεί αλλιώς κι ενώ ήδη το επόμενό μου άλμπουμ ήταν έτοιμο για ηχογράφηση, στην οποία όμως δε θα προχωρούσα αν δεν έφευγε από μέσα μου το πρώτο, είπα να το βγάλω μόνος μου. Κι ό,τι γίνει.

Από μικρός όταν έγραφα κείμενα, τα μάζευα σε πακετάκια, έφτιαχνα αυτοσχέδια βιβλιαράκια και τα χάριζα σε φίλους. Και σκέφτηκα ότι αυτό θα ταίριαζε σε αυτό το χειροποίητο άλμπουμ. Όλο τον Δεκέμβρη του 2009, το μόνο που έκανα ήταν να μιξάρω εκ νέου το άλμπουμ, και να ψάχνω υφές, χρώματα και βάρη χαρτιών και τρόπους για να φτιάξω ράχες εξωφύλλου κλπ. Όλα γίνονταν στο χέρι, από το κόψιμο των χαρτιών ένα προς ένα μέχρι την εκτύπωση που γινόταν δύο φορές ανά σελίδα -επειδή ο εκτυπωτής όταν εκτύπωνε τα έγχρωμα σχέδια δεν έβγαζε σωστά το μαύρο κείμενο. Το βιβλιαράκι αυτό περιείχε, πέρα από τους στίχους του δίσκου, κείμενα που δε χρησιμοποίησα, χειρόγραφες σημειώσεις, σχέδια με κάρβουνο.

Μέχρι τότε είχα δύο σελίδες στο MySpace, μία με το ονοματεπώνυμό μου - στην οποία ανέβαζα εκείνα τα τραγούδια- κι άλλη μία με το όνομα "κτίρια τη νύχτα" στην οποία ανέβαζα κάποια ambient drone μοτιβάκια. Στα 2-3 λάιβ που είχα κάνει μέχρι τότε, έβγαινα μία με το όνομά μου, μια ως "κτίρια". Δεν είχα ακόμα καταλήξει. Δύο πράγματα έπαιξαν ρόλο στην επιλογή του ονόματος: Το πρώτο ήταν ότι ήθελα να μη βγαίνει η φάτσα μου μπροστά και να μπορώ να ξεμπλέκω εύκολα με φωτογραφίσεις και λοιπές προσωποκεντρικές μαλακίες και το δεύτερο ότι στο πόστερ των εγκαινίων της άρτι αφιχθείσης KNOT Gallery με είχαν γράψει ως "κτίρια τη νύχτα" κι όχι με το όνομά μου. Είπα να μείνει έτσι.

Έτσι, σκάρωσα κι ένα λογότυπο, εμπνευσμένο από ένα σκίτσο μου απ' το 1997 που έδειχνε πολυκατοικίες να κυματίζουν και κάπως να αγκαλιάζονται, το οποίο ζωγράφιζα με το χέρι πάνω σε κάθε cd.

Από την πρωτοχρονιά του 2010 και για τις επόμενες μέρες μέχρι την κυκλοφορία έγραφα στο blog μου κι από ένα κείμενο παρουσιάζοντας ένα ένα τα τραγούδια, αναφερόμενος στο πότε και γιατί γράφτηκαν και ηχογραφήθηκαν. Και φαίνεται ότι με διάβαζαν τότε -δεν υπήρχαν ακόμα τα στατιστικά του blogspot- γιατί απ' τις πρώτες μέρες το cd έφευγε γρήγορα. Η διανομή γινόταν απ' το Vinyl Microstore στην Αθήνα κι απ' τον Λωτό στη Θεσσαλονίκη.

Το άλμπουμ το αγόρασαν κυρίως άγνωστοί μου -εκείνη την εποχή γνώριζα περισσότερο τον Λάρυγγα και τον Άγγελο- και χαίρομαι πολύ όταν καμιά φορά τυχαία γνωρίζω κάποιους από αυτούς από κοντά ("α εσύ είσαι; Είχα πάρει το ΩΕΜ κάποτε.") Δεν είχα αποφασίσει πόσα αντίτυπα θα βγουν, "όσο πάει" έλεγα, αλλά επειδή κάθε ένα εξ αυτών ήθελε δύο ώρες δουλειά για δύο άτομα, δεν αντέξαμε να φτιάξουμε περισσότερα από πενήντα. Όταν μετά από καιρό ανέφερα σε μια ραδιοφωνική εκπομπή τη συγκεκριμένη κυκλοφορία, ο ηχολήπτης στο διάλειμμα μου είπε "ρε φίλε, ξέρεις σε κάποια χρόνια πόσο θα πουλιέται αυτό που έχεις φτιάξει;"

Δεν ήξερα, γι' αυτό και έχω κρατήσει μόνο ένα αντίτυπο. Αυτό εδώ, απ' όπου και το συγκεκριμένο λογότυπο που χρησιμοποιώ.