20170516

Ξανά κυλάω στα γράμματα

Έχω σχεδόν ξεχάσει την ύπαρξη αυτού του σάιτ. Κι όταν το θυμάμαι μια φορά τον χρόνο, κάθε που έρχεται η ειδοποίηση για την ανανέωση του domain name, αναρωτιέμαι γιατί συνεχίζω να το διατηρώ. Εδώ μεν υπάρχει αναρτημένη η δισκογραφία μου (κάτι που μπορεί κανείς πια να βρει και στο discogs -και με περισσότερες πληροφορίες- ή και να ακούσει κατευθείαν στο bandcamp) και κάπου κάπου ανακοινώνεται κάποιο live, αλλά αυτή η σελίδα -blog αρχικά- ξεκίνησε για να αναρτώ κείμενα.

Έχω πολύ καιρό να γράψω - επί της ουσίας, πάνε 6-7 χρόνια. Πολλά έχουν αλλάξει έκτοτε, τουλάχιστον στο πώς κυκλοφορεί η πληροφορία στο διαδίκτυο. Πρακτικά, όλα περνάνε από το Facebook. Κι αν κάτι δεν έχει γίνει share εκεί, είναι σχεδόν σαν να μην υπάρχει.

Είναι βολικό. Όλα μαζεμένα στο ίδιο μέρος, χωρίς να ανοίγεις χίλια tabs, χωρίς να επισκέπτεσαι άσκοπα πολλούς ιστότοπους.

Η επικοινωνία μας όμως είναι δέσμια των αλγορίθμων του Facebook: Πόσες φορές έχει αναρτηθεί κάτι και τελικά δεν έχει ποτέ εμφανιστεί στο newsfeed των άλλων, διότι το fb φιλτράρει αναλόγως με το τι θεωρεί ότι μπορεί να μας αφορά περισσότερο. Ίσως η πρόθεση πίσω από αυτή τη λειτουργία να είναι για το καλύτερο, όμως έτσι όπως έχει γιγαντωθεί ο όγκος των αναρτήσεων πολλές φορές δεν αποδίδει. Καταλήγει να ψάχνεις τρόπους, αν δε θέλεις να πάει στον βρόντο αυτό που θες να πεις. Κάποτε αναρτούσες σε "ώρες αιχμής", τώρα το συνοδεύεις με μια φώτο -διότι όλοι πια τσεκάρουν το fb κυρίως από smartphone και έτσι οι φώτος τραβάνε πιο πολλά like κι από ένα σύντομο ανέκδοτο.

Μα το πιο σημαντικό είναι ότι ακόμα κι αν φτάσει η πληροφορία στον άλλο, δε σημαίνει ότι θα είναι η κατάλληλη στιγμή για να την προσλάβει. Μπορεί να μη θέλει να διαβάσει ένα κείμενο ή να μην ακούσει ένα τραγούδι που μόλις πέρασε από μπροστά του και υπό άλλες συνθήκες ίσως να γινόταν το αγαπημένο του. Είμαστε όλοι μέσα σε ένα ατέρμονο σκρόλιν, με διαθέσεις που στατιστικά είναι σπάνιο να συμπέσουν, καλούμενοι να αντιδράσουμε σε ένα μείγμα ασυσχέτιστων ερεθισμάτων.

Και καλούμαστε να αντιδράσουμε, έστω (ή μήπως "κυρίως") μέσα από εκείνα τα 5-6 κουμπιά, κάτω από τα οποία ομαδοποιούνται οι σκέψεις και τα συναισθήματά μας. Γρήγορα, ούτως ώστε να είσαι πάντα διαθέσιμος για το επόμενο συμβάν που θα κάνει τον σοσιαλμιντιακό του κύκλο. Σε λίγο, το διαδικτυακό πένθος ενός αναγγελθέντος θανάτου θα καταναλώνεται μέσα σε ένα μισάωρο, για να δώσει πάσα για την επόμενη αποχώρηση στο Survivor. Διαμορφώνεται ένα προφίλ χρήστη  με -όλο και πιο- βραχεία μνήμη και ατροφικό μηχανισμό στον συνδυασμό των δεδομένων

Δεν μου πηγαίνει αυτό το μοτίβο επικοινωνίας. Είναι σαν videogame που δε βγάζει πουθενά.

Θα συνεχίσω εδώ, λοιπόν. Κυρίως με κείμενα με αφορμή τις μουσικές μου.
Γιατί είναι ωραίο να σε επισκέπτεται κανείς όποτε το επιθυμεί ο ίδιος.
Για να διαβάσει κάτι που δεν είναι στριμωγμένο στο ζάπιν της κοινωνικής δικτύωσης.

Υπάρχει επίσης η "κτιριακή λίστα", στην οποία κάποιος γράφεται στέλνοντάς μου μέιλ με θέμα "λίστα", για να ενημερώνεται εγκαίρως για κυκλοφορίες και επικείμενα live.

Κι ας μείνει το Facebook για τα περισσότερο αδιάφορα κι εφήμερα: μια φωτογραφία από βόλτα ή ένα τραγούδι που άκουσα ένα βράδυ.

Νομίζω ότι μπορεί να λειτουργήσει έτσι. Μια προσπάθεια για πιο ουσιαστική επαφή.

Το κοινοποιώ στη σελίδα μου.
Για μία τελευταία φορά.