κτίρια τη νύχτα

2111-11-11T18:13:00.001+02:00

εκτελούνται εργασίες / το site εμπλουτίζεται με νέα στοιχεία και θα επανέλθει σε λίγες μέρες.

για τις "σημειώσεις άλυτων θεμάτων"

2011-11-04T15:42:00.062+02:00

Δείγματα του δίσκου υπάρχουν εδώ, εδώ κι εδώ.

Για όποιον αρέσκεται σε (τεχνικές και μη) λεπτομέρειες και θέλει να διαβάσει κάποιες σκέψεις για το δίσκο, ακολουθεί κείμενο, σαν άτυπο Δελτίο Τύπου.

Ο νέος δίσκος περιέχει τραγούδια που έγραψα την περίοδο 09/07-09/09. Οι ηχογραφήσεις κράτησαν από την άνοιξη έως το φθινόπωρο του ’10.

Είχα ανάγκη να διατηρήσω την αίσθηση του απλού τραγουδιού μέχρι το τέλος. Μου έλειπε αυτό το άκουσμα κι είχα κάπως κουραστεί με τις αποδομημένες φόρμες που συναντούσα συχνά τα τελευταία χρόνια -κι όχι μόνο στη μουσική. Είμαστε ήδη κομμάτια κι αποσπάσματα, γι’ αυτό, σε αυτή τη φάση, βρήκα μεγαλύτερο ενδιαφέρον στη σύνθεση. Τέλος πάντων, κύκλοι είναι όλα αυτά.

Αυτή τη φορά ήθελα στο τελικό αποτέλεσμα να μη μας αφορά το τι όργανα χρησιμοποιήθηκαν, όπως συμβαίνει και με καταστάσεις που βιώνουμε και γνωρίζουμε ότι υπάρχουν (όπως το φαινόμενο της ζωής και η γνώση της φθοράς), αλλά δεν μας ενδιαφέρει απαραίτητα να τις ερμηνεύσουμε.

Μέσα στα τραγούδια, έχω κρύψει μερικούς "γρίφους" των οποίων η λύση μπορεί να λειτουργήσει σαν δωράκι για όποιον ασχοληθεί με αυτούς. Μου αρέσει αυτό το παιχνίδι -το ότι κάποιος μπορεί να ανακαλύψει κάτι σε ένα σημείο που είχε ακούσει πολλές φορές, αλλά δεν είχε ποτέ προσέξει.

Οι "σημειώσεις άλυτων θεμάτων" έχουν τη μορφή ενός χειροποίητου μικρού βιβλίου 10 σελίδων που περιέχει κολάζ στίχων από τα τραγούδια και κειμένων που δε χρησιμοποίησα.

Τα αντίτυπα είναι χωρισμένα σε δέκα ομάδες. Μέσα στα τραγούδια υπάρχουν κρυμμένες φράσεις, διαφορετικές σε κάθε ομάδα, γεγονός που, μαζί με τη χειροποίητη κατασκευή, κάνει το κάθε αντίτυπο μοναδικό, σαν ένα προσωπικό δώρο.

Για τη συσκευασία, εργάστηκα κόντρα στη λογική που θέλει το DIY να είναι πια συνώνυμο του ευτελούς - ενώ κάποτε ήταν αυτό που είχε μεγαλύτερη αξία από ένα βιομηχανοποιημένο προϊόν. Εξαιτίας του χρόνου που χρειάζεται για να φτιαχτεί κάθε αντίτυπο (2 ώρες εργασίας για δύο άτομα) αλλά και της περιορισμένης κυκλοφορίας, προτίμησα να μη δοθεί κανένα αντίτυπο ως promo.

Ακολουθεί οικογενειακή φωτογραφία:
Η Κίκο και η Όλγα με βοήθησαν σε όλη τη διάρκεια του στησίματος και της υλοποίησης του booklet. Αν δεν είχα την υποστήριξή τους, το αποτέλεσμα θα ήταν διαφορετικό.
Ο Παύλος, με αφορμή το υγρό κομμάτι, με έβαλε το καλοκαίρι ξανά στην πρίζα για να μιξάρω με υπομονή το υλικό μου.
Τους προηγούμενους μήνες με ενθάρρυναν ο Άγγελος κι ο Μελ, ενώ τις φορές που τέλειωνε το κουράγιο μου, σκεφτόμουν την ανυπομονησία που εξέφραζαν ο Πάνος και η Σίσσυ κι έτσι έπαιρνα δύναμη για να συνεχίσω.

Οι "σημειώσεις άλυτων θεμάτων" διατίθενται σε 101 μη αριθμημένα αντίτυπα, από το Vinyl Microstore (Αθήνα) και το Λωτό (Θεσσαλονίκη).

Καλή ακρόαση.

κυκλοφορία

2011-08-24T16:30:00.002+03:00

Κυκλοφόρησε από τη Phase Records η διπλή κασέτα
"betty loop loop / άγγελος κυρίου / κτίρια τη νύχτα"
σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων.

Κάποιες σκέψεις για τη δικιά μου πλευρά έχω γράψει εδώ.

Περισσότερες πληροφορίες για την κυκλοφορία υπάρχουν στο site της Phase Records.

υγρό

2011-07-04T15:57:00.008+03:00

Πριν δύο εβδομάδες έγραψα ένα νέο τραγούδι. Είχα να φτιάξω κάτι από το Σεπτέμβρη του ’09 και νομίζω ότι δεν έχω ξαναπεράσει τόσο μεγάλη περίοδο συνθετικής απραγίας (δεν συνυπολογίζω τις μελοποιήσεις του Σαχτούρη, διότι δεν είναι το ίδιο). Για κάθε κομμάτι που γράφω, λέω μέσα μου ότι είναι το τελευταίο κι ότι μάλλον θα σταματήσω να ασχολούμαι με τη μουσική, αλλά κάπως γίνεται και έρχεται ένα νέο.
Έτσι, αυτό το καλοδέχτηκα. Προέκυψε πολύ γρήγορα -μέσα σε ένα κυριακάτικο απόγευμα- και για όλο το βράδυ είχα αυτή την ευχάριστη ζαλάδα σαν ελαφρύ μεθύσι.

Το κατέγραψα πρόχειρα μόλις δύο μέρες μετά και είπα να το ανεβάσω έτσι. Είναι η πρώτη φορά που το κάνω αυτό, να μοιράζομαι δηλαδή τόσο σύντομα ένα τραγούδι μου και σκέφτηκα το γιατί· άρχισα να γράφω τραγούδια, στα μέσα των 90s, με την προοπτική έκδοσής τους να είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Κι όταν έκλεινε ένας κύκλος στη ζωή μου, απλώς συγκέντρωνα ό,τι είχα κάνει, έβαζα στη συλλογή έναν τίτλο και πήγαινα παρακάτω. Πολλά χρόνια αργότερα, και με τη βοήθεια της τεχνολογίας πια, μπόρεσα να ηχογραφήσω μια από αυτές τις παλιές ενότητες -μιλάω για το «ωεμ». Όμως πια δε χρειάζεται να περιμένω.

Αυτό είναι το πιο απλό κομμάτι που έχω γράψει ποτέ. Πλέον καταλαβαίνω ότι αν το έκανα παλιότερα, θα ένιωθα εκτεθειμένος -κάποια ανασφάλεια που ποιος ξέρει από πού κρατάει. Τώρα, μου αρέσει αυτή η γύμνια, είναι καθαρότερη η ματιά μέσα μου. Όσο μεγαλώνω και ξεφορτώνομαι πράγματα, είναι μάλλον αλληλένδετο το ότι θα γίνεται κι η μουσική μου πιο απλή. Τι όμορφο, κάποτε να γράψω ένα τραγούδι που να είναι μόνο μια συγχορδία -και να μπορώ να υπάρξω μέσα σε αυτή, χωρίς να στριμώχνομαι. Αλλά, όπως είπα και πιο πάνω, ίσως και να μην ξαναγράψω ποτέ.

Καλό καλοκαίρι.

2011-05-31T13:03:00.002+03:00

photo: ki

Αποχαιρετώντας, ημερολογιακά τουλάχιστον, την άνοιξη, κάνω δώρο το mixtape που είχα φτιάξει πριν περίπου 4 μήνες για το σταθμό poplie. Το αφιερώνω στους καλούς μου φίλους beaTol & the Eagol.
Η φωτογραφία είναι από μια βόλτα μας, τις ημέρες που έφτιαχνα το mixtape.

Κλικ πάνω στο φώτο.
Καλή ακρόαση.

δύο live

2011-02-16T17:09:00.007+02:00

Το Σάββατο 19 Φλεβάρη, στην Knot, θα παρουσιάσω 20 ποιήματα του Μίλτου Σαχτούρη που μελοποίησα το περασμένο καλοκαίρι. Θα ακουστούν στην αρχική μορφή που γράφτηκαν, δηλαδή μόνο με κιθάρα και φωνή (χωρίς μικρόφωνο ή άλλη ηχητική ενίσχυση), σε μια προσπάθεια να αναπαραχθεί η ατμόσφαιρα του άδειου και δροσερού δωματίου στο οποίο τα έγραψα.

Επειδή δεν είμαι κιθαρίστας με την κλασική έννοια του όρου, αλλά χρησιμοποιώ την κιθάρα για να ελέγξω αν αρμονικά στέκουν όσα σκέφτομαι, ο τρόπος που παίζω είναι κάπως ανορθόδοξος - εξυπηρετεί άλλες ανάγκες. Στο live του Σαββάτου, θα ακουστούν, λοιπόν, τα ποιήματα στην αρχική μορφή που είχαν όταν τα μελοποίησα κι όχι με νέες γραμμές στην κιθάρα.

Την Παρασκευή 25 Φλεβάρη, στο @Ρουφ, θα επανέλθει ο ηλεκτρισμός, όπως περίπου εκδηλώθηκε στα φετινά Yuria, στο Residents και στο Nosotros. Θα ακουστούν τροποποιημένα αποσπάσματα παλαιότερων τραγουδιών κι εναλλακτικές εκδοχές κάποιων, μέχρι στιγμής, ακυκλοφόρητων, όπως και οι γνωστές διασκευές.

Προβολή

2011-01-12T18:07:00.009+02:00

Όσοι παρακολουθείτε το blog, θα έχετε παρατηρήσει ότι έχει αλλάξει λίγο η δομή του κι έχουν προστεθεί κάποιες νέες κατηγορίες, στα αριστερά. Αυτό γίνεται για να υπάρχουν κάπου συγκεντρωμένες οι μουσικές μου, που ναι μεν δεν είναι πολλές, αλλά μέχρι τώρα βρίσκονταν σκόρπιες σε διάφορα post ή και σε άλλα site. Επιπλέον, θα αναρτώνται σε μία σελίδα διάφορα κείμενα άλλων και βίντεο. Θέλει ακόμα οργάνωση, αλλά πιστεύω ότι σε λίγο καιρό θα γίνει πιο εύχρηστο.

Σταδιακά θα ατονήσει ο ημερολογιακός χαρακτήρας του blog. Δε λέω, το να αφήνεις λίγο ανοιχτή την κλειδαρότρυπα και να γράφεις μικρά ποστ (γιατί τα μεγάλα δεν τα διαβάζει ποτέ κανείς -ακόμα και σε εφημερίδες συμβαίνει αυτό) είναι ένα τρικ για να έχει κίνηση μια σελίδα και να αυξάνεται έτσι το αναγνωστικό κοινό (;) αλλά αυτός ο κεκαλυμμένος νεο-λαϊκισμός μού προκαλεί ανία.
Εδώ θα είναι ξεκάθαρα τα πράγματα: αυτό το blog υπάρχει για να γνωστοποιώ τη δουλειά μου, χωρίς να χρειάζεται να το γεμίζω με post καθημερινών αποφθεγμάτων για να υπενθυμίζω κάθε τρεις και λίγο την ύπαρξή μου. Αραιά και που, θα γράφω και κανένα κείμενο, με τους γνωστούς ράθυμους ρυθμούς μου.

Αφενός, αυτή η προβολή είναι πιο έντιμη (κι ίσως πιο εύστοχη), αφετέρου, είναι μάλλον μονόδρομος για ανθρώπους -όπως εγώ- που ιδιοσυγκρασιακά δεν αντέχουν να κυνηγάνε ή να έχουν από κοντά τους δημοσιογράφους. Όχι ότι αν το έκανα, θα είχε οπωσδήποτε κάποιο θετικό αποτέλεσμα, αλλά το σίγουρο είναι ότι κάπου εκεί θα χάνονταν οι ισορροπίες σχετικά με την ουσία των πραγμάτων.

Εξάλλου, για να κατακτήσουμε ή να διατηρήσουμε αυτή την ουσιαστική σχέση με τη δημιουργία, χρειάζεται -όσο μπορούμε- να εκμηδενίσουμε τη δική μας παρουσία, προς όφελος της έκφρασης. Γι' αυτό, έχω μετανιώσει για εκείνες τις φωτογραφίες μου που είχα κάποτε στο myspace -και δυστυχώς έχουν παραμείνει σε κάποια site. Όχι ότι τις είδε και πολύς κόσμος (ποιος δίνει τόση σημασία πια), αλλά σε κάθε περίπτωση δρουν αποπροσανατολιστικά. Δεν έχει νόημα αυτού τους είδους η προβολή, ούτε οι χαζοπόζες κι οι στυλιζαρισμένες φωτογραφίες που βλέπουμε ένθεν κι ένθεν.

Εν πάση περιπτώσει, χτες έκλεισε ένας χρόνος από την κυκλοφορία του "ωεμ". Για όσους δεν πρόλαβαν κάποιο από τα 50 χειροποίητα βιβλιαράκια, υπάρχει πλέον λινκ με τα τραγούδια του cd. Προβληματίστηκα για το αν είναι σωστό να ανέβουν τα κομμάτια μιας περιορισμένης έκδοσης, αλλά μετριάζεται από το γεγονός ότι τα σχέδια και τα χειρόγραφα που υπήρχαν σε αυτή θα μείνουν μόνο στους 50 κατόχους -όπως ήταν και η αρχική σκέψη. Κι έτσι η χειροποίητη συσκευασία, μαζί με το περιεχόμενό της, εξακολουθεί να είναι ένα προσωπικό δώρο, μακριά από την αίσθηση του αναλώσιμου, που -καλώς ή κακώς- προκαλεί το τζάμπα.

Καλή μας χρονιά.
Και βλέπουμε.

Το πώς έχει η κατάσταση

2010-12-14T00:23:00.017+02:00

* τίτλος του σημερινού κειμένου και δίσκος σύγχρονης ελληνικής μουσικής

Έχω παρατηρήσει πως όσοι δεν παρακολουθούν εκ του σύνεγγυς τα μουσικά δρώμενα της νέας ανεξάρτητης σκηνής κι ενημερώνονται γι’ αυτά από διάφορα blog και freepress, έχουν μια εντόνως διαστρεβλωμένη έως υπέρ του δέοντος ωραιοποιημένη εικόνα. Με το παρόν κείμενο θα προσπαθήσω να δώσω μια πιο ψύχραιμη (ή, αν προτιμάτε, μια συμπληρωματική) άποψη που ίσως βοηθήσει στο να διαισθανθεί κανείς το λόγο που υπάρχει τέτοια διαφορά ανάμεσα σε αυτά που συμβαίνουν κι αυτά που συνήθως γράφονται.

Καταρχάς, μιλώντας για «σκηνή», αναφέρομαι στους μουσικούς που διαφοροποιούνται από τα έντεχνο-ροκ σχήματα, βρίσκουν στέγη σε 2-3 χώρους στο κέντρο της Αθήνας και δε στοχεύουν σε μεγαλύτερες πίστες ή σε ένα mainstream ακροατήριο. Για τα υπόλοιπα, δε γνωρίζω.

Για να το ξεκινήσω από κάπου, συνδέω τη δημιουργία αυτής της πλασματικής εικόνας με το γεγονός ότι η μουσική που παράγεται είναι πολλαπλάσια σε σχέση με παλιότερα. Ας είναι καλά για αυτό οι, προσιτοί σε όλους, γρήγοροι σκληροί δίσκοι, οι adsl συνδέσεις και τα ευρωπαϊκά μουσικά καταστήματα, που δημιούργησαν ένα home studio σε κάθε σπίτι. Όπως συνέβη κάποτε στο χώρο του βιβλίου, όπου οι συγγραφείς έγιναν περισσότεροι από τους αναγνώστες, έτσι και στη μουσική, οι ρυθμοί παραγωγής (άρα και κατανάλωσης) είναι ταχύτατοι. Σήμερα υπάρχουν τα πάντα και γι' αυτό δεν μπορείς να βρεις τίποτα. Ένα τεράστιο κτίριο με εκατομμύρια ράφια από cd είναι, ακόμα κι αυτό, πολύ μικρό σε σχέση με τον όγκο πληροφοριών του διαδικτύου. Είναι όλα μπροστά σου και δεν μπορείς να βρεις αυτό που θες, διότι δεν μπαίνεις πια στον κόπο. Η διαδικασία αναζήτησης (και ακρόασης) δεν είναι ελκυστική. Δεν έχει καμία τελετουργία, εμπεριέχει κάτι ευτελές και αναλώσιμο. Η απόκτηση ενός cd (mp3 folder, ως επί το πλείστον) ισοδυναμεί με το ξετύλιγμα μιας τσίχλας.

Συνυπολογίζοντας το γεγονός ότι, όσο περνάνε τα χρόνια, τόσο πληθαίνουν οι λάθος άνθρωποι στις λάθος θέσεις, δε φαίνεται περίεργο το ότι συναντάμε πολλούς δημοσιογράφους με μηδενικό αισθητικό κριτήριο (κοινοί ακροατές, δηλαδή, παρασυρμένοι από τις ταχύτητες) , των οποίων τα άρθρα εξαντλούνται σε ένα ατέρμονο τελάλημα νέων ονομάτων. Όλο και πιο σπάνια διαβάζουμε κείμενα γραμμένα με γνώση για το αντικείμενο και σεβασμό στον αναγνώστη (πολλά άρθρα από το mic.gr αποτελούν μια τέτοια φωτεινή εξαίρεση) και λιγοστεύουν οι δημοσιογράφοι από τους οποίους «μάθαμε» να ακούμε μουσική.
Κι όταν αυτή έχει ξεθυμασμένες τις παλιές της ουσίες κι ιδιότητες, χάριν ταχύτητας, στο μόνο που δείχνει χρήσιμη είναι να χρησιμοποιείται προσχηματικά για να ορίζει το μοντέρνο και το φρέσκο (ή αλλιώς «πώς να μάθεις να διαλέγεις αυγά»). Κι αυτή είναι η δουλειά των hipster universal δημοσιογράφων (οι εγχώριοι ομόλογοί τους ξεπατικώνουν τους ξένους), από τα χείλη των οποίων κρέμονται οι βαλκάνιοι χωρικοί (εμείς, οι Αθηναίοι) για να ζούνε πάντα up-to-date, όπως ακριβώς συμβαίνει και με τους ακατάληπτους ενδυματολογικούς κώδικες κάποιων επαρχιωτών στους οποίους προβάλλεται η λαχτάρα να μοιάσουν πρωτευουσιάνοι.

Έτσι λοιπόν, στα αυτιά των ακροατών -και κατ’ επέκταση στα κείμενα των δημοσιογράφων- η μουσική είναι η αφορμή για να πάρουν την πόζα τους οι μουσικοί και οι συναυλίες ανάγονται σε event, όπου σημασία έχει το attitude -καλλιτεχνών και ακροατηρίου. Μάλιστα, επειδή η προβολή των μουσικών είναι μονομερής (κάθε δημοσιογράφος έχει τον κύκλο του) και γίνεται με ατυχή ή ασαφή κριτήρια, συμβαίνουν τα εξής κωμικά:
Ο best in town καλλιτέχνης για το ένα έντυπο είναι πρακτικά ανύπαρκτος για το άλλο κι επίσης, γνωρίζουμε ονόματα πολλών μουσικών, χωρίς να έχουμε ακούσει ούτε μια νότα από αυτούς. Όπως και να 'χει, δεν κακολογώ κάποιους δημοσιογράφους απαίδευτους επειδή δε διαχειρίζονται άξια τη θέση τους. Αλλά δεν είναι και για να τους επιβραβεύσεις για την κατάσταση.

Οι συνεντεύξεις δίνονται κυρίως σε γνωστούς ή φίλους. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, εντούτοις ελλοχεύει ο κίνδυνος να παρασύρεται από τον ενθουσιασμό του ο δημοσιογράφος οπότε μπορεί η συνέντευξη να καταλήξει σε ένα ωραίο χάιδεμα ή μια αχνή αγιογραφία. Το ίδιο ισχύει στις δισκοκριτικές. Εκεί μάλιστα δε χρειάζεται να γνωρίζεις ο ίδιος το δημοσιογράφο. Αρκεί να τον ξέρει η εταιρεία σου. Η οποία, αν σέβεται τον -λογιστικό- εαυτό της, οφείλει να έχει τις κατάλληλες γνωριμίες για να κοινοποιούνται οι κυκλοφορίες της.

Φαίνεται σαν να συνωμοσιολογώ. Κι όμως, αυτό που κυρίως συμβαίνει είναι το εξής ανθρώπινο: ο ένας θέλει να βοηθήσει τον άλλο. Για παράδειγμα, ο δημοσιογράφος θα στηρίξει την παρέα του. Θα προβάλλει τους δίσκους μιας εταιρείας και κάποια στιγμή θα έχει την «οικειότητα» να της ζητήσει την κυκλοφορία ενός καλλιτέχνη που ο δημοσιογράφος υποστηρίζει. Το μοντέλο αυτό δεν είναι υποθετικό.

Δηλαδή, η συμπεριφορά των δημοσιογράφων δεν είναι αδικαιολόγητη, αφού αρκετές φορές εκτελούν χρέη διαφημιστή: ο μουσικός λέει «από το να πουλήσω 10 κομμάτια μόνος μου, θα δώσω 5 τζάμπα σε όσους έχουν την ντουντούκα, θα με μάθουν κι άλλοι κι έτσι θα πουλήσω 20». Έτσι λοιπόν, απλά και ωραία, είναι εδώ και χρόνια καθεστώς οι δημοσιογράφοι να λαμβάνουν δωρεάν cd, τα λεγόμενα promo -και, αν σε ενδιαφέρει να πουλήσεις, σου κάνουν και χάρη που θα ασχοληθούν μαζί σου.
Υποθέτω ότι με αυτό το σκεπτικό κάποιοι δημοσιογράφοι ζήτησαν να τους δώσω το cd μου, αν και γνώριζαν ότι πρόκειται για κυκλοφορία σε περιορισμένα αντίτυπα. Αρνήθηκα. Μάλλον δε θα με ενοχλήσουν ξανά για το επόμενο.

Στον αντίποδα αυτών, θα ήθελα να αναφέρω όσους δημοσιογράφους και bloggers αγόρασαν το cd κι έγραψαν ένα άρθρο με την καλή τους την καρδιά, χωρίς καμία πίεση. Είναι προς τιμήν τους.

Άρης Καραμπεάζης (mic.gr)

Αντώνης Μποσκοΐτης

Αργύρης Ζήλος (Αθηνόραμα)

One will burn

A music's collective

Helmet's Point of View

Οι παραπάνω, λοιπόν, δεν είναι γνωστοί μου. Με ορισμένους από αυτούς αντάλλαξα αργότερα 1-2 email με αφορμή το κείμενό τους, κάποιοι άλλοι δεν ξέρω καν ποιοι είναι). Αν έχω ξεχάσει κάποιον, συγχωρέστε με (κι ενημερώστε με).

Οι φίλοι που βοήθησαν στη γνωστοποίηση του cd μου είναι οι εξής:

Larry Gus (ο οποίος για καιρό γνωστοποιούσε από το blog του την κυκλοφορία του cd μου -έγραψε κι ένα μικρό κείμενο στο Vice γι’ αυτό). Ήταν από τους πρώτους στους οποίους άρεσαν τα τραγούδια μου και ο πρώτος μου myspace friend.

Άστυ Τεκ (με κάλεσε στην εκπομπή του στο CooRadio για να παρουσιάσουμε το cd).

Και με τους δύο γνωρίστηκα το '07 με αφορμή τα τραγούδια μου.

Το πώς διαχειρίζεται ο καθένας την παραπάνω κατάσταση σχετίζεται με το πώς και γιατί εμπλέκεται η μουσική στη ζωή του. Κι αυτή είναι μια ερώτηση που μόνο στον εαυτό μας μπορούμε να απαντήσουμε με πάσα ειλικρίνεια. Όποια και να είναι η επιλογή («γνωστός» με πρόσχημα τη μουσική ή ανάπτυξη μιας ουσιαστικής σχέσης με αυτήν -άρα και τους ακροατές), ας μην ξεχνάμε ότι το προαναφερθέν καθεστώς αφορά σε ένα μικρόκοσμο. Δεν είναι τυχαίο το ότι ακόμα και οι δημοφιλέστεροι εκ των προβληθέντων είναι γνωστοί σε ένα μικρό σχετικά κύκλο -αν είναι ζητούμενο η αναγνωρισιμότητα.

Εν ολίγοις, don’t believe the hype. Από τη γενιά των σημερινών 30ρηδων, υπάρχουν σπουδαίοι μουσικοί με τους οποίους δε θα ασχοληθούν ποτέ τα free press και τα blog του φρέσκου αυγού. Ενδεικτικά αναφέρω τη Δανάη Στεφάνου, τον Γεώργιο Καραμανωλάκη και τον Nokalypse, οι οποίοι γνωρίζουν ότι αυτό που έχει σημασία είναι το να φτιάχνεις καλή μουσική. Και αυτή είναι η απάντηση σε όλες τις προαναφερθείσες μάταιες συμβάσεις της μοντέρνας ζωής.

Fresk Fresk

2010-12-11T23:32:00.003+02:00

*ταμπέλα, γραμμένη με κιμωλία, έξω από ψαροταβέρνα.

Χτες, στα Yuria 2010, μεταξύ άλλων έπαιξα αυτή τη διασκευή.
Σας ευχαριστώ όλους όσους ήσασταν εκεί.

Ο δρόμος (live at Yuria 2010)

Μην περιμένετε αστειάκια

2010-11-26T18:39:00.018+02:00

(Με αφορμή μια ερώτηση γιατί δε γράφω τόσο συχνά κείμενα στο blog και τραγούδια).

Υπάρχουν μουσικοί που όταν έρχονται σε επαφή με ένα σπουδαίο έργο κάποιου άλλου, αντί να αισθανθούν ευεργετημένοι νιώθουν μειονεκτικά, διότι αντιλαμβάνονται την έκφραση ως άλλο ένα πεδίο ανταγωνισμού. Με την ουσία μετατοπισμένη κατ' αυτή την έννοια, δεν είναι για αυτούς το ζητούμενο η αναζήτηση της δικής τους φωνής -συνήθως κόβουν και ράβουν από δεξιά κι αριστερά.

Για αυτούς, οι λίστες με τα top-10 (δηλαδή, το τέχνασμα των εταιριών για να δημιουργήσουν την τάση στον κόσμο να αναζητούν το "καλύτερο") και τα αστεράκια των περιοδικών είναι τρόπος αποκωδικοποίησης της μουσικής κι άλλη μια αφορμή για να διαφωνήσουν με τους φίλους τους, όπως άλλοι κάνουν κόντρες στις τεχνικές πληροφορίες ή σε ποδοσφαιρικά θέματα, λόγου χάρη. Ζούνε με αυτές τις λίστες φτιάχνοντας προσωπικά best of, ενώ η μουσική ανάγεται σε κάτι μετρήσιμο κι αγριεύει σαν σκυλιά σε αγώνες ταχύτητας.

Με μια πρόχειρη εκτίμηση, μπορεί κανείς να τους αποδώσει κάποιους, ας πούμε όχι κολακευτικούς, χαρακτηρισμούς και να ξεμπερδεύει. Όμως, δε στέκομαι εκεί. Βρίσκω ενδιαφέρον στο να ψάχνω (ή να διαισθάνομαι, αφού δεν είμαι ειδικός) τους παράγοντες που οδηγούν κάποιον να υιοθετεί ή να επινοεί τέτοιους αμυντικούς μηχανισμούς.

Εν πάση περιπτώσει, δεν ανήκω στην παραπάνω κατηγορία. Δεν ξέρω αν είναι μια απόφαση που παίρνεις εύκολα ή δύσκολα. Ξεκινάει, φαντάζομαι, από το τι συναντάει κανείς. Η τάση που έχω για να φτιάχνω κάτι που δε βρίσκω εύκολα γύρω μου, για να μπορώ να ευχαριστηθώ ως ακροατής, έχει σχηματοποιηθεί με τα χρόνια από μια γενικότερη αντίληψη περί οικονομίας και σεβασμού στους υπολοίπους, όμως οι ρίζες της ίσως βρίσκονται χρόνια πίσω, σε διάφορες συμπεριφορές κι ιδιοτροπίες του κοινωνικού ιστού. Οπότε, δεν είναι και για να καμαρώνω.

Δεν έχω ζηλέψει ποτέ ένα όμορφο τραγούδι, ούτε θα ήθελα να το "είχα γράψει εγώ". Απεναντίας, νιώθω μια ανακούφιση, επειδή κάποιος άλλος έχει μπει στον κόπο να το μοιραστεί μαζί μας. Κι όσο ακούω μουσικές που με δονούν, όλο και πιο σπάνια θα καταπιάνομαι με το γράψιμο.

Το ίδιο συμβαίνει και με τους στίχους μου: Ασφαλώς κάπου θα πατάει η γραφή μου (παντού υπάρχει μια συνέχεια), αλλά ο σκοπός μου δεν είναι να κοπιάρω κάποιον. Είναι αυτό που λέει ο Σαββόπουλος στο κομμάτι που κλείνει τη Ρεζέρβα: "Προσπάθησα ξανά να μοιάζει τελείως ξένο μέσα στο χώρο αυτό".

Κάπως έτσι, ξεκίνησα να γράφω εδώ. Για να καλύψω το κενό που είχα ως αναγνώστης εκείνη την περίοδο, αλλά κι επειδή μου αρέσει κάπου κάπου να συντάσσω κείμενα. Από την άνοιξη και μετά, όταν άρχισαν οι κουβέντες περί ελληνικής κρίσης, διάβασα εξαιρετικά άρθρα κι ενδιαφέρουσες απόψεις. Κυρίως από εφημερίδες κι όχι τόσο στο διαδίκτυο. Σταμάτησα να γράφω, δεν ένιωθα την ανάγκη, δεν είχα κάτι να προσθέσω. Μάλλον, εδώ θα επιστρέφω πια μόνο για θέματα που αφορούν στις μουσικές μου.

Πριν κάποια χρόνια, όλα αυτά ακούγονταν οπισθοδρομικά. Η σημερινή κατάσταση όμως είναι η μεγαλύτερη απόδειξη ότι όλες οι ούτως ειπείν κινδυνολογίες κάθε άλλο παρά γραφικές ήταν. Και όσοι στήριζαν τη διαδικασία που ανήγαγε το αυτονόητο σε γραφικότητα έχουν μερίδιο ευθύνης για την κρίση που βιώνουμε τώρα. Διότι η κρίση είναι πρωτίστως πολιτισμική και δευτερευόντως οικονομική.

Αυτή, λοιπόν, είναι η κατάλληλη εποχή για να μετρήσουμε ξανά τις δυνάμεις μας και να απαλλαγούμε από τα περιττά. Ο κόσμος είναι εδώ και καιρό πολύ φορτωμένος, δεν ξέρω αν οι σελίδες κοινωνικής δικτύωσης αποτελούν μια απόδειξη για αυτό που λέω, αλλά εφόσον σήμερα είναι συνυφασμένες με την καθημερινότητα των περισσοτέρων, δεν μπορείς να τις παραβλέψεις εύκολα.

Το Myspace τελείωσε, τουλάχιστον για την Ελλάδα. Κανείς δεν ψάχνει για νέες μουσικές εκεί, με τη δίψα τουλάχιστον που το έκανε πριν 3-4 χρόνια. Ίσως συνεχίζουν οι hipster δημοσιογράφοι που ξέμειναν από hype (πόσα γκρουπ των 80s να νεκραναστήσεις πια;) κι εργάζονται για να μας κοινωνήσουν το next big thing. Το οποίο, με τη σειρά του, γυρνάει μπούμερανγκ στους μουσικούς, οι οποίοι καμαρώνουν για την πόζα τους στα freepress και η μουσική τους αντιμετωπίζεται ως lifestyle με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Το Facebook παίρνει τη θέση της 90s trash tv και γίνεται σταδιακά η νέα καθημερινή χαβούζα στην οποία πρωταγωνιστούμε, αφήνοντας, όσο θέλει ο καθένας, μισάνοιχτη την πόρτα του. Μπορεί να έχει περισσότερα φρέσκα κανάλια για να κυλάει η "εναλλακτική" πληροφόρηση, αλλά για πόσο ακόμα; Αν ψάχνεις στα σκατά για να βρεις διαμάντια, καταντάει ασύμφορο από μια ποσότητα και μετά. Το καλό είναι ότι αυτό εξαρτάται από εμάς. Το κακό είναι ότι εξαρτάται επίσης από εμάς.

Το Twitter είναι αρκετά χειρότερο. Εκεί που η αμεσότητα θα μπορούσε να γίνει συνώνυμη με την ενστικτώδη ειλικρίνεια, προς το παρόν προκύπτει σαν ένας αγχωτικός αγώνας για την καλύτερη ατάκα, ενώ τα πάλαι ποτέ προσωπικά μηνύματα αναρτώνται πλέον δημοσίως, σαν amateur porno (μπορεί βέβαια αυτή να είναι η ενστικτώδης ειλικρίνεια). Σαν τις παρέες που πάντα υπάρχει ένας εξυπνάκιας που θέλει να έχει την τελευταία κουβέντα. Σαν τις αναρτημένες φωτογραφίες από κινητά που τραβάς στον καθρέπτη της τουαλέτας έχοντας πάρει την καλύτερη πόζα. Και μετά οι υπόλοιποι χαζογελάνε ελαφρώς με το αστείο, κάνουν ένα "like" στη φωτογραφία και πέφτουν για ύπνο για να ξυπνήσουν λιγότερο νέοι.

Εν ολίγοις, το Διαδίκτυο χρησιμοποιείται κυρίως για να υπογραμμίζουμε τα κεκτημένα και να εισπράττουμε επιβεβαίωση για τα πεπραγμένα -όπως συνέβαινε ανέκαθεν με τις περισσότερες εφημερίδες. Ίσως ακόμα βοηθάει όσους επί της ουσίας ψάχνουν για πληροφόρηση. Όμως, στο τέλος της ημέρας, δεν έχουμε κάνει πολλά βήματα παραπέρα.

Κατά τ’ άλλα, υπάρχει εκεί τόσος θόρυβος και φως, που δύσκολα διακρίνεις τους ήχους και τα χρώματα. Είναι σαν ένα δυσθεώρητο τέρας που έρπει φορτωμένο χιλιάδες άχρηστες κι επαναλαμβανόμενες πληροφορίες, σαν άπειρους παραμορφωτικούς καθρέπτες που παραποιούν και μεγεθύνουν την παραμικρή ασήμαντη κίνηση, σε ένα κόσμο με λίγα παράθυρα και ορόφους που οδηγούν σε παράδοξες γεωμετρίες.

Είμαστε εμείς πίσω από αυτά. Αλλά όχι ακριβώς. Είμαστε οι εκφάνσεις μας μέσα από ένα θραύσμα τυχαίων συνδυασμών κι αλληλεπιδράσεων, σαν ημιτελή παζλ που θα συνέθεταν έτσι κι αλλιώς κάτι αφύσικο. Κι αυτά τα φάσματα, που στην αρχή δεν τους δίναμε σημασία, προβάλλονται πλέον και στην πραγματικότητα, με αποτέλεσμα να ζούμε κι εκ του σύνεγγυς τα τεκταινόμενα του παράλληλου εκείνου σύμπαντος. Δεν ξέρω αν και κατά πόσο αυτή η κατάσταση είναι αναστρέψιμη. Δεν μπορώ παρά να ελπίζω στον άνθρωπο, ακόμα κι αν έχω χάσει προ πολλού την πίστη μου σε αυτόν.

Εκτιμώ ότι σε λίγο καιρό, το Διαδίκτυο θα θεωρηθεί, με κάποιον τρόπο, ξεπερασμένο, όπως, για παράδειγμα, είναι εδώ και κάποια χρόνια το κάπνισμα σε στάση λεωφορείου (που κάποτε ήταν πολύ cool). Κι ίσως αυτή να είναι μια ικανή αφορμή για να αρχίσει ο κόσμος να ξανανιώθει λίγη ανθρωπίλα με τις αισθήσεις του. Να φαγωθούν σάρκες, αλλά και να ιδρώσουμε πάλι από έρωτα.

2010-11-02T11:37:00.002+02:00

γεύση

2010-06-20T14:25:00.009+03:00

Τις προηγούμενες μέρες, προσπαθώντας να διαλέξω με ποια κιθάρα θα παίξω στο vinyl, παρατήρησα ότι σε ένα δωμάτιο κάποια τραγούδια ακούγονταν καλύτερα με την ακουστική κιθάρα και κάποια καλύτερα με την κλασική, ενώ σε άλλο δωμάτιο συνέβαινε σχεδόν το αντίθετο, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι κάποιο δωμάτιο ήταν καλύτερο για τη μία κιθάρα μόνο.
Ακόμα και στο ίδιο δωμάτιο, οι διαφορετικές εντάσεις σε οδηγούν σε μια άλλη διαχείριση της μουσικής σου. Λίγα dB αν δώσεις παραπάνω στα ηχεία, η άποψή σου για το τι χρειάζεται και τι όχι ενορχηστρωτικά διαφοροποιείται.

Έχω γράψει και παλιότερα το ότι η επιθυμία μου να πάρω κοντραμπάσο γεννήθηκε μέσα σε ένα δωμάτιο με κάπως ιδιαίτερη ακουστική. Ήθελα δηλαδή να ακούω έναν τέτοιο ήχο σε εκείνο το χώρο. Μόνο εκεί.

Σε live συνθήκες, νομίζω ότι το pmmd είχε ακουστεί καλύτερα στο μεγάλο χώρο του Bios (αν και στο Κίνκυ είχε πιο "σωστό" ήχο). Του πήγαινε εκείνο το ανεξέλεγκτο reverb, όπως πήγαινε και στις μουσικές του Caretaker, λίγο αργότερα. Βέβαια, παρακάτω θα δούμε γιατί ο Caretaker ήταν φάουλ.

Αν οι διαφορετικοί χώροι για τους οποίους "προορίζεται" η μουσική σου σε βγάζουν σε άλλα δημιουργικά μονοπάτια, το ίδιο -κι ακόμα πιο δραστικά- ισχύει όταν ηχογραφείς: Από τη στιγμή που μπορείς να ελέγξεις με χειρουργικό τρόπο τις εντάσεις (τουλάχιστον), οι επιλογές σύνθεσης που έχεις είναι πρακτικά άπειρες. Μπορείς, για παράδειγμα, να παίξεις με ψιθύρους ή άλλους μικροήχους που πηγαινοέρχονται αριστερά-δεξιά ενώ παράλληλα ακούγονται έντονα ντραμς -κάτι που σε ζωντανές συνθήκες δε θα μπορούσε να λειτουργήσει.

Οι ευκολίες των ηχογραφήσεων, μαζί με τις νέες προοπτικές που έφεραν, υπάρχουν εδώ και πολλές δεκαετίες. Όμως, τα τελευταία χρόνια συνέβη και κάτι άλλο: η εξέλιξη της μουσικής τεχνολογίας "έφτιαξε" ένα στούντιο ηχογραφήσεων σε κάθε σπίτι. Πριν 15 χρόνια για να γράψει κάποιος ένα πρόχειρο demo έπρεπε να βρει μουσικούς, εξοπλισμό και χρήματα. Ο διαθέσιμος και προσιτός εξοπλισμός που υπάρχει σήμερα ήταν κάποτε αδιανόητος, συν τις άλλοις υπάρχουν γρήγοροι σκληροί δίσκοι, δωρεάν προγράμματα μουσικής και βίντεο εκμάθησης, για να φτιάξεις ένα ολοκληρωμένο άλμπουμ.

Έτσι, ενώ οι δίσκοι μέχρι τον προηγούμενο αιώνα είχαν κυρίως τη λογική της καταγραφής της ζωντανής μουσικής (ή έστω μιας ωραιοποιημένης εκδοχής της), στις μέρες μας υπάρχουν μουσικές -περισσότερες από ποτέ- που δεν μπορούν να αναπαραχθούν ζωντανά.
Αυτό βέβαια, δημιουργεί αρκετές φορές την εξής παράταιρη εικόνα:
Ενώ η αναπαραγωγή της μουσικής κάποτε προϋπέθετε την συμβολή των μουσικών επί σκηνής (κάποιος έπρεπε να παίζει το μπάσο που θα ακουγόταν), τώρα δεν είναι απαραίτητο: κάποια είδη μουσικής μπορεί να ακούγονται μέσα από ένα laptop ή ένα cd. Και, δε λέω, είναι όμορφο να ακούς δυνατά τη μουσική σε ένα μεγάλο χώρο (εξάλλου, πόσο δυνατά θα ακούσεις στο σπίτι;), πιστεύω όμως ότι η λογική του live χρειάζεται επαναπροσέγγιση. Σε αρκετές περιπτώσεις, οι μουσικοί απλώς παρευρίσκονται χωρίς να υπάρχει λόγος. Και φυσικά, δεν υπάρχει καμία διαδραστικότητα. Μάλιστα, έχω πετύχει ένα live στη σκηνή του οποίου καθόταν ο υπεύθυνος για τα visuals. Δεν έκανε τίποτα, απλώς πάταγε κάθε φορά που άλλαζε το τραγούδι ένα πλήκτρο που έβγαζε τον τίτλο του κομματιού στην οθόνη. Ανάλογη αίσθηση μου είχε δώσει το live του Caretaker (το φάουλ που έλεγα).
Κάπου εκεί, η ουσία του live χωλαίνει και τέτοιες εικόνες είναι που σε κάνουν να μη θες να ξαναπατήσεις ή τουλάχιστον να είσαι διπλά υποψιασμένος κάθε φορά που ακούς για live ηλεκτρονικής μουσικής. Θα ήταν πιο λειτουργικό, στο κάτω κάτω, ο μουσικός να βρισκόταν ανάμεσα στο κοινό (όποτε δεν είναι απαραίτητος) κι όχι σε ξεχωριστή θέση, σαν ένα ζωντανό έκθεμα. Ίσως είναι θέμα χρόνου για να προκύψει μια νέα φόρμα στο live και να εκλείψουν σιγά σιγά αυτές οι αμήχανες καταστάσεις.

Παλιότερα, ήταν συνήθεις οι φράσεις "οι δίσκοι τούς αδικούν" ή "από τότε που τους είδα live, ξενέρωσα" και σε κάθε περίπτωση είχαν κάποια βάση. Και σήμερα θα τα ακούσεις αυτά, αλλά τα θεωρώ εκτός εποχής, εξαιτίας αυτής της μεγάλης απόκλισης του live από το studio. Δεν είναι το live το "αληθινό" και το στούντιο το "εύκολο" -είναι δύο ξεχωριστοί κόσμοι πλέον.

Για παράδειγμα, στο live, οι ρυθμοί και οι συχνότητες των Fuck Buttons είχαν πάρει τις διαστάσεις που έπρεπε σαν να ανέπνεαν στο κατάλληλο περιβάλλον, αλλά στο σπίτι δεν μπορώ να ακούσω ούτε μισό τραγούδι τους. Μου αρέσουν λοιπόν ή όχι; Ναι, υπό προϋποθέσεις.
Από την άλλη, ο Four Tet είναι σπουδαίος στους δίσκους του. Αν είναι βαρετός στα live, μειώνει την αξία του;

Χωρίς κι εγώ να το έχω συνειδητοποιήσει προηγουμένως, διαπιστώνω πλέον ότι οι μουσικές μου προορίζονται για σπιτικές ακροάσεις κι ακόμα καλύτερα με ακουστικά. Σε κάποια σημεία μάλιστα τα τραγούδια του cd ακούγονται εντελώς binaural.

Παλιότερα, ίσως να απέρριπτα πιο εύκολα. Πλέον, σκέφτομαι ότι αν δε μου αρέσει κάτι, ίσως να οφείλεται στο ότι δεν το ακούω στις κατάλληλες συνθήκες. Δε γίνεται όλα να κάνουν για τα ηχεία μου.

2010-06-10T14:41:00.001+03:00

αναλογική, 2003

2010-04-09T01:24:00.005+03:00

Ανεστίαστα μικρότερος και φαίνομαι ανάποδα δίπλα σ' ένα χάλκινο πνευστό. Τα αυτοκίνητα μετακινούν τα έπιπλα στο δωμάτιο, τα πόδια μου πατάνε σχισμένα χαρτιά που όλο πληθαίνουν, έτσι κι εγώ τα βυθίζω.

Λογαριασμοί περασμένων χρόνων και στη σονάτα που παίζει η Argerich κοιτάω αριθμούς τηλεφώνων, στέκομαι σε κάποιους περισσότερο, νομίζω. Νεότερος θα έγραφα ένα κείμενο, μονάχα ανακινώντας τις στάθμες άυπνος, τώρα το πνίγω ή πνίγομαι

δηλαδή, αν γεράσω και μεθώντας σαν μια ευθυγράμμιση όπου με συναντάω με λιγότερες ρυτίδες. Από εκείνο το ευρύχωρο βράδυ σκέφτομαι τα κόκκινα μάτια του Μιχάλη. Αυτός σίγουρα ξέρει πιο πολλά από μένα.

Ο μυστήριος

2010-03-25T01:16:00.006+02:00

Αυτό που με συγκλόνισε πιο πολύ στις φωτογραφίες του Ansel Adams που είδα στην τρέχουσα έκθεση, είναι ότι ήρθα σε επαφή με μια έκφραση που αφενός έχει ελαχιστοποιήσει το Εγώ κι αφετέρου δεν καταφεύγει στην ευκολία του νοσηρού. Αντέχει να διαχειριστεί την ομορφιά του κόσμου και μόνο για αυτό, είναι αναμφίβολα σπουδαίος. Η απουσία αυτών των χαρακτηριστικών σήμερα είναι σχεδόν εκκωφαντική.

Το σκοτάδι και η ζοφερές γωνίες της ζωής έχουν το ενδιαφέρον τους, αλλά κρύβουν μια παγίδα για όσους δεν έχουν την ευχέρεια να τις διαχειριστούν σαν κάτι διαφορετικό από ένα όχημα: Γίνεται η έκφραση θολή και άσχημη σαν τις αναφορές στις οποίες -υποτίθεται ότι- βασίζονται για να προκύψει κάτι ουσιώδες. Έτσι, αυτό που μένει είναι ο ηδονικός τρόπος με τον οποίο προβάλλεται το "άρρωστο" και νιώθεις την αυταρέσκεια του δημιουργού να δεσπόζει.

Τη δεκαετία που πέρασε, αυτό ενισχύθηκε από την εύκολη πρόσβαση που έχουμε πια όλοι στο να εκφραζόμαστε δημόσια. Πληθαίνουν οι φωνές που τσιρίζουν δίπλα στα αυτιά μας και μόνο όταν ξεφορτώνεσαι τα ντεσιμπέλ, ξεγυμνώνεται η ασημαντότητά τους. Χόρτασα όλα αυτά τα χρόνια με δήθεν προκλητικές (σιγά) φωτογραφίες και εικαστικές εκθέσεις (οι οποίες ήταν απλώς αποκρουστικές σαν τους δημιουργούς τους), με ταινίες-"καταγγελίες για την κτηνωδία του ανθρώπινου νου", με μουσικές που υπάρχουν επειδή δεν τσιγκλάνε τον εγωισμό σου, με "πειραματικά" βίντεο που είναι πιο αδιάφορα κι από αυτά που τραβάμε όταν θέλουμε να ξεφορτίσουμε την μπαταρία της κάμερας.
Δεν υποστηρίζω την προγονολατρεία, ούτε κατά διάνοια. Αλλά αυτή η άμεση αναγωγή κάθε μοντέρνας έκφρασης σε κάτι σημαντικό, είναι σαν ρατσιστικό ανέκδοτο.

Η γενιά μου ήταν από τις τελευταίες που αρέσκονταν ή έβρισκαν καταφύγιο στο σκοτάδι και την περιφερόμενη θλίψη, σαν επίδειξη εσωτερικής καλλιέργειας. Ο εφηβικός δρόμος για τη διαφοροποίηση από τους "ελαφρύτερους" συμμαθητές μας έπρεπε να είναι σιωπηλός και μυστήριος με σκοτεινά βλέμματα.
Έτσι, ένα μεγάλο μερίδιο το έχουμε εμείς, με τον απόηχο της επιτηδευμένης μαυρίλας να χώνεται ξώφαλτσα και σε κάποιους νεότερους. Όλο και λιγότερο, ευτυχώς. Σήμερα, μια τέτοια καρικατούρα κοντράρει ακόμα πιο έντονα με την επικρατούσα "happy" εικόνα των νεότερων παιδιών. Διότι τώρα είναι περισσότερο uncool από ποτέ το να μη δείχνουν συνεχώς έτοιμα για πάρτυ. Είναι μάλλον η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος.

Ανέκαθεν ήταν δύσκολα -ίσως δυσκολότερα, αλλά κεκαλυμμένα. Αυτά τα χρόνια όμως, είναι πιο πρόδηλο από ποτέ ότι δεν υπάρχει τίποτα πια για να πιαστείς. Οι ιδεολογίες είναι μόνο ένα πρόσχημα διαφοροποίησης για να φαγωθούν κι άλλες σάρκες, οι πολιτικοί ήταν πάντα διεφθαρμένοι, αλλά ποτέ τόσο ξεφτιλισμένα ηλίθιοι, η εκφρασμένη πραγματικότητα γίνεται όλο και πιο αποκαρδιωτική -στην καθημερινότητα, στις σχέσεις των ανθρώπων και στα κτίρια που μας περιβάλλουν. Γι' αυτό η μόνη διέξοδος είναι να βρούμε όση ομορφιά έχει απομείνει. Όχι να την προσποιηθούμε ή να την εφεύρουμε, αλλά να την ανακαλύψουμε και να τη μοιραστούμε. Δε γίνεται αλλιώς.

Νεωτερισμοί

2010-03-19T00:06:00.011+02:00

Αυτές τις μέρες κλείνουν 19 χρόνια από τότε που βρέθηκε μια κλασική κιθάρα στο σπίτι μου. Τα πρώτα χρόνια αγνοούσα ακόμα και κάποιες βασικές συγχορδίες (ή τις συνέχεα με άλλες), δεν έμαθα ποτέ τον "σωστό" τρόπο για να κρατάω κιθάρα (αφού αγνοούσα ότι υπάρχει), δε μελέτησα -με την ωδειακή έννοια- ούτε μία ώρα και δεν είχα ποτέ κάποιον αγαπημένο κιθαρίστα (γενικότερα, δεν άκουγα ποτέ οργανοπαίχτες). Από τον πρώτο καιρό, δεν ήθελα να γίνω κιθαρίστας (μπασίστας ήθελα ή ντράμερ), παρά μόνο να γράφω μουσική.

Έχω ακόμα την κασέτα με την πρώτη μελωδία που έγραψα, ήταν το πρώτο απόγευμα που έπιασα την κιθάρα, έβαλα τα δάχτυλά μου τυχαία πάνω στην ταστιέρα κι έπαιξα. (Η πρώτη αυτή καταγραφή υπάρχει αυτούσια σε ένα νέο μου τραγούδι).

Για τουλάχιστον μια δεκαετία, την είχα συνέχεια κοντά μου, καθώς διάβαζα, έβλεπα τηλεόραση ή άκουγα ράδιο. Έχουν περάσει και μήνες που το μόνο που έκανα ήταν να παίζω καθημερινά μια συγχορδία, να ακούω όλες τις αρμονικές της στο δωμάτιο και μετά να την ακουμπάω πάλι στον τοίχο ή να αποκοιμιέμαι παίζοντας συνεχώς μια νότα. Τις πιο όμορφες μουσικές μου στιγμές τις έχω περάσει με αυτήν, νηφάλιος ή εντελώς διαλυμένος, απογεύματα στο χωριό, μόνος ή με πλήθος αγνώστων, στριμωγμένος στο πίσω κάθισμα ενός αυτοκινήτου, καθώς ταξιδεύω με φίλους, να παίζω ένα σετ που είχα φτιάξει με δικά μου τραγούδια κι αποσπάσματα άλλων, συνεχόμενα, χωρίς καμία διακοπή ή σε σπίτια που πλέον δε θυμάμαι ούτε καν την περιοχή τους. Σε μια αρχαία λίστα μέτρησα 76 διαφορετικά μέρη στην Αθήνα μέχρι το '01. Σκέφτομαι ότι η τωρινή μου ηρεμία οφείλεται εν πολλοίς στο ότι όλα αυτά τα έζησα από πολύ μικρός και στον υπερθετικό βαθμό.

Για κάθε συγχορδία και κάθε νότα, για κάθε σημείο πάνω στην ταστιέρα, είναι τόσες διαφορετικές ιστορίες και μέρες που μπλέκονται μέσα μου κι όλα αυτά σκάνε στο νου μου καθώς παίζω κι εναλλάσσονται οι μελωδίες διαδεχόμενες η μία την άλλη. Σαν να ανασύρονται αλλεπάλληλες μυρωδιές και χρώματα με κάθε φράση.

Αυτή η -για πολλούς- "λοξή" σχέση, μπορεί να μη με έκανε ποτέ "καλό" κιθαρίστα, άφησε όμως χώρο στο να γίνει σιγά σιγά η κιθάρα η φυσική προέκταση των χεριών μου ή μάλλον των μελωδιών που σκέφτομαι. Γι' αυτό, δεν μπορώ ποτέ να παίξω με καινούργιες χορδές (με αποπροσανατολίζει ο ήχος τους κι όλα μου φαίνονται όμορφα -τις αλλάζω μόνο όταν έχουν χάσει κάθε ίχνος μουσικότητας κι ακούγονται σαν τεντωμένα άντερα). Από την άλλη, φαίνεται πως όταν γράφω κάτι στην κιθάρα, δεν ακούω μόνο αυτή, αλλά πολύ περισσότερους ήχους, διότι τις -ελάχιστες- φορές που έχω ανατρέξει στις σημειώσεις μου, ακούγομαι πιο βαρετός κι απ' το θάνατο. Άρα, η αίσθηση που είχα για το τραγούδι ήταν μόνο μες στο κεφάλι μου κι όχι σε αυτά που ακούγονταν από την κιθάρα. Στις ηχογραφήσεις αναζητώ μέσω των ενορχηστρώσεων να αναπαραστήσω αυτή την αίσθηση που έχω στο νου μου. Στα live όμως τι γίνεται;

Εκεί, η ηλεκτρική κιθάρα μοιάζει σχεδόν μονόδρομος, νιώθω όμως ότι κόβεται κάπου αυτή η ροή που κυλάει μέσα μου. Γι' αυτό και, μάλλον, στο λάιβ της προηγούμενης Κυριακής ήταν η τελευταία φορά που έπαιξα με ηλεκτρική και λάπτοπ (οσονούπω, θα ανεβάσω σχετικό βίντεο). Σίγουρα δε θα την εγκαταλείψω δια παντός, αλλά, αν όλα πάνε καλά, την επόμενη φορά θα χρησιμοποιήσω κάτι διαφορετικό.

Πάντα τέτοια

2010-03-06T13:59:00.005+02:00

Τον Οκτώβρη του 94, υπνωτισμένος από τον κώλο της νέας μου συμφοιτήτριας, μπήκα για πρώτη φορά σε αμφιθέατρο. Όλοι άγνωστοι μεταξύ μας. Μετά το χαιρετισμό του Προέδρου, μας μοιράστηκαν φυλλάδια από τη ΔΑΠ με οδηγίες για το πώς θα πάμε στη σχολή, πού θα βρίσκουμε σημειώσεις μαθημάτων, μια πρόσκληση για πάρτυ σε ένα κλαμπ και ανακοινώσεις για μαγιάτικες εκδρομές στη Μύκονο.

Οι εκπρόσωποι της ΔΑΠ ήταν ένας που έσταζε ζελέ κι είχε χαρακτηριστικό σπάσιμο στην ομιλία και τον καρπό του χεριού και μια που εμφανιζόταν στις συνελεύσεις πάντα με κολάν, είχα ακούσει ότι μοίραζε προσηλυτιστικές πίπες, πάντως εμένα δε μου είχε γίνει πρόταση. Έχανε τα λόγια της καθώς τα διάβαζε από ένα χαρτάκι, διάφοροι της σφύριζαν με το που ξεκινούσε πάλι, αυτή γελούσε, φτου κι απ' την αρχή.

Η κεφαλή της ΠΑΣΠ μάς διαβεβαίωνε ότι δεν υπήρχε λόγος για κινητοποιήσεις (επί Σημίτη όλα αυτά -μετά από χρόνια είδα τον Πασπίτη στην τηλεόραση, δίπλα σε έναν υπουργό), είχε περάσει "στην ώρα του" ένα από τα πιο δύσκολα μαθήματα της σχολής. Ο καθηγητής πολιτευόταν τότε με το Πασοκ, είχε θυμάμαι κι ένα γιο, υπήρχαν αρκετοί που ισχυρίζονταν ότι δεν τον είδαν ποτέ να δίνει κάποια μαθήματα. Αλήθεια ή ψέματα, πάντως τέλειωσε απ' τους πρώτους. Είδα αργότερα ένα βιογραφικό του -αίτηση για κάποιο μεταπτυχιακό στη Γαλλία. Είχε πάρει ήδη δύο πτυχία από ελληνικά πανεπιστήμια, την ίδια χρονική περίοδο.

Ο αριστερός χώρος, μάλλον λόγω βασικών ιδεολογικών διαφορών, αντιπροσωπευόταν από τουλάχιστον 3 παρατάξεις. Η μία εξ αυτών κατέβαινε στις συνελεύσεις (μιας σχολής που είχε σημαντικά προβλήματα να αντιμετωπίσει) με θέματα "συμπαράσταση στους απολυμένους στο Σκαραμαγκά" και "αλληλεγγύη στους Ζαπατίστας", πουλούσε εφημερίδες από τις πρώτες μέρες στο διάδρομο της σχολής, "δε σε ενδιαφέρει να φτιάξουμε τον κόσμο;" μόνιμη ατάκα για όσους δεν αγόραζαν.

Επαρχιώτισσα, κολλούσε σερβιέτες στα παράθυρα ενός σπιτικού πάρτυ εν είδει σεξουαλικής απελευθέρωσης, στο επόμενο έτος βράχνιαζε στις συνελεύσεις φωνάζοντας δακτυλογραφημένα κείμενα (δεν καταλάβαινα λέξη -μπορεί να ήταν και ρώσικα) κι ύστερα έφευγε μαζί με έναν νταβραντισμένο καυκάσιο 40άρη με μούσια.

Στην τρίτη παράταξη, μαυροντυμένοι με λεπτά πόδια-σωλήνες και ασπρόμαυρα κασκόλ, μας προσφωνούσαν "συναδέλφους", αν και μετρούσαν σχεδόν όλοι πάνω από 5 χρόνια εκεί. Τους γνώρισα στην κατάληψη της σχολής, "παίξε κάτι από Παύλο" μου είπε μία από αυτούς, είχε ωραία στρογγυλά βυζιά. Κάποιος ήταν ίδιος ο Λένιν, φαλάκρα και λοιπά αξεσουάρ, ήταν στο δωδέκατο έτος όταν εγώ ήμουν στο δεύτερο. Ένα βράδυ λογομάχησε με κάποιον άγνωστο που κουβαλούσε μηχανήματα για ένα λάιβ, ο Λένιν κρατούσε κράνος, γέμισαν τα κεφάλια τους με αίματα.

Όταν δεν τους έπιανε η κομματική βίδα, οι περισσότεροι ήταν χαμογελαστά παιδιά, μάλλον λίγο αποπροσανατολισμένα, αλλά, θα μου πεις, της ηλικίας είναι αυτά. Έπαιζε βέβαια και το ρόλο του το ότι -αν εξαιρέσουμε το ότι σχημάτισα μια ανεξάρτητη παράταξη την πρώτη εβδομάδα της σχολής- έδειχνα μάλλον αδιάφορος και τραγικά χαλαρός, οπότε δε χαλάγαμε τις καρδιές μας με ανούσιες προστριβές.

Η παράταξή μου ενώθηκε με άλλη μια από μεγαλύτερο έτος και για όσο φοιτούσαμε, έβγαινε πρώτη (παρά το πούλμαν με τους μεσήλικες φοιτητές-φαντάσματα που έσκαγε την ημέρα των εκλογών. Ένιωθες ότι το τρίπτυχό τους θα ήταν στην καθαρεύουσα ή στα αρχαία ελληνικά). Έρχονταν και κάμερες τότε, στηνόταν μια δημοσιογράφος και χωρίς να ελέγξει τίποτα έλεγε το ποίημα της: "μεγάλη και φέτος η αποχή των φοιτητών". Σε ψηφοδέλτιο μπήκα μια φορά μόνο, δεν ψήφισα ποτέ ξανά, οι καθηγητές άρχισαν να πλευρίζουν ορισμένους της παράταξης, ένας έβαλε 9 σε κάποιον από εμάς που είχε γράψει την ύλη άλλου μαθήματος, αηδίασα. Παρακολουθούσα πάντα από απόσταση και νομίζω ότι οι περισσότεροι δεν ήξεραν ότι από μένα είχε ξεκινήσει αυτό -αν βέβαια είχε σημασία. Πάντως, ό,τι καλό έγινε για τη σχολή ήταν από τις ενέργειες εκείνων των 10-20 ανθρώπων, όπως εξάλλου συμβαίνει γενικότερα με τις προσωπικές πρωτοβουλίες ή αυτές των -ουσιαστικά- ανεξάρτητων ομάδων.

Εκείνα τα χρόνια, είχα μια φίλη, από τους πιο ζωντανούς ανθρώπους που είχα γνωρίσει ποτέ, την έβλεπα σχεδόν κάθε μέρα, μου έδινε και γράμματα σε χειροποίητους φακέλους, σε ένα από αυτά έγραφε "δε θέλω να γίνω σαν τους γονείς μας που είναι άτολμοι και φοβούνται το μέλλον, εγώ θέλω να ζω το τώρα". Μας ωθούσε ή μας παρέσερνε στις πλέον εξωφρενικές καταστάσεις, γελάγαμε συνέχεια, αργότερα μου είπε για το αγόρι της "δε μου αρέσει περισσότερο από σένα κι ούτε θέλω να ζήσω μαζί του. Είναι μούχλας". Μετά, ο μούχλας έγινε ορκωτός λογιστής με ριγμένο πουλόβερ στους ώμους του.
Την τελευταία φορά που την είδα -πάνε σχεδόν δέκα χρόνια- είχε γεμάτη ντουλάπα με ρούχα αφόρετα, έψαχνε καναπέ για το σπίτι τους κι είχε αλλάξει χωρίστρα στα μαλλιά της. Της πήγαινε νομίζω.

Μετά από ενάμιση μήνα

2010-02-28T00:21:00.010+02:00

"Είμαι πολύ χαρούμενος που σε έχω γνωρίσει. Άλλοι στη θέση σου θα είχαν τουπέ."

Αυτό το μήνυμα είχα λάβει το 07, την εποχή που είχα ανεβάσει τα πρώτα μου κομμάτια στο myspace. Ακόμα και σήμερα, είναι λυπηρό που η συμπεριφορά μου αντιμετωπίζεται ως κάτι "ασυνήθιστο για μουσικό".

Ας υποθέσουμε, λοιπόν, πως κάποιος έχει γράψει έναν καλό δίσκο ή καλύτερα ένα σπουδαίο δίσκο. Και για να το κάνω οριακό, ας πούμε ότι θεωρείται παμψηφεί ο δίσκος της χρονιάς, της πενταετίας ή της δεκαετίας. Αυτό τι δικαιώματα δίνει στο δημιουργό; Να υψώσει μύτη, μαζί και το ένα φρύδι; Ή να συγχωρείται η αναξιοπρεπής συμπεριφορά του; (βλπ. "είναι ιδιόρρυθμοι αυτοί οι καλλιτέχνες", "την έχει ψωνίσει, αλλά δικαίως: έχει κάνει δισκάρα"). Η ίδια φιλοσοφία, αλλά με άλλη έκφραση, υπάρχει και σε αυτούς που λένε "η επιτυχία δε με έχει αλλάξει, έχω ακόμα τους παλιούς μου φίλους". Συγχαρητήρια. Για το αυτονόητο.

Η φωτογραφία αυτού του post είναι μονάχα ένα στατιστικό στοιχείο για τον τρέχοντα μήνα. Προφανώς, χαίρομαι που κάποιοι αγόρασαν το cd (και μάλιστα ορισμένοι έσπευσαν από την πρώτη εβδομάδα στο vm), όμως αυτό που μένει στο τέλος δεν είναι ποτέ ζήτημα αριθμητικό, αλλά ποιοτικό: το (θετικό ή αρνητικό) feedback που λαμβάνω και οι σχέσεις που αναπτύσσονται μέσα από όλη τη διαδικασία, που ξεκινάει από τα πρώτα στάδια της δημιουργίας του cd και συνεχίζεται και μετά την ακρόασή του.

Χαίρομαι που κάποιοι άνθρωποι προθυμοποιήθηκαν στο να βοηθήσουν να μαθευτεί και λίγο παραέξω ο δίσκος, πολύ περισσότερο επειδή αυτό έγινε χωρίς καμία πίεση από μέρους μου. Τους ευχαριστώ εκ βαθέων.

Υπάρχουν χίλιοι τρόποι και τόποι που μας απομακρύνουν. Τα τραγούδια του ωέμ ήταν μια πορεία πίσω από αυτό που κρύβουν οι λέξεις, σαν να ψάχνω μέσα σε μένα τον κοινό μας εαυτό. Η σύγκλιση δε θα έρθει ποτέ μέσα από επιδερμικές ιδεολογίες που συνιστούν οι συνήθεις φράσεις, δομές κι ενορχηστρώσεις, αλλά μέσα από μια δύσκολη βουτιά χωρίς ανάσα μέσα σου. Εκεί υπάρχουμε όλοι, πίσω από τις διαφορές μας.

Έτσι, αυτό που με ευχαριστεί πιο πολύ απ' όλα είναι τα μηνύματα που παίρνω από όσους άκουσαν το cd. Παρατηρώ ότι οι γυναίκες είναι αυτές που δίνουν μεγαλύτερη σημασία στο κείμενο. Κάποιες μάλιστα έχουν αποστηθίσει ορισμένους στίχους μου. Μου φαίνεται περίεργο, όχι λόγω φύλου (εξάλλου, ανέκαθεν οι πιο στενοί μου φίλοι ήταν γυναίκες, οπότε μπορώ να τις καταλάβω καλύτερα από κάθε άλλον), αλλά μάλλον επειδή ακούω ή διαβάζω τα λόγια μου από τρίτους. Θα το συνηθίσω.

Μετά από τόσα χρόνια, το ουσιαστικό που μπορούν να μου προσφέρουν αυτά τα τραγούδια, είναι η χαρά ότι κάποιος τα ακούει και νιώθει (τουλάχιστον για όσο διαρκούν) ότι βρισκόμαστε σε έναν υπόγειο δίαυλο επικοινωνίας. Αυτή η σκέψη μού δίνει δύναμη για να συνεχίσω.

Ο επόμενος δίσκος θα έχει τίτλο "Σημειώσεις άλυτων θεμάτων".

κτίριο

2010-02-24T15:00:00.009+02:00

Ένα μήνυμα που έλαβα ήταν αφορμή για να ψάξω την ετυμολογία των κτιρίων. Κι ενώ πίστευα ότι το κτίριο είναι η νεωτερίζουσα γραφή του κτήριο (όπως συμβαίνει συχνά, χάριν απλοποίησης της ορθογραφίας), διαβάζω ότι η ετυμολογικά ορθή γραφή είναι το κτήριο (από το σύνθετο ευκτήριον ή οικητήριον), ενώ το κτίριο προήλθε από το ρήμα κτίζω. Όμως, ο Μπαμπινιώτης γράφει ότι από το ρήμα κτίζω δεν μπορεί να προέλθει τύπος κτίριο κι ότι έτσι καταχωρήθηκε στη σχολική γραμματική επειδή το είχε καταγράψει ο Μ. Τριανταφυλλίδης το 1941. Άλλοι υποστηρίζουν ότι η παρετυμολογία από το κτίζω καθιστά το κτίριο πιο ισχυρό από το κτήριο. Καφενείο ακαδημαϊκού επιπέδου, γιατί σήμερα δε φαγωθήκαμε με τη σάρκα μας.

Εγώ πάντως, είμαι κτίριο κι όχι κτήριο. Με κεφαλαία είναι και πιο όμορφο.

Το ότι προτιμώ να είμαι τα κτίρια τη νύχτα κι όχι ο κτίρια τη νύχτα, φαντάζει λεπτομέρεια τη στιγμή που σε έντυπο αναφέρθηκα ως κτίρια στη νύχτα.

Αμπέλια

2010-01-27T14:58:00.019+02:00

Δεν ξέρω τι τους έπιανε, αλλά σε πολλούς καθηγητές γύριζε η βίδα με μένα. Όσοι με γνωρίζουν προσωπικά, θα τους φαίνεται ανέκδοτο αυτό που γράφω. Μόνο λίγο αργότερα, ένας φίλος μου έλεγε συχνά "θέλω να σου σπάσω τη μούρη" και μάλλον το εννοούσε (χωρίς να έχω καταλάβει ποτέ το γιατί), αλλά αποτελεί εξαίρεση (εξαίρεση ως εκδήλωση ή ως σκέψη όμως;).

Ένας καθηγητής στη Γ' Λυκείου με είχε τραβήξει στο Λύκο κι έλεγε ότι θα κάνει αίτηση στο Υπουργείο για να με αποβάλλει από τις Πανελλήνιες. Και πραγματικά, ακόμα απορώ. Τον πέτυχα πριν λίγα χρόνια στην Ομόνοια [όχι ως θαμώνα],δεν είχε πολυγεράσει. Δεν τον χαιρέτησα.

Τα προχτεσινά περί εκπαίδευσης τα θυμήθηκα επειδή βρήκα κάτι παλιές μου εκθέσεις. Ιδιαίτερα στη Β' Λυκείου υπήρχε μια άτυπη κόντρα μεταξύ μας στο ποιος θα μαζέψει τα περισσότερα κοκκινάδια. Το εγχείρημα ξεκίνησε πολύ ήπια από την πλευρά μου, με κάτι τέτοια:

Οι υπόλοιποι με ξεπερνούσαν ασυζητητί: "τι να μας πει κι ο κουβάς ο Σεφέρης", "όταν μεγαλώσουμε και φάνε το σιδερολοστό στην καράφλα τους, τότε θα καταλάβουν", ένας άλλος παρέθετε αποσπάσματα (μεταφρασμένων) στίχων (ευτυχώς, δεν είχαν ακόμα εμφανιστεί οι ratm). Στα γραπτά τους μάλιστα, οι κόκκινες υπογραμμίσεις συνοδεύονταν από τη λέξη "απαράδεκτο" κι έτσι εγώ έδειχνα πολύ φλώρος μπροστά στους παρασημοφορημένους, οι οποίοι κατέληξαν να μετράνε ποιος είχε περισσότερα "απαράδεκτα".

Από ένα σημείο και μετά οι εκθέσεις μου δεν είχαν βαθμολογία πάνω. Στην τελευταία έγραφε μόνο αυτό:

Κάποτε πρέπει να αποφασίσεις αν γράφεις έκθεση ή απλώς εκτονώνεσαι.

Πάντως, ήταν καλές οι φιλόλογοι μου. Και νομίζω ότι με συμπαθούσαν λίγο.

Μηδέν

2010-01-11T15:03:00.009+02:00

Το cd βρίσκεται μέσα σε ένα χειροποίητο μικρό βιβλίο 10 σελίδων με στίχους που δε χρησιμοποίησα, χειρόγραφα, σχέδια και σημειώσεις. Για το κάθε ένα από αυτά μου παίρνει πάνω από 2 ώρες, γι' αυτό θα κυκλοφορήσουν μόνο 50 αντίτυπα συνολικά -τα 15 πρώτα έχουν ακόμα πιο DIY οπισθόφυλλο.

Διατίθεται αποκλειστικά από το Vinyl Microstore (Διδότου 34),
έχει τίτλο "ΩΕΜ και η λαίμαργη αγάπη, οι υποθέσεις του πέμπτου κόσμου".

Ένα

2010-01-11T01:11:00.002+02:00

Αν χάνονταν όλα τα κομμάτια που έχω γράψει,
ας έμενε μόνο το άχρονο στενό.
Σαν να ξεριζώνει την καρδιά μου
και να στριμώχνεται στο κενό που άφησε,
ελπίζω να περάσει εντελώς απαρατήρητο
για να μη με ρωτήσει ποτέ κανείς κάτι για αυτό.

Δύο

2010-01-10T16:00:00.006+02:00

Το κείμενο είναι γραμμένο το 98, στα γενέθλια της κοπέλας για την οποία γράφτηκε, χωρίς βέβαια να το ξέρω τότε. Θα μου πεις "μία στις 365", αλλά έχει το γούστο του να το σκέφτεσαι κι αλλιώς ορισμένες φορές. Το μελοποίησα ένα χρόνο αργότερα και η πρώτη έκδοση ήταν πολύ πιο γρήγορη, με ντραμς, ηλεκτρικές κιθάρες, μικροφωνισμούς κλπ.
Μετά από χρόνια, το διόρθωσα λίγο, παίρνοντας το πρώτο πρωινό τρένο κάποιο καλοκαίρι, δε θυμάμαι πια.

Είναι άλλο ένα τρακ στο οποίο τελικά κράτησα την πρόχειρη φωνή που είχα γράψει για βοηθό των υπόλοιπων οργάνων.

Οι ήχοι που ακούγονται είναι από το '60s φορητό πικάπ του πατέρα μου το οποίο σκάλιζα από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, γύρναγα τους διακόπτες, ανοιγόκλεινα το ράδιο, δεν είχα πιάσει ποτέ κάποιο σταθμό νομίζω -κι όλο αυτό χώραγε σε ένα βαλιτσάκι, μαζί με τα ηχεία του.

Το μέτρημα στο τέλος είναι μια αναφορά στην εποχή που ακούγαμε -μόνο- από κασέτες και ξέραμε το ακριβές κλάσμα του δευτερολέπτου που θα αρχίσει το επόμενο κομμάτι (ή όταν θέλαμε να το ξανακούσουμε απ' την αρχή, πετυχαίναμε και λίγο το τέλος του προηγούμενου τραγουδιού). Όταν ήρθε το "next" κουμπάκι, χάθηκε αυτή η σχέση με το μέσο.

Το 99 έλεγα ότι αν ποτέ βγάλω δίσκο, το στο δωμάτιό μου θα είναι το πρώτο κομμάτι του.

Τρία

2010-01-09T04:06:00.001+02:00

Για δέκα χρόνια έμενα σε ένα δωμάτιο δύο επί τρία. Εκεί έχω γράψει σχεδόν όλα μου τα κείμενα και τα τραγούδια. Η νυχτερινή αναμονή είναι για όλες εκείνες τις νύχτες που έμενα ξύπνιος μέχρι το πρωί.

Διαβάζεις ή ακούς κάτι κι όπως αφήνεσαι σταδιακά, ο νους σου ακολουθεί δικά του μονοπάτια και βρίσκεσαι μετά από ώρα να λαμβάνεις ακαθόριστα σήματα από το ανοιχτό ράδιο που μπλέκονται με τους διαφορετικούς ρυθμούς που έχεις στο μυαλό σου κι έτσι συνθέτεις μια δική σου αρμονία, σαν να μην υπάρχει το σώμα σου ή να αδιαφορείς προσωρινά για αυτό, μια παροδική αιώρηση μέσα από το βόμβο των νυχτερινών φορτηγών που περνάνε την εθνική οδό, κάτω απ' το σπίτι.

Η ενορχήστρωση -αλλά και η μουσική- του τραγουδιού έχει στοιχεία που βασίστηκαν σε αυτήν την παρατήρηση.

Τέσσερα

2010-01-08T15:20:00.006+02:00

Οι μέρες του 94 είναι το δεύτερο μέρος της τριλογίας των Σελίδων (το πρώτο το είχα γράψει στα 19-20) στο οποίο υιοθετώ μια λιγότερο παθητική στάση σε σχέση με το θέμα του πρώτου μέρους και παράλληλα αφήνομαι περισσότερο στους συνειρμούς μου. Η μελωδία του στηρίχτηκε σε μια ανταπόκριση της βασικής μελωδίας της εισαγωγής των Σελίδων.

Θυμάμαι ακόμα τη χαρά μου όταν το ολοκλήρωσα μέσα σε ένα λεωφορείο, ήμουν κάπου στα Ιλίσια και ήταν άνοιξη του 99. Νομίζω ότι μέχρι τότε ήταν το πιο όμορφο κομμάτι που είχα γράψει. Η αρχική του εκδοχή ήταν πολύ πιο δυνατή και υπήρχε ένα δίλεπτο ινστρουμένταλ μέρος στο τέλος -ήταν η μουσική απάντηση σε κάποια ανοιχτά ζητήματα των Σελίδων- με έντονες κιθάρες, περίεργα μετρήματα και παύσεις -ένα τμήμα του ακούγεται στην αρχή των Καπνών (για να γίνει η σύνδεση). Αργότερα, πέρασε από μια μορφή με μόνο μια ακουστική κιθάρα και idm κλικς & ποπς. Όταν όμως έγραψα το τρίτο μέρος των Σελίδων, οι "μέρες" δεν είχαν πρακτικά λόγο ύπαρξης, παρά μόνο για την αλμύρα της νοσταλγίας κι έτσι άλλαξα την εναρμόνιση της βασικής μελωδίας, στρογγύλεψα τις άκρες, έγραψα μια δεύτερη φωνή και κατέληξαν σε ένα ποπ τραγούδι.

Η δομή κι ενορχήστρωσή του ήταν η πλέον κατάλληλη για να εφαρμόσω όσα είχα διαβάσει περί μίξης. Πραγματικά, το αποτέλεσμα ήταν εντυπωσιακά radio friendly, όλα ακούγονταν τέλεια και γυαλιστερά -αλλά άοσμα. Ξεκίνησα από την αρχή και κάπου εκεί κατάλαβα ότι η δημιουργία δεν τελειώνει σε αυτό που τυπικά ονομάζουμε σύνθεση.

Πάντα σκεπτόμενος το 94 θα με πιάνει ένα σφίξιμο στο στομάχι. Έγραφα τα πρώτα μου κείμενα, έφυγα απ' το σχολείο, βρήκα νέους φίλους στο Πανεπιστήμιο, άρχισα να πίνω -πολύ- περισσότερο, ήμουν 18, τρελά ερωτευμένος και μάκραινα τα μαλλιά μου.

Πέντε

2010-01-07T15:42:00.010+02:00

Νομίζω ότι αν μάζευα κάπου όλες τις ενορχηστρωτικές εκδοχές των καπνών μέχρι να καταλήξω στην τρέχουσα, θα γέμιζα 2 cd. Είναι το κομμάτι που με ξέρναγε άνετα επί βδομάδες, είχα χάσει τον ύπνο μου μέχρι να βρω το χώρο στο οποίο θα μπορούσε να αναπνεύσει το κείμενο, κάτι σαν τις παραδοσιακές υπαίθριες γιορτές όπου εναλλάσσεται η ζωή με το θάνατο, ένα φλεγόμενο τοπίο κάθαρσης που να αγκαλιάζει όλες εκείνες τις αυτοκαταστροφικές νύχτες.

Ήταν το πρώτο μου τραγούδι στο οποίο φαίνεται ότι η μουσική λειτουργεί αντιστικτικά με το κείμενο -δεν είναι έτσι όμως -και το κομμάτι δεν είναι up, απλώς εμπεριέχει την έννοια της ανάτασης -ή τουλάχιστον την τάση για ανάταση.

Είναι το τελευταίο μέρος της τριλογίας των "σελίδων", η μελωδία προέκυψε κατακερματίζοντας τη μουσική του δεύτερου μέρους, υπογραμμίζοντας ότι με τα ίδια στοιχεία μπορούμε να συνθέσουμε μια άλλη εκδοχή των πραγμάτων. Στο τέλος ακούγεται η αρχική μελωδία των πρώτων Σελίδων, αλλά με άλλη εναρμόνιση -λίγο πιο σύνθετη- για να μου θυμίζει ότι τα πράγματα μπορεί να μην είναι όπως πίστευες -μπορεί να είναι απλά, αλλά θέλει και λίγο κόπο για να τα δεις απλά. Επιστρέφουμε, επαναπροσεγγίζουμε και συνεχίζουμε.

Το beat του τελευταίου μέρους προέκυψε από μια απλή και χαλαρή drums λούπα ενός μέτρου, την οποία έκοβα, έραβα κι επανατοποθετούσα σε πολλά μικρά τμήματα, περασμένα όλα από ένα fuzz εφέ.

Το πιο άκυρο σχόλιο από άγνωστο για τους Καπνούς είναι ότι έχει μουσικά "λάθη" (αυτό είναι το επίπεδο των ελλήνων σπουδαγμένων μουσικών -γαμώ τα ωδεία σας). Το πιο εύστοχο (πάλι από άγνωστο) ήταν ότι το κομμάτι είναι Swordfishtrombones + Χατζιδάκις (αν το προσέξεις, αυτό είναι). Το πιο συγκινητικό ήταν ένα χειροποίητο κολλάζ που μου έστειλε ένας εικοσάχρονος με σκίτσα του και στίχους του κομματιού τους οποίους είχε αποστηθίσει (είναι άθλος και μόνο το τελευταίο).

Κάποτε, εντελώς βαρυποινίτικα, είχα μετρήσει τις -καθαρές και διαφορετικές- συγχορδίες του κομματιού και ήταν πάνω από είκοσι. Και κάπως έτσι εξασφαλίζεις ότι δε θα βρεις ποτέ κιθαρίστα για το συγκρότημα, εκτός αν αρέσω τόσο πολύ στον κιθαρίστα -δεν εννοώ ως μουσικός.

Έξι

2010-01-06T01:08:00.006+02:00

Ένα ερωτευμένο ζευγάρι ήταν πάντοτε η πιο επαναστατική πράξη. Αυτό είναι που απεύχεται κάθε εμπορική επιχείρηση, αφού κατ' ουσίαν όλες στηρίζονται είτε στη μοναξιά του ανθρώπου είτε στις ρηχές σχέσεις. Μαζί πάει κι ο αντίστοιχος μηχανισμός που δημιουργεί ή συντηρεί χειραγωγήσιμους ανθρώπους. Περιοδικά που θα σου μάθουν τις δοκιμασμένες ατάκες, αποχαυνωτικές εκπομπές για να σκοτώσεις τη θλίψη σου, τραγούδια που επικυρώνουν τη σκατένια συμπεριφορά σου ("δεν σου άξιζα", "είσαι αχάριστη") και τεράστιες ψόφιες ανθοδέσμες για να χωράνε την αγάπη σου. Είχα διαβάσει σε ένα περιοδικό ότι αν ο σύντροφός σου πιάνει τη μύτη του, τότε λέει οπωσδήποτε ψέματα, αν ξύνει το πηγούνι, τότε σκέφτεται κάποια άλλη κι αν κοιτάει πλάγια, θέλει να σου προτείνει κάποιο ταξίδι. Σε ένα άλλο ότι η καλύτερη στιγμή για να γλείψεις μια γυναίκα είναι μόλις αυτή βγει απ' το μπάνιο. Και φυσικά, οδηγίες για την τέλεια πίπα. Γραμμένα όλα από ντεκαβλέ ανθρώπους. Κι έτσι σιγά σιγά ακυρώνεις όλες τις αισθήσεις σου και γίνεσαι δέσμιος των αστρολόγων, των ψυχολόγων και των σοφών φιλενάδων.

Η λαίμαργη αγάπη γράφτηκε την εποχή που μου είχαν σκάσει όλα αυτά μαζί κι ασφυκτιούσα από την περιβάλλουσα δυσωδία. Ήταν αρχές του 05, έβγαινα τα πρωινά κι έκανα όσες περισσότερες διαδρομές με το τρένο άντεχα και κάπου μεταξύ βαγονιών το ολοκλήρωσα. Ήταν το πιο όμορφο κομμάτι που είχα γράψει μέχρι τότε. Λίγο αργότερα διάβασα μια έρευνα που έλεγε ότι τα 29 είναι η κατάλληλη ηλικία (σωματικά και πνευματικά) για να γράψει κάποιος το magnum opus του κι έλεγα ενθουσιασμένος "ναι, αυτό είναι το δικό μου" (δεν ήταν βέβαια).

Και λίγη τεχνική ιστορία μετά συναισθημάτων:

Στην εισαγωγή υπάρχουν τέσσερα tapes, τα δύο παίζουν σε σταθερό tempo, τα άλλα δύο σε μεταβλητό. Δύο άγνωστοι συναντιούνται (οι δύο "ασταθείς" μελωδίες) και σταδιακά μπλέκονται ο ένας μες στον άλλο, μαζί μ' αυτούς και οι ιστορίες τους, άκαμπτες και συμπαγείς (οι "σταθερές" μελωδίες). Στα τελευταία μέτρα, τα 4 tapes συγχρονίζονται και γίνονται ένα.

Σχετικά με την επιλογή των κασετόφωνων:

Μετά το τελευταίο κομμάτι της ενότητας ακολουθεί το "άχρονο στενό" απ' όπου λείπουν οι τελευταίοι στίχοι του κειμένου που μελοποίησα, οι οποίοι αναφέρονται στην εποχή που έγραφα διάφορες μελωδίες στα τέλη των κασετών. Ήθελα με κάποιον τρόπο να υπάρχουν αυτοί οι στίχοι κι έτσι σκέφτηκα ότι θέτοντας τα τραγούδια σε ένα επίπεδο στο χώρο, με μια ευθεία (που ανήκει στο επίπεδο) να χωρίζει τα 9 από το τελευταίο κομμάτι και διπλώνοντας το επίπεδο με άξονα την ευθεία αυτή ούτως ώστε το τελευταίο κομμάτι να κρυφτεί πίσω από τα άλλα, το τέλος του κομματιού αυτού (εκεί δηλαδή που υπήρχαν οι στίχοι που δε χρησιμοποίησα) συμπίπτει με την αρχή του ένατου. Έτσι, εκεί έπρεπε να τοποθετήσω τα κασετόφωνα, τα οποία θα λειτουργούν σαν αναφορά σε εκείνα τα χρόνια του αναλογικού rec-stop-play.

Επτά

2010-01-05T17:13:00.008+02:00

Το Σεπτέμβρη του 96, έφτιαξα ένα βιβλιαράκι με τίτλο "για τις Διαδρομές, φώναξε ο οδηγός" (πολύ έντεχνο).
Οι αποβαίνοντες στις Διαδρομές είναι ένα παγωμένο καρέ στο οποίο απαθανατίζεται η στιγμή που κατεβαίνουν από ένα παλιό λεωφορείο οι φίλοι μου, λίγο πριν βρεθούν μπροστά σε ένα χώρο με όνομα Διαδρομές, όπου συνυπάρχουν εκείνα τα παλιά κείμενα του 96.

Η αίσθηση που σου σκίζει το μυαλό στα δύο γέννησε την ιδέα των παράλληλων φωνών με τους διαφορετικούς στίχους. Εξάλλου, όλες οι φωνές στη συγκεκριμένη ενότητα δεν πρεσβεύουν την παρουσία ενός δεύτερου ατόμου, αλλά υπογραμμίζουν τη σημασία της επαναπροσέγγισης.

Οι κύριες μελωδίες γράφτηκαν κατά το 98, βλέποντας στην τηλεόραση τη Ρεβάνς. Διάφοροι άλλοι ήχοι είναι τμήματα από την πρώτη ηχογράφηση του κομματιού, το 03.

Λίγο πριν το τέλος, παράγω με ένα synth συχνότητες των οποίων τα Hz είναι οι αριθμοί στους οποίους αντιστοιχούν οι λέξεις ενός μικρού κειμένου μου.

Για το τελευταίο μέρος χρησιμοποίησα -για άλλη μια φορά- την πρόχειρη φωνή που είχα γράψει. Εκεί, οι κιθάρες είναι ένα κολλάζ συγχορδιών στο άμετρο τρακ της φωνής.

Είναι το κλείσιμο της ενότητας "οι υποθέσεις του πέμπτου κόσμου" και γι' αυτό η μίξη είναι τέτοια που να κοντράρει -και να συνδέεται κατά μια έννοια- με την αίσθηση του πρώτου κομματιού.

Οκτώ

2010-01-05T04:30:00.005+02:00

Ξεκίνησε κοιτώντας τις αντανακλάσεις μέσα σε τρένα, χειμώνα οπωσδήποτε. Κάθε μέρος που βρισκόμαστε είναι μία σύνθεση από όλες τις στιγμές που έχουμε ξαναβρεθεί εκεί, αλλά και πιο πέρα, βάσει υπόγειων συνδέσεων. Δεν μπορώ να μη σκεφτώ τις διαδρομές στις 4 το πρωί κάτω από τον παλιό σταθμό της Ομόνοιας, τότε που δεν έκλεινε τα βράδια, μετά όλη η Αγίου Κωνσταντίνου και τέλος διασχίζοντας τους Σταθμούς Πελοποννήσου και Λαρίσης, ανάμεσα σε φορτηγά και περαστικούς. Αργότερα κρυώνοντας.
Είναι μόνο ένα όχημα που δε βλέπεις και το βαγόνι που δε θα θυμόμουν.

Οι κιθαριστικοί αυτοσχεδιασμοί στο τέλος είναι ουσιαστικά οι πρώτες σημειώσεις που κράτησα για το κομμάτι. Τις χρησιμοποίησα αυτούσιες.

Εννιά

2010-01-04T15:39:00.005+02:00

Οι μορφοκλασματικές καμπύλες είναι τα fractals. Είχα κάπου διαβάσει αυτόν τον όρο τα χρόνια του Λυκείου και πρόσφατα βρήκα ένα χειρόγραφο από το 94, στο οποίο τον ανέφερα μάλλον για πρώτη φορά. Το 95, ήθελα να φτιάξω ένα γκρουπ με αυτό το όνομα, με θυμάμαι να το λέω σε μια φίλη μου καθώς γυρνούσαμε από ένα πάρτυ, ολοκληρωτικά διαλυμένοι. Τώρα που το σκέφτομαι, σχεδόν σε όλες μας τις βόλτες της μιλούσα για διάφορα σχέδια που ήθελα να πραγματοποιήσω. Τις προάλλες τη συνάντησα μετά από χρόνια, είναι συγκινητικό το ότι οι φίλοι φέρουν παλιά μας κομμάτια κι έτσι θα συγγενεύουμε για πάντα με αυτά που έχουμε μοιραστεί. Τα ωραία της ανθρώπινης επαφής.

Σε όλα τα τραγούδια μου, το ζητούμενο είναι να βρω τους ήχους και τα όργανα που μπορούν να αναπαραστήσουν τις εικόνες που έχω στο νου μου. Δε δουλεύω ποτέ με τη λογική "θέλω να γράψω κάτι για τσέλο και πιάνο" επί παραδείγματι. Έτσι, στο οι δρόμοι γυρίζουν ήθελα να δημιουργήσω ένα πυρετώδες τοπίο, μια διαδρομή που θυμάσαι αποσπασματικά, περισσότερο για αυτά που σκεφτόσουν, καθώς νιώθεις τα κτίρια να γέρνουν πάνω σου -νομίζω ότι κατά το τέλος τα ακούμε κιόλας.

Κατά τ' άλλα, διάφορες ιστορίες έχω γράψει εδώ.

Δέκα

2010-01-01T15:25:00.005+02:00

Ουσιαστικά πρόκειται για δύο ξεχωριστά κείμενα, τη διαδοχή των γενεών και το επιστρέφοντας, το ένα μέσα στο άλλο, όπως συνυπάρχουν -άλλοτε συμπνέουσες, άλλοτε συγκρουόμενες- η διαπροσωπική και η κοινωνική πλευρά μας. Εδώ, βέβαια, τα επέλεξα αφενός επειδή γράφτηκαν με 1-2 μέρες διαφορά, αφετέρου επειδή το περιεχόμενό τους κόντραρε έντονα.

Αρχικά, σχεδίαζα το πρώτο μέρος να παιχτεί με βιολιά που να δίνουν μια ντεκαντάνς εικόνα των πόλεων, είχα γράψει μελωδίες για ένα κουαρτέτο, αλλά δεν τις χρησιμοποίησα διότι τα samples εγχόρδων που είχα ήταν άθλια. Έγραψα νέες μελωδίες για τρίο πνευστών, που νομίζω ότι δεν ακούγεται και πολύ άσχημα. Τα συγκεκριμένα samples -για όσους αρέσκονται στις τεχνικές λεπτομέρειες- προέρχονται από 3-4 δωρεάν δείγματα που είχα από ένα μουσικό περιοδικό -και με βάση αυτά, έφτιαξα την υπόλοιπη κλίμακα.

Τραγούδησα το πρώτο μέρος ανάποδα και ανέστρεψα το τρακ, για να ακούγεται κανονικά μεν η φωνή, αλλά να δημιουργεί μια αίσθηση ότι ενώ υπάρχει μια φαινομενικά φυσιολογική εξέλιξη προς τα μπρος, κάτι πηγαίνει προς τα πίσω. Ήθελα να το κάνω αυτό και στο λάιβ, αλλά ντρεπόμουν, οπότε απλώς απήγγειλα τους στίχους ανάποδα (άνευ μελωδίας, άρα μισή ντροπή).

(Υπάρχει και κάτι άλλο κρυμμένο μέσα στο κομμάτι. Όποιος το βρει, ας στείλει μήνυμα)

Επιπλέον, το αρχικό κομμάτι στηριζόταν σε διαρκείς εναλλαγές μέτρων 7/8 και 9/8. Υπήρχαν δύο ομάδες κρουστών, η μία απέναντι από την άλλη, παναρισμένες ακραία. Η μία έπαιζε μόνο στα 7/8 (το άυλο) κι άλλη μόνο στα 9/8 (το σώμα), σαν να υπάρχει κόσμος γύρω από κάποιους που κάνουν έρωτα. Το άφησα, διότι μετατοπιζόταν η εστίαση του τραγουδιού. Πάντως, έχουν μείνει κάποια ψήγματα από αυτό το μέτρημα. Η ενορχήστρωση και οι φράσεις που παίζουν τα όργανα στηρίχτηκαν σε αυτήν την εικόνα: εκεί υπάρχουν δύο άνθρωποι, οι ανάσες τους που πότε συγχρονίζονται και πότε διαδέχονται η μία την άλλη, οι μυρωδιές των σωμάτων τους κι ο χρόνος που πότε κυλάει αργά, πότε γρήγορα, όλα τόσα ελεύθερα και χωρίς κανόνες, όπως εξάλλου και οι μελωδίες του τραγουδιού, που δεν πατάνε σε καμία κλίμακα.

Προσπάθησα να το πω πολλές φορές αυτό το κομμάτι, αλλά κράτησα εντέλει την αρχική, πρόχειρη φωνή που είχα γράψει σαν οδηγό για τα υπόλοιπα όργανα.

Στην αρχική μορφή, το τραγούδι τέλειωνε με ένα κρεσέντο θορύβου πάνω σε ατονικές γραμμές εγχόρδων, αλλά έτσι ουσιαστικά υπογράμμιζε την έννοια του τελευταίου στίχου δίνοντας μια πολύ προφανή λύση και γι' αυτό προτίμησα ένα διακριτικό -και μάλλον λίγο ειρωνικό- σχόλιο για την καθημερινότητα, αφήνοντας χώρο στον κάθε ακροατή.

110110

2009-12-31T04:11:00.005+02:00

Νομίζω ότι ο σπόρος των τραγουδιών βρίσκεται στα κείμενα και τις μελωδίες του δεύτερου μισού των 90s κι ιδιαίτερα σε ένα πακέτο κειμένων του '98 με τίτλο "ωεμ και η λαίμαργη αγάπη". Πάντως, τα περισσότερα κομμάτια γράφτηκαν το '02-'04, στον απόηχο των διαλυμένων φοιτητικών παρεών, τότε που οι περισσότεροι συνομήλικοί μου άρχισαν να βολεύονται τις καινούργιες τους γραβάτες, να υιοθετούν άτσαλα ένα νέο τεχνικό λεξιλόγιο και να μπολιάζουν τις συζητήσεις με λογιστικά θέματα, που έπαιρναν τη θέση κάποιων "εφηβικών και ρομαντικών" αναζητήσεων.

Οι τότε 25άρηδες που είχαν διατηρήσει μια ανησυχία (πολλές φορές επειδή απλά δεν τους έπαιρνε να βρεθούν στη θέση των "εφησυχασμένων"), είτε παρέμεναν μάλλον μουδιασμένοι, είτε απλώς άραζαν στα ήδη κεκτημένα, θεωρώντας ότι αυτή η διαφοροποίηση αρκεί -σαν να καθάριζαν οι άλλοι για αυτούς. Μάλιστα, από μια ηλικία και μετά, οι μπάφοι μέτραγαν σαν γαλόνια προστιθέμενα στη φαιδρή επαναστατικότητα τους ή σαν τα νταν στο καράτε.

Έτσι, αυτά τα τραγούδια προέκυψαν ως ένα ήπιο και υπόγειο ρέκβιεμ για τη γενιά μου, όταν ήρθε η σειρά της να αρχίσει να ζαλίζεται από τις φάπες, τις οποίες δέχτηκε άνευ όρων (ή τέλος πάντων μετά οικονομικών συμφωνιών ή χάριν κοινωνικής αποδοχής κι ευαρέσκειας).

Αυτό που πίστευα από τότε είναι ότι αν έχεις κάτι να πεις, θα το καταφέρεις παρά τις αντιξοότητες που -είναι μαθηματικώς βέβαιο ότι- θα συναντήσεις. Όσο ελλιπείς τεχνικές γνώσεις έχεις, όσο πενιχρά κι αν είναι τα μέσα σου, αν έχει ουσία ο λόγος σου, θα βρεις τον τρόπο να εκφραστείς. Και κατά μια -ενδεχομένως ρομαντική- άποψη, το οφείλεις στον εαυτό σου και στους γύρω σου.

Ήταν η εποχή που πήγαινα πολύ συχνά σινεμά, έβλεπα πολλά dvd, είχα πάθει σοκ με τον Eraserhead και η ετ1 έπαιζε για τελευταία φορά και σε χιλιοστή επανάληψη το Twin Peaks.

Από το '94 και για δέκα χρόνια έφτιαχνα βιβλιαράκια-ενότητες με τα κείμενά μου, τα οποία κατά καιρούς χάριζα στους φίλους μου. Έτσι, ήρθε πολύ φυσικό το να κάνω κάτι αντίστοιχο και με τα τραγούδια. Το cd περιέχει δύο ξεχωριστές ενότητες, τη "λαίμαργη αγάπη" και τις "υποθέσεις του πέμπτου κόσμου". Υπάρχει άλλη μία που προηγείται αυτών, οι "1000 ιστορίες", την οποία έγραψα στα 20 μου περίπου. Θεωρούσα το γράψιμο μια διαρκώς εξελισσόμενη σχέση ανάμεσα σε μένα και σε έναν υποθετικό ακροατή-αναγνώστη, τον ίδιο εδώ και χρόνια. Γι' αυτό και οι απαντήσεις αρκετών από τους "γρίφους" των νέων κομματιών υπάρχουν στην πρώτη ενότητα.

Ανέκαθεν με γοήτευαν εκείνες οι σχέσεις που ξεκινούσαν σαν μετωπική σύγκρουση, να γνωρίζεις κάποιον ένα βράδυ και να φτάνεις το πρωί να μοιράζεσαι τις πιο παλαβές σκέψεις σου μαζί του. Κι είμαι εντέλει ευτυχής που έχω να θυμάμαι αρκετές τέτοιες. Γι' αυτό το λόγο, προσπέρασα την "εισαγωγική" ενότητα και μάλιστα έβαλα την τρίτη στην αρχή και τη δεύτερη μετά, για να γίνει η συνάντηση ακόμα πιο οριακή. Συν τοις άλλοις, αυτό είναι ένα σχόλιο για τη σημασία που έχει γενικότερα η σειρά των τραγουδιών. Θυμάμαι κάποιους δίσκους που έτυχε να τους πρωτακούσω από τη δεύτερη πλευρά τους και έτσι έμειναν αποτυπωμένοι μέσα μου.

Την πρώτη φορά, αρχές 00s, που είδα κάποιον να αδειάζει στον media player ολόκληρους φακέλους με mp3 και για το υπόλοιπο βράδυ να προχωράει βιαστικά τα τραγούδια ή να τσιμπολογάει λίγο αρχή, λίγο μέση και λίγο τέλος, έπαθα πολιτισμικό σοκ. Σκέφτηκα ότι τα τραγούδια μου δεν έχουν καμία τύχη με βάση τα σημερινά δεδομένα. Όταν συναντάω ανθρώπους που ακούνε τα cd από την αρχή μέχρι το τέλος με προσοχή, νιώθω μια βαθιά συγγένεια με αυτούς.

Την πρώτη ηχογράφηση την έκανα το '02, στο κουλ έντιτ με τον αρχαίο μου ΗΥ (έναν Pentium I στα 133MHz, με 16MB RAM, μια Soundblaster 16 και 1GB σκληρό), μια κλασική κιθάρα, ένα μικρόφωνο των 5€ και δείγματα κρουστών που έκοβα κι έραβα από τα cd μου. Η διαδικασία πρέπει να κράτησε γύρω στους 2 μήνες -ήταν ένα τραγούδι μόνο.

Το '03 αγόρασα νέο ΗΥ (Pentium 4) και τα 7506 κι ασχολήθηκα για περίπου 3 μήνες με τα "σύρματα", ένα κομμάτι στο οποίο πειραματιζόμουν με εναλλαγές εξωφρενικά χαμηλών και υψηλών συχνοτήτων, με αποτέλεσμα εκείνο το καλοκαίρι να χάσω για ένα μήνα την ακοή μου από το ένα αυτί. Όταν επανήλθε, δεν άκουγα πλέον κάποιες συχνότητες. Σκέφτηκα ότι έτσι κι αλλιώς οι αισθήσεις μας είναι περιορισμένου εύρους κι ότι αρκετές φορές έχει ενδιαφέρον το φιλτράρισμα πληροφοριών μέσω στοιχείων απωλεστικού χαρακτήρα, οπότε δεν έδωσα περισσότερη σημασία.

Μετά από διάφορα συμβάντα κι ανακατατάξεις στη ζωή μου, το '06 ήμουν έτοιμος για μια "σοβαρή" ηχογράφηση, αφού είχα πια μια κάρτα ήχου χωρίς latency, ένα φθηνό πυκνωτικό μικρόφωνο, μια ηλεκτρική κιθάρα, ένα μπάσο κι ένα ζευγάρι 5" ηχείων. Χώρισα ένα δωμάτιο στη μέση και διαμόρφωσα την ακουστική του για να είναι κατάλληλο για ηχογραφήσεις, μίξη κλπ.

Το φθινόπωρο του 06 ξεκίνησα. Ζούσα πάνω από ένα σιδεράδικο, το οποίο πολλές φορές λειτουργούσε από τα ξημερώματα μέχρι το βράδυ, όλο το σπίτι συντονιζόταν με τις μηχανές κι έτσι οι μόνες ώρες που είχε σχετικά ησυχία και μπορούσα να ηχογραφήσω ήταν τις νύχτες. Για όσους μήνες έγραφα, έβγαινα σπανιότατα από το σπίτι -μια φίλη μου έλεγε "πώς φωτοσυνθέτεις;"- διάβαζα συνεχώς τεχνικά άρθρα περί ακουστικής, εργαλείων και διαδικασιών ηχογραφήσεων και μίξης. Επιτέλους, άκουγα τα τραγούδια που τόσα χρόνια υπήρχαν μόνο στο νου μου.

Σε πολλά κομμάτια χρησιμοποίησα ηχητικά αποσπάσματα από ταινίες ή άλλα τραγούδια (ως δομικά στοιχεία της σύνθεσης κι όχι απλά "για την ατμόσφαιρα"), χωρίς να έχω ιδέα περί sampling φιλοσοφίας κι ότι αυτό το κάνουν χρόνια κι άλλοι -στο Γυμνάσιο άκουγα συνεχώς το fear of a black planet, χαμπάρι δεν είχα πάρει. Για την ακρίβεια, ένιωθα λίγο άσχημα για την "κλοπή" (πόσο χαζός), αλλά ανάμεσα στο να βγάλω αυτό που είχα στο κεφάλι μου και στο να φτιάξω κάτι που να προβάλλει πόσο σπουδαίος μουσικός είμαι, προτίμησα το πρώτο. Το '08 άκουσα το Person Pitch, οπότε το θέμα είναι πλέον λήξαν.

Την άνοιξη του 07, έβαλα adsl σύνδεση (μέχρι τότε, έμπαινα στο δίκτυο κάθε 2-3 μέρες για κάνα τέταρτο), ένιωθα τουλάχιστον σαν επαρχιώτης που βλέπει την Αθήνα από το Λυκαβηττό, έφτιαξα μια σελίδα στο myspace με δύο κομμάτια και τη γνωστοποίησα σε ένα φόρουμ, σκεπτόμενος ότι πρακτικά εκτοξεύω τα τραγούδια μου στο αχανές διάστημα. Όσο έβλεπα ότι ανέβαιναν τα plays και γράφονταν σχόλια στο φόρουμ, ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί από ντροπή. Μου φαινόταν τόσο παράξενο το ότι άγνωστοι άνθρωποι άκουγαν αυτά που είχα γράψει. Το πρώτο προσωπικό μήνυμα μου το έστειλε η Λένα Πλάτωνος. Για μήνες πίστευα ότι δεν ήταν η ίδια, αλλά κάποιος άλλος που χειρίζεται τη σελίδα της, ώσπου έστειλα ένα βλακώδες μήνυμα "Είστε σίγουρα η Λένα Πλάτωνος;" :)

Το άλμπουμ κυκλοφορεί στις 11.01.10.

2009-12-21T14:52:00.002+02:00

τον Ιανουάριο

VHS

2009-12-13T01:04:00.010+02:00

Σκέφτομαι ότι η καταγωγή όλων των μελωδιών μου βρίσκεται στα 80s, τότε που τα χρόνια μου ήταν ακόμα μονοψήφια. Σαν να θέλω να γράψω ποπ τραγούδια, όπως τα αντιλαμβανόμουν το 1984, τη χρονιά των αλλεπάλληλων σοκ: άκουγα συνέχεια το Golden Brown, το To France, το William it was really nothing, το Ι want to break free, το Once in a lifetime κι αυτό το κομμάτι που φαίνεται ότι πάντα θα μου προκαλεί μελαγχολία.

Ήταν η εποχή που πίστευα ότι αν γύριζα στο μηδέν το ποτενσιόμετρο bass, που έβλεπα στο στερεοφωνικό ενός φίλου μου, θα εξαφανιζόταν ο μπασίστας. Δε με είχε αφήσει ποτέ να το κάνω και ζούσα μες στην άγνοια μέχρι το Λύκειο, νομίζω.

Στην Τρίτη Δημοτικού, είχα πάρει θέση στο φλέγον δίλημμα "Duran Duran ή Wham", απορώντας τι βρίσκουν στους δεύτερους και με συγκλόνιζε το ότι κάποιος τόσο όμορφος όπως ο John Taylor μπορούσε να παίζει κάποιο όργανο κι όχι απλά να χοροπηδάει σαν βλάκας. Ένα χρόνο αργότερα, παραμιλούσα με αυτό, άλλη μια σφαλιάρα στον George Michael.

Στο When doves cry, δεν καταλάβαινα πώς γίνεται ένα τόσο φαινομενικά στρωτό και "άδειο" κομμάτι να έχει τόσο ανορθόδοξη μελωδία που, ενώ μου ακουγόταν σχεδόν φάλτσα [δεν είναι, βέβαια], ήθελα να την ακούω ξανά και ξανά. Το ίδιο πάθαινα και με το World destruction, στο οποίο είχε χαλάσει η κασέτα από τα διαρκή rewind και ιδιαίτερα στα σημεία "...with chemical warfare" και "yes, the world is headed for destruction".

Αυτό που θεωρούσα τότε όμορφη μελωδία ήταν ουσιαστικά η εναρμόνισή της, αλλά και οι μετατροπίες μέσω των οποίων συνδέονταν τα διάφορα μέρη των τραγουδιών, σαν διαφορετικά μονοπάτια που με οδηγούσαν στο ίδιο τοπίο, έχοντας όμως προηγηθεί κάτι που με προετοίμαζε με τον καλύτερο τρόπο. Χαρακτηριστικά παραδείγματα ήταν αυτό και το Radio gaga.

Στο Killing moon, συνέβαιναν δύο αδιανόητα πράγματα για έναν 8χρονο: Ακουγόταν ο τίτλος μόνο μια φορά κι αυτή στο δεύτερο κουπλέ, ενώ λίγο πριν (πάνω στο στίχο "your lips a magic world") έσκαγε ένα απίστευτο drum break ("ώστε δεν τα κάνουν αυτά μόνο λίγο πριν το ρεφρέν..."). Κοβόταν άδοξα, ως τελευταίο τραγούδι της κασέτας. Σήμερα, μου φαίνεται παράξενο που το ακούω ολόκληρο, σαν extended version.

Αυτό συμβαίνει. Ξεπετάγεται κάπου ανάμεσα στα χαρτιά μου εκείνο το παιδί και σχεδόν ύπουλα με καθοδηγεί στο να επιλέγω τις μελωδίες που θέλει. Ακούγεται λίγο μελό, αλλά μάλλον έτσι είναι. Δεν ξέρω ακόμα αν μου αρέσει, αλλά ας πούμε ότι ζω με αυτό.

(Λίγα χρόνια μετά, στην Α' Γυμνασίου, το πολιτισμικό σοκ ήρθε από ένα περίεργο βίντεο που νόμιζα ότι είχε δημιουργηθεί από λάθος, όπου ακουγόταν η φράση "then the devil is six", αλλά αυτό ανήκει σε άλλη ιστορία).

Το κλικ ποντικιού κι άλλες ασφαλείς μέθοδοι

2009-12-08T23:33:00.008+02:00

Άλλη μια ευκαιρία λοιπόν να περιφέρουν την ανένταχτη και ελεύθερη φύση τους, ταγμένοι υπέρ των "αντιεξουσιαστών" ή παλαιότερα συμμετέχοντες σε διαδικτυακές ομάδες ύφους "kougia ante gamisou", ανήμποροι να δουν πέρα από τη μύτη τους για να καταλάβουν ότι το πρόβλημα δεν είναι ο "μπάτσος" ή ο απάνθρωπος δικηγόρος -αυτοί είναι απλώς εκτρώματα που δε θα πάψει να φτύνει η μήτρα ενός παντοδύναμου και πλέον αυτοδιοικούμενου θηρίου, τουλάχιστον όσο αυτό ταΐζεται με εφησυχαστικά ξεφουσκώματα (δεν τρώω Μακντόναλντς, δεν πίνω Στάρμπαξ, τρέχω Ubuntu, πάω πορεία, γλείφω και μια αξύριστη μασχάλη) από κοινωνικούς μύωπες που, για να υπογραμμίσουν τη θλιβερή ύπαρξή τους, χρειάζονται πάντα κάποιον απέναντί τους. Από γαύρους, πασόκους, μπάτσους, σκυλάδες, αλβανούς, γκέι, ροκάδες, αφεντικά, φασίστες, μέχρι τη μάνα που τους γέννησε.

Δεν ξέρω ποιος μου είναι περισσότερο απεχθής, ο διεφθαρμένος ένστολος ή ο σκληροπυρηνικός αγριάνθρωπος με τη φλούδα αριστερισμού, κάτω απ' την οποία απολαμβάνει ο επαρχιώτης του ενός βιβλίου, της σακούλας-αξεσουάρ με μπάφους, της απλυσιάς και του μηνιαίου χαρτζιλικιού από τη μάνα του ή του σπιτιού σε προάστιο-καβάτζα για μετά τα 40, αφού θα έχει κάνει μια βόλτα από το κέντρο της Αθήνας, σαν σικέ και ξέφρενο μπάτσελορ πάρτυ, λίγο πριν τη θερμοφόρα στα πόδια του οικογενειάρχη.

Κανένας καναπές δε θα αναποδογυρίσει και καμία μαζική ενέργεια δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα ποτέ, απλά παίρνουν παράταση οι ούτως ή άλλως δρομολογημένες αποφάσεις, για να εφαρμοστούν με το απαραίτητο σάλιο ή γλύκισμα σε ανύποπτο χρόνο. Η μόνη λύση ήταν ανέκαθεν η δημιουργία μικρών πυρήνων (ατομικών ή δυαδικών), οι οποίοι αποδυναμώνουν τη δυσωδία του ιδεολογικού και καταναλωτικού σκουπιδαριού μέσω της ακραιφνούς αδιαφορίας τους, διότι έχουν μετατοπίσει αλλού το νόημα της ζωής τους. Και μέσα από εκεί, δημιουργούνται οι κατάλληλες συνθήκες για ψύχραιμες κι αποτελεσματικές καθημερινές πράξεις, αφήνοντας στην άκρη κινήσεις αγέλης που μάλλον προσφέρουν παροδική εκτόνωση κι όχι κάτι επί της ουσίας.

Με τον Φ. δεν έκανα παρέα -ξέρω ότι με παρατηρούσε εκ του μακρόθεν, ως κάποιον που αυτός δε θα γινόταν ποτέ.
Το Γενάρη του 94, μαζί επιστρέφοντας μετά από ένα πάρτυ, πήρε ένα καδρόνι κι άρχισε να χτυπάει άγαρμπα και με αταίριαστο μίσος ένα νεοαφιχθέν κι απαστράπτον καρτοτηλέφωνο. Του έβγαλε τα άντερα.
Έμεινα να κοιτάω με ανοιχτό στόμα.

Όλεθρος

2009-12-01T13:25:00.004+02:00

Δεν ξέρω αν παλαιότερα θα αυτομαστιγωνόμουν κάπως έτσι:

"Γιατί σκαλίζεις το mbr, όταν δεν έχεις κάνει backup εδώ και δύο χρόνια, με κίνδυνο να χάσεις όλες τις irq ρυθμίσεις (για να μην υπάρχουν conflicts άλλων συσκευών με την κάρτα), τις θέσεις των plugin (ενώ κάποια δεν αναγνωρίζονται στο initialize, για να μην ανοίγουν πια τα projects σωστά), κάθε ήχο κιθάρας που -θα- χρησιμοποιούσα στα λάιβ, τα μοναδικά presets στα οποία στηρίζονται τα νέα κομμάτια, όλο το στήσιμο του live πρότζεκτ μαζί με το session για το πολύπλοκο routing της κάρτας με τις πολλαπλές εισόδους κι εξόδους;
Καλύτερα πατατοπαραγωγός στην Αλάσκα."

Σήμερα, πάντως, όχι. Δε θυμάμαι πότε έπαψα να αναρωτιέμαι αν είμαι τυχερός ή άτυχος. Ανά περιστάσεις και δευτερευόντως, είμαι αυτό στο οποίο σταματάω σε ό,τι περικλείουν οι ομόκεντροι κύκλοι που περιγράφουν ό,τι νιώθω, αλλά κατ' ουσίαν μόνο ευτυχής. Για αυτά που ζω και για όσα παλεύω να ζω, κόντρα στη θρασυδειλία των αυτόχειρων -πνιγμένων προηγουμένως στην αυτάρεσκη εγωπάθειά τους- και τη "διαστροφή του αενάως περιμένειν" που μοιάζει με χνώτο που επιμελώς θολώνει τη γυάλα μέσα από την οποία ταξιδεύουν όσοι ξορκίζουν τα γδαρμένα γόνατα.

Όλες οι μέρες που ήθελα να μην υπάρχουν και να διαλυθούν μέσα μου ήταν τα μικρά δώρα που αφελώς παραμέρισα, κάθε μικρή ή μεγάλη αποτυχία είναι εδώ, σαν παραγινωμένο φρούτο που μόνο οι ζωντανοί έχουν την ευχέρεια να γεύονται κι αρκεί μια χειμωνιάτικη βόλτα, το άγγιγμα του ζεστού δέρματος ή ο ατέρμονος βόμβος από λέξεις και μελωδίες στ' αυτιά σου, για να μη θες να σταματήσεις να νιώθεις ποτέ.
Λίγο πριν γράψεις, ο ευγνώμων νεκρός, ας παίξουμε μαζί -δε θα είσαι για πάντα εδώ.

rec

2009-10-03T03:23:00.009+03:00

Οι δημοσιεύσεις παύουν μέχρι νεοτέρας.

Επόμενο ποστ (χειμερινό ή εαρινό)
μαζί με το νέο άλμπουμ.

Μαίριηλ

2009-09-23T20:50:00.006+03:00

Είμαι χαρούμενος.
Ολοκλήρωσα το 11ο -και τελευταίο- κομμάτι της επόμενης ενότητας.

Ξεκινάνε οι ηχογραφήσεις.

2009-09-15T01:24:00.005+03:00

Ανάμεσα στις μέρες

2009-09-10T00:13:00.003+03:00

Σαν αιώνιο καφενείο ξενυχτώντας
μεσήλιξ και λυράρης μορφωμένος
με κεκτημένο σεβασμό ιθαγενών
συγχωριανών που οσμίζονται ακατάληπτα
η κρητική μουσική είναι απλή
ειδεμή θα ήτο παγκοσμία,
στον πηδηχτό μ' ένα μινόρε
sheltered by the foliage
οι ως τώρα ήταν ματζόρε -σπουδαίος άρα-
κοπροτραφής ή ασυνάρτητος γρόθος
και νωρίτερα
δεκαεφτάρης συνομήλιξ εξανίσταται
τραγούδι χωρίς σόλο, μπισκότο δίχως γέμιση
ενώπιον μουσικώς εφηβικής ομάδος.
Διαβάζουν βιογραφίες μεταξύ τους
δε βλέπει ταινίες, δε λένε αλήθεια
l' hypothèse du tableau volé
εσύ παιδί μου κάνεις για μπάτσος
μ' ένα πιστόλι αντί για βυζιά
γραμμές που δεν συνέκλιναν ποτέ τους
οι ορεσίβιοι ζούνε περισσότερο,
τους υπόλοιπους τους λιώνει αργά η θάλασσα
gibt es keinen Weg zurück
και το χειμώνα καυλωμένα σχεδιάζοντας
να ξαναπέσουμε στης θείας μου τα μπούτια.

Μες στο φθινόπωρο

2009-09-07T23:32:00.006+03:00

κάποια στιγμή

Τελευταία βουτιά

2009-08-31T20:05:00.015+03:00

Στην πρώτη βουτιά του καλοκαιριού, πάντα είναι σαν να έχω κολυμπήσει πριν από μια μέρα κι ας έχουν περάσει μήνες.

Στην τελευταία βουτιά ή κάπου ενδιάμεσα, ημιανεπίσημες στατιστικές λένε ότι παίρνεις απόφαση να κάνεις τουλάχιστον δύο πράγματα από φθινόπωρο: να χάσεις κιλά και να αρχίσεις μια "καλλιτεχνική" δραστηριότητα. Και πάλι στατιστικά, τίποτα από αυτά δεν συμβαίνει. Παρ' όλα αυτά, έφυγα με την πεποίθηση (βλπ. παρηγοριά) ότι θα συνεχίσω τα μπάνια όλο το χειμώνα. Πέρσι, πάντως, έκανα ένα εξαίσιο μπάνιο μες στον Νοέμβρη, γκρίζος ουρανός, το νερό στα όρια του πάγου.

Από αυτό το κάπου ενδιάμεσα: Σε άδεια παραλία, γυμνός, ανάσκελα επιπλέοντας στη θάλασσα, ακούς το βυθό, ο ήλιος σού ζεσταίνει τα μάτια, καθώς τα έχεις κλειστά και βλέπεις σ' ένα μόνιμο πορτοκαλί φόντο να κινούνται οι πρωτεΐνες, ο αέρας περνάει ανάμεσα από τα ακροδάχτυλα των ποδιών σου, ενώ στο στόμα σου έχεις τη γεύση καπνιστού τυριού.

Μετά θυμήθηκα εκείνο το μπάνιο σε μια παραλία του Λιβυκού, το 94. Επιπλέοντας στη θάλασσα επαναλάμβανα μια φράση πάνω σε μια αυτοσχέδια μελωδία. Άφηνα πίσω μου μια καταραμένη εφηβεία κι ήμουν εν αναμονή των Βάσεων (Έτσι κι αλλιώς, δεν είχα υπολογίσει σωστά τα μόρια, ούτε είχα αντίγραφο του Μηχανογραφικού μου, οι συγγενείς έπαιρναν τηλ, ανακοίνωνα άλλη σχολή στον καθένα. Χάος 18 χρόνων, απλά). Στην ίδια αμιγώς υπαίθρια μελωδία, μετά από 1,5 χρόνο έγραψα το -μάλλον- πρώτο μου αστικό κομμάτι, όταν παρατήρησα ότι στη νέα μου γειτονιά "οι μηχανές στρίγγλιζαν τα βράδια". Επιφυλάσσομαι γι' αυτό.

Κι ύστερα, αλλεπάλληλα κι ετεροχρονισμένα στρώματα από αλμύρα, κάψιμο στα χέρια, άλλα τραγούδια, άλλο μέλλον, λιγότερες γραμμές στο δέρμα, σπάνε οι χορδές ή τελειώνουν οι κασέτες, αλλάζει θέσεις αυτό που κοιτάμε, χαρτιά γεμάτα λέξεις και φράσεις, πότε είναι η επιστροφή, τι άλλο θα πιούμε, πού αλλού θα πάμε και αργότερα συνεχίζει το μυαλό μου να εκτοξεύει φαινομενικά ξεχασμένα -άρα, απλώς μη ανακλητικά- περιστατικά, τότε που ενεργοποιούνται οι ιδιότροπες συνδέσεις με εκείνες τις γλυκές στιγμές της ζωής μου και θυμάμαι, χρόνια πριν, να καθόμαστε με τον παλιό μου φίλο γυμνοί στο κύμα και να κάνουμε σχέδια για τους μήνες που θα έρχονταν.

Θα είναι όμορφος αυτός ο χειμώνας.

Χαρώ σε

2009-08-13T02:06:00.008+03:00

(αποσπάσματα από γραπτό ημερολόγιο διακοπών)

18.7 Πρώτη μέρα στην Κρήτη

Δεν μπορώ ακόμα να καταλάβω πόσο άμεσα με γειώνει αυτό το χωριό. Κινητά δεν πιάνουν, τηλεοράσεις δεν ακούγονται, τη νύχτα κοιμάμαι με κουβέρτα, τη μέρα ζεσταίνω το νερό με τον ήλιο, το μεταφέρω με κουβάδες, κάνω μπάνιο με πράσινο σαπούνι βλέποντας δέντρα τριγύρω, τρώω από το χωράφι μας -δίνουν κι οι γείτονες, "αψάκαστα" λένε, αμφιβάλλω. Έχω φάει μια κλωτσιά και μπήκα απότομα σε βουκόλ σελιλόιντ να παρατηρώ τις ντόπιες καρικατούρες. Τα βρίσκω όλα υπέροχα.

Μόλις φτάνουμε, παίζουν μπαλωθιές έξω από το σπίτι μας, μάλλον όχι επειδή ήρθα. Πρέπει όλο το χωριό να είναι το πολύ 50 άτομα, 2-3 οικογένειες που αλληλοδαγκώνονται, σκέφτομαι ότι εδώ είναι τα επόμενα Ζωνιανά.

Η σκεπή του σπιτιού που μας άφησε η γιαγιά πριν από 55 χρόνια είναι ετοιμόρροπη, μένω σε ένα άδειο σπίτι δίπλα, έχει μόνο ένα κρεβάτι. Το δωμάτιο τονίζει τις μπάσες συχνότητες κι έχει ένα ανεπαίσθητο ριβέρμπ, λύνεται δηλαδή ο γρίφος της περσινής μου επιθυμίας για κοντραμπάσο (φέτος, πάλι προγραμματίζω να αγοράσω ένα, το φθινόπωρο).

Τη νύχτα ακούω Έλλα Φιτζέραλντ, αναρωτιέμαι γιατί δεν πήρα περισσότερα cd της. Στα μεσοδιαστήματα, ακούω τη ζωντανή μουσική που παίζουν στην πλατεία όσοι έχουν ξεμείνει. Χαμηλώνω τη Φιτζέραλντ: Οι μαντινάδες μπλέκονται με τα τρομπόνια και το πιάνο ισότιμα. Δεν ξέρω γιατί τα κάνω αυτά και περισσότερο γιατί με χαροποιούν τόσο, αλλά αδιαφορώ. Στο τέλος κλείνω το cd κι ακούω τους ιθαγενείς: είναι όλοι παράφωνοι, η λύρα παίζει συνεχώς στο συχνοτικό ακουστικό όριο του ανθρώπου, δεν έχει αλλάξει τίποτα από πέρσι, μόνο στον τουμπερλεκοπαίχτη παρατηρώ μια ελαφρά βελτίωση. Πέρσι βάραγε στου κουτρούλη -του έλεγαν "είσαι θεός".

Την επομένη

Έχουμε μαζί όλα τα cd των Animal Collective, αλλά τελικά το καλύτερο soundtrack για τη διαδρομή προς τη θάλασσα είναι η Billie Holiday. Σαν να είμαι σε ποταμόπλοιο που χορεύει κατηφορίζοντας, με τα δέντρα να γέρνουν για να μ' αγγίξουν, ενώ οι σκόρπιες ταμπέλες είναι τόσο παράταιρες με το τοπίο, σαν φουτουριστικό δάνειο.

Περάσαμε από το κάμπινγκ των "κρυφών γεννητριών" και της "ήπιας ασυνεννοησίας". Στην πόρτα μιας ντουζιέρας, θυμάμαι, πέρσι κάποιος είχε σχεδιάσει με πολύ μεράκι και λεπτομέρεια δύο παλικάρια να αλληλοεξυπηρετούνται κι από κάτω την ατάκα "homosex is heavy".

Κάπου ενδιάμεσα

Δεν ξέρω από πού να το πιάσω. Μάλλον από χτες το βράδυ, όταν έπεσε η ιδέα για το σημερινό ταξιδάκι -δεν θυμάμαι πόσες ρακές ήπιαμε, εγώ οπωσδήποτε πάνω από 10-15. Έπρεπε να ξεκινήσουμε νωρίς. Εν τέλει, δεν κοιμηθήκαμε καθόλου (ως συνήθως), μαζί με το μαντολίνο έπαιζαν δύο λύρες σε unison, ήταν σαν χαλασμένο chorus, αλλά ο χειρότερος ήταν ο τουμπερλεκοφάγος που τα είχε όλα γειώσει κι έπαιζε συνέχεια κέντρο, σαν ασύγχρονο techno.

Στις 5 το πρωί ξεκινάμε κάτι σαν ορειβασία, θα φτάσουμε από τα 1400 m (εκεί σταματάει ο χωματόδρομος) στα 2150 m, ακολουθώντας μια διαδρομή που μόνο οι ντόπιοι βοσκοί την ξέρουν (αν πας μόνος, απλά δε γυρνάς ποτέ). Δεν υπάρχει πουθενά ίχνος μονοπατιού, απλώς για 3,5 ώρες πατάμε πάνω σε κορήματα, βράχια κι αγκάθια, στηριζόμενοι με μαγκούρα (δεν παλεύεται αλλιώς). Στην αρχή ξεχωρίζουμε μόνο τις φιγούρες μας, το φεγγάρι είναι σχεδόν γεμάτο, μετά ζούμε σταδιακά το ξημέρωμα. Ήδη στα 2000 m η θέα είναι ασύλληπτη. Τρώμε περίεργους καρπούς από θάμνους, κάτι σαν έντονο κεράσι. Όταν βλέπω ένα Γυπαετό, (έχει άνοιγμα φτερών κοντά στα 3 μέτρα) νιώθω επισκέπτης και σχεδόν τρομάζω.

Στο τέλος, βρισκόμαστε σε μια κορυφή απ' όπου έχεις θέα 360°. Είμαστε στο Ν. Λασιθίου και βλέπουμε τα Λευκά Όρη (που βρίσκονται στα Χανιά), τον Ψηλορείτη, όλον τον κάμπο του Ηρακλείου, το οροπέδιο του Λασιθίου, όλα πολύ μικρά. Τριγύρω θάλασσα. Και νησιά.

Είμαστε πολύ πιο πάνω από τα σύννεφα, ο αέρας είναι αραιός, ο ήλιος καίει σαν διάολος κι ας είναι μόλις 9 το πρωί. Φοράμε μακρυμάνικα, αλλά τρέμουμε από το κρύο.

Μετά από κάμποσες μέρες

Κοιτάω τις σημειώσεις της πρώτης μέρας. Μετά από τόσο καιρό, δεν μου κάνει τίποτα εντύπωση. Σκέφτομαι ότι το χειμώνα χρησιμοποιούσα λάπτοπ και μου φαίνεται τόσο παράξενο -και μακρινό. Πλέον, η εικόνα του πληκτρολογίου μού φέρνει στο νου ένα μίζερο λογιστή. Νομίζω ότι πάντα θα βλέπω στις βόλτες μου γιδοπρόβατα και γύπες με το θριλερικό ήχο από τα φτερά τους πάνω από το κεφάλι μου), τα βράδια στην κληματαριά θα εκτελεί δρομολόγια κι από κανένας αρουραίος, το πρωί μόνο μέλισσες, όλη τη μέρα τζιτζίκια και τις νύχτες σταθερά ο γκιώνης. Τι σοκ θα φάω στην επιστροφή μάλλον δεν το διανοούμαι. Πέρσι μου φαίνονταν όλα χάλια στην επιστροφή. Από το λιμάνι προς το σπίτι είδα ένα σύνθημα σε τοίχο: "Φάε σκατά, κερνάει το κράτος". Βγαίνω από το αυτοκίνητο και τραβάω φώτο.

9.8 Στο πλοίο

Δεν με νοιάζουν τα 7 μποφόρ, είμαι απλά πολύ λυπημένος που φεύγω. Πάντα, φαίνεται, πως κάτι θα με πιάνει όταν θα φεύγω από εδώ, ας το πάρω απόφαση. Γιατί όμως; Το χειμώνα περνάω τόσο όμορφα, οι διακοπές μου θα συνεχιστούν μες στον Αύγουστο, του χρόνου μπορεί να ξαναπάω.
Μπα, είμαι ακόμα πολύ λυπημένος.

Νιώθω σαν να συμμετέχω σε ένα πειραματικό πρόγραμμα κοινωνικής επανένταξης αλά Κουρδιστό Πορτοκάλι: Σε απολύτως ισορροπημένες εντάσεις ακούω τον Πάριο να τραγουδάει σαν ξελιγωμένος "παίξε Τσιτσάνη μου το μπουζουκάκι" μαζί με το "στην πυρά, στην πυρά με τις ξενέρωτες", το οποίο κατά διαβολική σύμπτωση πέφτει πάνω στις ανταποκρίσεις των μπουζουκιών. Μπορείς με άνεση να πιστέψεις ότι τα ρυθμικά παλαμάκια από το λάιβ του Πάριου προορίζονται για τη Βίσση με το μπιτ. Δεν είναι άσχημο.

Έχω δίπλα μου ένα playmo και το κοιτάζω, περιμένοντας να με υπνωτίσει. Έχουν αλλάξει από τότε που τα πρωτόπαιξα, 30 χρόνια πριν. Πιο ωραία μαλλιά και οι καρποί τους, πλέον, περιστρέφονται. Κλείνω τ' αυτιά μου στο πάτωμα, ακούω τις μηχανές του πλοίου, τις φαντάζομαι από κάτω να δουλεύουν, τρομακτικές και βρώμικες με τεράστια εξαρτήματα. Ένας εφιάλτης που έχω χρόνια είναι να βρίσκομαι μέσα σε μια σκουρόχρωμη θάλασσα κι ακριβώς δίπλα μου να υψώνεται ένα πλοίο θεόρατο κι ακίνητο. Με πιάνει σύγκρυο μόνο με τη σκέψη ότι κάτω από τα νερά το πλοίο συνεχίζεται. Θέλω να κοιμηθώ, αλλά μάλλον όχι.

Δεν πειράζει

2009-07-11T00:00:00.004+03:00

κάτι έμεινε κι από μένα-

αυτό

(ψήγμα, δωμάτιο)

Άλλο κτίριο

2009-06-24T20:42:00.004+03:00

404
πρώτες μέρες
πρώτο track

6.9

Οκαρίνα + Γαλλικό κόρνο

2009-06-13T17:56:00.007+03:00

Άκουγα μια παλιά μελωδία που είχα γράψει στα mid-nineties και σκέφτομαι ότι σχεδόν όλες οι λούπες που σκαλίζω πλέον είναι απλά ένα κουλ χτύπημα στην πλάτη του εικοσάχρονου εαυτού μου. Τότε, ενώ είχα μόνο μια κλασική κιθάρα, σκεφτόμουν τα τραγούδια μου με ό,τι όργανο ήθελα (εξάλλου, η πιθανότητα να τα ηχογραφήσω -ακόμα και με δύο κιθάρες- έτεινε στο μηδέν με χαρακτηριστική άνεση).

Το 97 γνώρισα έναν τύπο που μου είπε ότι το στούντιο χωράει πια σε μια βαλίτσα (δεν τον πίστεψα, αλλά τον έκανα παρέα), αργότερα έμαθα ότι η πτυχιακή του είχε να κάνει με impulse responses φυσικών χώρων κι αυτό με ψάρωσε αρκούντως για να πεισθώ (λίγο) για το στούντιο/βαλίτσα.

Αν έπαιρνα τηλέφωνο τον εαυτό μου του 96, θα χαιρόταν για το μέλλον με τις ευκολίες του κι όλα τα άλλα που θα του περιέγραφα. Και κατά μία έννοια, όλα αυτά που ανεβάζω είναι μουσικά τηλεφωνήματα, γι' αυτό και δεν έχω κανένα πρόβλημα που μου φαίνονται τόσο μέτρια -απλά εξυπηρετούν άλλο σκοπό.

Από την άλλη, τι τα σκαλίζω.

(το "λίγο ακόμα" συμπεριλαμβάνεται πλέον στο άλμπουμ loop loop)

2009-06-07T03:40:00.003+03:00

404

2009-06-02T16:15:00.004+03:00

Σε ένα από τα πρώτα επεισόδια των Σίμπσονς (τα έδειχνε το Mega, αρχές 90s), ο Χόμερ είχε κάνει δώρο στην Μαρτζ μια μπάλα του μπόουλινγκ που μάλιστα έγραφε πάνω το όνομά του. Αυτές τις μέρες θέλω να πάρω στο κορίτσι μου κάτι σχετικό με μουσική. Όσο περισσότερο ψάχνω ίνφο για ένα σάμπλερ, τόσο περισσότερο νιώθω Χόμερ. Είναι πλέον σίγουρο ότι θα το πάρω στον εαυτό μου, οπότε πρέπει να βρω κάποιο άλλο δώρο. Αυτό μου θυμίζει ότι ποτέ δεν ήμουν ευρηματικός με τα δώρα -ίσως εκτός από εκείνην τη φορά που έφτιαξα μια ζωγραφιά/κατασκευή, όπου τράβαγες ένα κορδονάκι και ξεκουμπωνόταν το παντελόνι μου.

Σκέφτηκα χτες πόσο καιρό έχω να διαβάσω λογοτεχνικό βιβλίο. Στην εφηβεία μου ρούφηξα λαίμαργα, πέρα από αρκετούς άλλους, τον Ντοστογιέφσκι, τον Κάφκα, τον Καμί και θυμάμαι ότι για χρόνια ό,τι άλλο βιβλίο έπιανα στα χέρια μου το αντιμετώπιζα ως κάτι υποδεέστερο ή παρακλάδι αυτών. Κι έτσι ήταν, βέβαια. Ο μόνος που με έπεισε τα τελευταία χρόνια ότι είναι εξαιρετικά ευφυής είναι ο Παμούκ, αλλά και πάλι, δεν έχω καταφέρει να ολοκληρώσω κάποιο βιβλίο του. Και ο Σαχτούρης, που επισκέπτομαι κάπου κάπου. Χτες όμως θυμήθηκα με συγκίνηση τον Μπόρχες, που διάβαζα στο Λύκειο. Τη νύχτα διάβασα στο κορίτσι μου δύο διηγήματά του. Δεν το έχω ξανακάνει αυτό ποτέ, είχε το γούστο του. Στο τέλος, μου είπε: "Αν μου πάρεις δώρο το σάμπλερ κι εγώ σου πάρω τα Άπαντα του Μπόρχες (υπάρχει μια ωραία έκδοση, σε μετάφραση του Κυριακίδη), το επόμενο στάδιο είναι να σου κάνω δώρο σουτιέν κι εσύ μποξεράκια". Αυτή η σκέψη με θορύβησε λίγο, διότι ένιωσα ότι το εννοούσε και κάπως αλλιώς.

Όταν έγραφα τα παλιά τραγούδια, ήθελα να έχω τη μεγαλύτερη παλέτα ήχων κι οργάνων, θεωρώντας ότι έτσι θα αποτυπώσω καλύτερα αυτό που είχα στο νου μου. Και μπλέχτηκα με λάπτοπ και διάφορες αχανείς softwareικές δυνατότητες, οι οποίες εντέλει με βραχυκύκλωναν, στη σκέψη της πιθανότητας μιας διαφορετικής και πιο ταιριαστής προσέγγισης.
Αυτό που έχω ανάγκη τώρα είναι ένα μικρό setup, να έχω όσο γίνεται λιγότερα, να ξέρω ότι με περιορίζουν τα μηχανήματα κι εγώ να "αναγκάζομαι" να γίνομαι πιο ευρηματικός, αν τελικά νιώσω ότι αξίζουν όσα γράφω να με κάνουν πιο ευρηματικό -οπότε διπλό το όφελος. Είναι η εποχή που νιώθω ότι οι μουσικές μου οφείλουν να βγαίνουν κακογραμμένες, όπως τις σημείωνα στα τέλη των κασετών. Και τώρα βλέπω γιατί μου άρεσαν εκείνες οι άθλιες ηχογραφήσεις περισσότερο από τις -όχι και τόσο, τελικά- γυαλισμένες τρομπέτες των Καπνών. Αναγνωρίζω παρά ταύτα, πως ήταν ένα στάδιο που "έπρεπε" να περάσω.

Και είναι η πρώτη φορά που φαντάζομαι το δωμάτιό μου στο χωριό, όχι μόνο με το κοντραμπάσο, αλλά και με το σάμπλερ δίπλα σε αυτό. Και δεν μου φαίνεται καθόλου παράταιρο.

Απ' το ψυγείο

2009-05-31T15:02:00.006+03:00

Τα κορίτσια να μαγειρεύουν κι εγώ -από άλλο δωμάτιο- να παίζω μουσική για το σπίτι (ή, πιο σωστά, να τον παίζω μουσικώ τω τρόπω), απέχει μακράν από την άχρονη ή μηδέν εννιά εκδοχή του "γυναίκα-κατσαρόλα / άνδρας-εφημερίδα σταυροπόδι".

Οπότε, ανεβάζω το παρακάτω, επειδή απλά σε αυτό ξέχασα να πατήσω delete κι επειδή μπορεί να επιζήσει μόνο χάρη στην καλοκαιρινή πλέον ραστώνη, κατά την οποία βαριέσαι να πατήσεις το next στον player.

(τα "γεμιστά" συμπεριλαμβάνονται πλέον στο άλμπουμ loop loop)

Δεν είναι η ζέστη

2009-05-26T14:53:00.014+03:00

Έχω βρει την προαναφερθείσα κασέτα, την πέρασα στον σκληρό μου μετά από μια εξουθενωτική επιχείρηση (είχα ξεχάσει κι ένα βύσμα, για χάρη του οποίου έριξα κι ένα έξτρα 90λεπτο μεσημεριανό περπάτημα, τιμής ένεκεν). Το μόνο που μένει είναι να κάνω split τα κομμάτια και να τα ανεβάσω. Δεν το κάνω.

Σε κάτι ανασκαφές σε κούτες βρήκα ένα αρχαίο cd-rom με κάποιες παλιές μουσικές μου από την εποχή που ήμουν φοιτητής. Ήταν γραμμένες με midi ήχους, οι οποίοι είχαν χαθεί κι έπρεπε να ξανακάνω assign τα πάντα. Το έκανα, μετά άκουσα τις μουσικές, συμπαθητικές ήταν, στο τέλος δεν έκανα save. Κόπος μεγάλος.

Αλλού, βρήκα ένα ωραίο μοτίβο που είχα γράψει το Γενάρη του 08 (δεν το θυμόμουν, τα properties του αρχείου το λένε), παντελώς ξεχασμένο. Μου άρεσε, το άκουγα, ανεβοκατέβαζα τις εντάσεις, όλα καλά. Η επιλογή export φάνταζε σαν καταναγκαστική τιμωρία σχολείου.

Γράφω διφωνίες για το μη-αστικό τραγούδι μου. Τις σημειώνω στο χαρτί, φαίνονται όμορφες. Θέλω να τις ακούσω. Κι είναι τόσο απλό, ένα δυναμικό μικρόφωνο μόνο. Το προγραμματίζω για το φθινόπωρο, για να μην με κουράσει η σκέψη.

Θυμήθηκα την εποχή που ερωτεύτηκα τόσο έντονα μετά από πολύ καιρό. Άλλαζαν όλα μέσα κι έξω. Ένα θολό, υγρό και γλυκό φίλτρο πίσω από τα μάτια μου και πριν από κάθε μου κίνηση. Το μόνο που με ενοχλούσε λίγο ήταν ότι αποχωριζόμουν τον προβληματικό μου εαυτό που τόσο μισούσα τα προηγούμενα χρόνια, μα -όπως προέκυπτε- τόσο στοργικά συντηρούσα (κι ίσως και να καμάρωνα κρυφά βάσει εφηβικής αντίληψης). Για μήνες ολόκληρους δεν έγραφα τίποτα. Είχε γίνει αυτό που πάντα ήθελα, να ξεφορτωθώ αυτό το κιβώτιο. Κι όταν θέλησα να ξαναγράψω, δεν είχαν προφανώς νόημα οι σκόπιμες πια αναταράξεις. Δεν ήξερα αν υπήρχε λόγος να συνεχίσω να γράφω, ώσπου απλώς (ή καθόλου "απλώς") προέκυψαν οι νέες εκτάσεις. Άγνωστες. Με τη νέα μου ζωή μέσα σε αυτές, όχι όμως σαν ισοβίως κεκτημένο οικοδόμημα, αλλά σαν ένα μικρό οίκημα που θέλεις να φροντίζεις για να σου παρέχει το πιο όμορφο παράθυρο για να χαζεύεις και να αφουγκράζεσαι τον κόσμο.

Σε βάθος χρόνου, φαίνονται όλα καθαρά: Η πρώτη εκείνη περίοδος έριχνε απλά τους σπόρους του περιεχομένου και ήταν φυσικά μια άριστη αφορμή για να σπάσω κάθε δομή στο γραπτό μου λόγο. Η δεύτερη όμως ήταν αυτή που έκανε τα κείμενα της πρώτης να φαντάζουν νεανικές ασυνάρτητες ή αβαθείς δοκιμές (έτσι είναι, όσο κι αν πίστευα ότι δεν θα το νιώσω αυτό ποτέ -πόσο μάλλον όταν, φευ, δεν υπήρχε τίποτα υποκριτικό ή δήθεν σε όσα έγραφα). Σκέφτομαι ότι η απώλεια δεν θα πάψει ποτέ να παρέχει πρόσφορο έδαφος για δημιουργία, μα συνάμα θα θέτει σε αυτήν τα δικά της όρια, που τις περισσότερες φορές δεν αφήνουν πίσω κάτι τουλάχιστον ευρύχωρο ή άξιο λόγου (αν το δεις ψύχραιμα ή σε κάποια απόσταση). Πλέον, οτιδήποτε φέρεται μόνο ως έκφραση απώλειας, μου προκαλεί ανία.

Ας είμαι λοιπόν -και για άλλον ένα λόγο- ευτυχής.

Ρεβάνς (για αυτές τις μέρες)

2009-05-05T15:36:00.007+03:00

Οι ελληνικές ταινίες που είδα στα 80s, όντας μαθητής Δημοτικού, για τις οποίες η αίσθηση της πρώτης φοράς υπάρχει ακόμα μέσα μου, είναι δύο: Το "Νοκ Άουτ", το οποίο είχα δει στην εξοχή, σε ασπρόμαυρη τηλεόραση (από αυτές που έκαναν 5 λεπτά να ανοίξουν -πρώτα ερχόταν ο ήχος και μετά η εικόνα- κι όταν έκλειναν, έμενε για κάμποση ώρα μια λευκή τελίτσα στο κέντρο) και η "Ρεβάνς", την οποία είχα γράψει στο βίντεο και την έβλεπα κάθε τόσο.
Ήμουν τόσο μικρός, που δεν ήξερα τι σημαίνει η λέξη "χασίς" (την είχε αναφέρει ο Πουλικάκος σε εκείνην την καλτ σκηνή), τι σημαίνει "κάναμε σεξ και υπολογίσαμε τις μέρες" και δεν καταλάβαινα γιατί η λέξη "φασίστας" ήταν βρισιά και μάλιστα ισοδύναμη, αν όχι μεγαλύτερη, της "πουτάνας". Θυμάμαι ότι αυτό που με τσίγκλαγε ευχάριστα, παρά το αθώο, αγνό κι άβγαλτο της ηλικίας μου, ήταν το ότι έβλεπα τρεις ανθρώπους να συνυπάρχουν ερωτικά.

Μια από αυτές τις μέρες έκανα βόλτα στην παλιά μου γειτονιά. Έφυγα από εκεί στα 19 μου, ξαναπήγα στα 23 μου κι έκτοτε την επισκέπτομαι 2-3 φορές το χρόνο. Αυτή τη φορά, ήταν λίγο χειρότερα από μίζερα και μάλλον θα αργήσω πολύ να ξαναπάω. Ωστόσο, ακόμα κι αυτή η βόλτα πρέπει να ανήκει σε αυτόν τον κύκλο των ημερών, όπου όλα σχετίζονται μεταξύ τους, χωρίς να το επιδιώκουμε:

Η κασέτα που έψαχνα τις προάλλες περιείχε, εκτός των λυκειακών πονημάτων, τη μουσική που είχα γράψει καθώς ξανάβλεπα την Ρεβάνς, όντας φοιτητής πλέον (μάλιστα μου είχαν ήδη λυθεί οι προαναφερθείσες απορίες της ταινίας, από την καλή κι απ΄την ανάποδη), όπως και τη δικιά μου εκδοχή ενός σαχλού τραγουδιού που άκουγα την εποχή του "Νοκ Άουτ" (και πιο πριν) σε μια μονοκατοικία που ξανάδα σε αυτήν την τελευταία βόλτα, ενώ αναρωτιέμαι πού βρίσκεται η κούτα με τα τεύχη του "01" ακούγοντας μετά από χρόνια τον "Ασύρματο Κόσμο" (η Μοτοκούζι repeat), σαν ένα flashback στα τέλη του Λυκείου δηλαδή, τότε που έγραφα τις μουσικές στο sonix (της κασέτας που λέγαμε), τότε που έβλεπα το Unplugged των Pearl Jam (το οποίο ξανάδα αυτές τις μέρες -κυκλοφόρησε σε dvd πριν λίγο καιρό), τότε που έγραφα τα πρώτα μου κείμενα χάρη στην παρότρυνση ενός κοριτσιού που εμπιστευόμουν τόσο πολύ τότε, τα οποία άνοιγαν μια περίοδο που κράτησε δέκα χρόνια, με ένα από τα τελευταία κείμενα αυτής να αναφέρεται σε μια σκηνή από μια ταινία που είχα δει στα 80s (την εποχή της Ρεβάνς, του Νοκ Άουτ και της μονοκατοικίας), στην οποία ένας άντρας αφού γδύνεται σιωπηλά, τον φανερώνει ένα φως καθώς ανοίγει η πόρτα και τότε αυτός νωχελικά κρύβει τα γεννητικά του όργανα με το χέρι -σκηνή που θυμάμαι σαν όνειρο από την ταινία-γρίφο που είδα ξανά πριν λίγα χρόνια, τυχαία κι ήμουν για λίγες ώρες υπό την επήρεια ενός χαλαρού εγκεφαλικού.

Συνδέονται τόσο εύκολα αυτά μεταξύ τους, που αναρωτιέμαι αν αυτές τις μέρες μπορώ να νιώσω κάτι διαφορετικό. Σαν να με έχουν τοποθετήσει σε ένα γυάλινο δωμάτιο, απ' όπου βλέπω όλο τον κόσμο κι ενώ νομίζω ότι μπορώ να τρέξω οπουδήποτε, στ' αλήθεια το μόνο που μπορεί να συμβεί είναι να κάνω κύκλους γύρω από τον εαυτό μου κι απλά να δοκιμάζω διαφορετικούς συνδυασμούς με τα μοναδικά 5-6 αντικείμενα και παιχνίδια που έχω μες στο δωμάτιο. Η οποία εικόνα, με τη σειρά της, μου θυμίζει ένα από τα πρώτα κείμενα που είχα γράψει τότε. Πώς τα σύνδεσα πάλι.

Αυτές τις μέρες, χωρίς να έχω σκεφτεί τίποτα από τα παραπάνω, είδα ξανά το "Νοκ Άουτ" και τη "Ρεβάνς". Μου άρεσαν ακόμα. Κι ελπίζω να μην πάει έτσι η ζωή μου, που ασυναίσθητα (μα σε πλήρη αρμονία με ό,τι θα συμβαίνει) να βάλω να δω την "Ευδοκία".

Κασέτα

2009-05-02T01:29:00.005+03:00

Είναι η δεύτερη συνεχόμενη μέρα που είμαστε στα ρακόμελα. Έστω ότι δεν θα πάει έτσι όλος ο Μάης, αλλά αν για μια-δυο μέρες το συνεχίσουμε, θα βάλω πείσμα να πάει έτσι όλος (ή του ύψους ή του βάθους) -εκτός από αυτήν την Παρασκευή, που έχω λάιβ. Εκεί απαιτείται νηφαλιότητα διότι με τόσα knobs και pedals, μπορεί με άνεση να γυρίσει σε stand up comedy.

Αυτό που διασκεδάζω περισσότερο σε τέτοιες συνθήκες είναι οι τραγικές σκέψεις κι εκλάμψεις που έχω. Θυμήθηκα λοιπόν, μια κασέτα στην οποία είχα γράψει τις μουσικές που έφτιαχνα στις αρχές των 90s (91-93) σε μια Amiga 500, όταν ήμουν ακόμα λυκειόπαις. Είχα καταφύγει εκεί, διότι ουδείς ήθελε να παίξει τις μουσικές μου κι έτσι ο μόνος τρόπος για να ακούω αυτά που σκεφτόμουν ήταν να μάθω νότες για να τις αναπαραγάγω μέσω μιας αστείας μουσικής εφαρμογής, η οποία είχε 4 μονοφωνικά midi κανάλια (με μηδαμινές δυνατότητες ευελιξίας, με αποτέλεσμα αν ήθελες επί παραδείγματι να αλλάξεις τέμπο, να χρειάζεται να σκαρφίζεσαι διάφορες πατέντες -πχ να γράφεις παρεστιγμένα, εκεί που ήθελες καθαρές αξίες κλπ).

Το διασκεδαστικό φυσικά δεν είναι ότι θυμήθηκα την κασέτα, αν κι έχει κι αυτό το γούστο του, κατά μια έννοια, αλλά το ότι βάλθηκα να την βρω. Δεν την έχω βρει ακόμα.

Το διασκεδαστικότερο όλων είναι ότι όλα αυτά συμβαίνουν, ενώ γνωρίζω ότι δεν υπάρχει κασετόφωνο στο σπίτι.

Εν ευθέτω χρόνω -όπως πάντα- θα βρω και την κασέτα, θα εμφανιστεί και κασετόφωνο, θα ανεβάσω και τρακ περιέχον πρωτόγονο μουσικό πόνημα, για να κλείσει με κομψότητα αυτή η τετραλογία σχολικών αναμνήσεων. Δεν είναι και η καλύτερή μου -απλά συμβαίνει, οπότε χαλαρώνω για να το απολαύσω.

Ήταν απλά ένας ύπουλος τρόπος για να διαφημίσω το λάιβ μου. Café Αλάβαστρον, Παρασκευή 8/5, 22:30.

Βλέπω ήδη τα κυνικά σαγόνια της αυτοαναίρεσης να ξερογλείφονται λαίμαργα πλησιάζοντας.

Άλυτες ή ανούσιες απορίες (4x2=6)

2009-05-01T00:27:00.007+03:00

Καμιά φορά, καθώς συγυρίζω τα χαρτιά με τα κείμενα και τις νότες, πέφτει το μάτι μου σε προσχέδια και προηγούμενες βερσιόν κάποιων τραγουδιών μου, πλέον "ολοκληρωμένων". Κλείνω τα χαρτιά γρήγορα, μα ενίοτε με προφταίνει μια ακαθόριστη μελαγχολία.

Θυμάμαι ακόμα εκείνο το βράδυ που έγραφα ένα τραγούδι, είχα πει 2-3 φορές καθ' όλη τη διάρκεια "Αυτό είναι. Ως εδώ. Κλείνουν τα μάτια μου", αλλά συνέχιζα, επειδή μου άρεσε πολύ -είμαι τρομερά τεμπέλης γενικότερα. Στα τελευταία λεπτά, είχα χάσει επαφή με το περιβάλλον, έπιανα την πλέον απλή συγχορδία και παραξενευόμουν από το περίεργο σχήμα που είχε πάρει το χέρι μου. Συνέχιζα υπνωτισμένος, ώσπου το τέλειωσα. Είμαι απολύτως βέβαιος ότι αν είχα εξαρχής σταματήσει να παίζω και συνέχιζα πχ την επομένη, το τραγούδι θα ήταν διαφορετικό. Πώς όμως θα ήταν; Και γιατί το έληξα εκεί, στο πρώτο βράδυ;
Όσο ζυγισμένα κι απολύτως χτενισμένα είναι όσα γράφω, αυτό που με κάνει να λέω "το τραγούδι ολοκληρώθηκε" δεν αφορά στο ίδιο το τραγούδι μόνο, με αποτέλεσμα η τελική μορφή ενός κομματιού να εμπεριέχει τις συνθήκες και τη διάθεση της συγκεκριμένης νύχτας -πάντα νύχτα έγραφα.

Το τυχαίο του αποτελέσματος και οι αναπόφευκτα χαμένες παραλλαγές είναι αυτά που μου προκαλούν την προαναφερθείσα μελαγχολία, με τον ίδιο τρόπο που συμβαίνει όταν σκέφτομαι ότι η ζωή μου, οι φίλοι μου, όλα όσα έζησα, όσα γνώρισα κι όσα είδα είναι καταρχάς μια αλυσίδα τυχαίων περιστατικών, τα οποία διαχειρίστηκα όπως μου επέτρεπε κι επέβαλλε η κατά καιρούς κυμαινόμενη ιδιοσυγκρασία μου.

Ας μην το πάρω από πολύ πίσω -μόνο ένα μικρό δείγμα: Αν δεν είχα εκείνη την εφηβική έπαρση και τον κωλοπαιδίστικο χαρακτήρα που έκανε κάποιους να αλλάζουν μέχρι και Δέσμη (για να γελάω αργότερα με τον κολλητό μου -άλλος διάολος), αν δεν έκανα με αυτόν κόντρες στις Πανελλήνιες στο ποιος θα τα λύσει όλα πιο γρήγορα (το βράδυ κάθε παραμονής εξετάσεων πίναμε μπύρες) και δεν είχα κάνει την πράξη 4x2=6 για να βγω πρώτος έξω -έχοντας γράψει τελικά ένα άνετο 18,5, θα ήμουν σε άλλη σχολή, σε άλλη πόλη, με άλλους φίλους, άλλους έρωτες, άλλες μουσικές, άλλες νύχτες, άλλες σκέψεις, άλλα ρούχα, άλλες εικόνες, άλλα βιβλία, άλλες φράσεις, άλλες ταινίες, άλλη ζωή. Μόνο από αυτό.

Δεν μετανιώνω για τίποτα, με την έννοια ότι είναι τόσο εύθραυστο αυτό το σύμπλεγμα των αλληλοεξαρτώμενων συμβάντων, που αν κάτι έστω μικρό άλλαζε, η ζωή μου θα ήταν σίγουρα αλλιώς. Και η ζωή μου είναι τώρα αυτό που θέλω, μετά από πολύ κόπο και πολύ πολύ πόνο, κάτι τόσο ζωντανό που ρέει για να εξελίσσεται διαρκώς σε κάτι ακόμα καλύτερο.

Κι έχεις, λοιπόν, έναν άνθρωπο δίπλα σου, που λες "αυτός είναι. Μόνος αυτός θα μπορούσε να είναι", αλλά σκεπτόμενος τα παραπάνω, αναρωτιέμαι: Κάνοντας την αριθμητική πράξη σωστά, χάνεις την πιθανότητα να γνωρίσεις αυτόν τον άνθρωπο; Κι αν δεν τον γνώριζες, θα ήταν κάποιος άλλος; Μα, πώς γίνεται να ήταν κάποιος άλλος;
Όσο κι αν έχω προσπαθήσει, όσο κι αν έχω διαλύσει τα μούτρα μου (εις γνώσιν μου), όσο κι αν παλεύω για αυτό που βιώνω κι απολαμβάνω καθημερινά, έρχεται κάθε τόσο ένα ανεπαίσθητο συμβάν που μου κλείνει το μάτι.

Να απολαύσουμε το τυχαίο της ζωής.
Είμαστε απλά εκδοχές που αναμένουν να ξεδιπλωθούν.

Κοντραμπάσο άστεως

2009-04-22T03:20:00.007+03:00

Μια φίλη μού είχε πει πριν περίπου 15 χρόνια ότι ήθελε να έρθει στη γειτονιά μου, για να δει και να καταλάβει από πού προέρχονται όλες οι εικόνες και σκέψεις που διάβαζε σε κάποια κείμενα που της έδινα. Δεν είχα δώσει σημασία τότε και νομίζω ότι το είχα ξεχάσει τελείως αυτό, ώσπου το ξανάκουσα στα πρώτα σχόλια (από αγνώστους) για τα τραγούδια μου: είναι γεμάτα με εικόνες της πόλης.

Δεν είναι, βέβαια, παράξενο ή σπάνιο. Μεγάλωσα σε μια γειτονιά κοντά στο κέντρο, τα πρώτα μου βήματα τα έκανα στην Ακαδημία Πλάτωνος, στο Μεταξουργείο και στο Θησείο, οι γονείς μου διασκέδαζαν σε ένα υπόγειο μαγαζί στην πλατεία Κουμουνδούρου (μαζί κι εγώ), με πηγαίνανε για λουκουμάδες στην Αγ. Κωνσταντίνου (ένα στενόμακρο κατάστημα -έχει κλείσει εδώ και χρόνια), θυμάμαι ξημερώματα μες στην Κεντρική Αγορά, τις απογευματινές μυρωδιές της Ευριπίδου, το λεωφορείο 047 που έκανε τέρμα στην Μενάνδρου, τα κρεμασμένα παιχνίδια στη Ζήνωνος, τις βυσσινάδες με κέρμα κάτω από την Ομόνοια, την πρώτη μου κιθάρα από ένα μαγαζί στην Πλατεία Βάθης (σε αυτήν έχω γράψει τα περισσότερα τραγούδια), τα κτίρια στα οποία είχαν εργαστεί οι δικοί μου (από εργοστάσια κι αποθήκες μέχρι αχανή γραφεία), τα σπίτια με φωταγωγό, την κίνηση απ’ τον Κηφισό που άκουγα όταν έβγαινα στον ακάλυπτο, τα τρόλεϊ της Λένορμαν, τις συχνές νυχτερινές διαδρομές διασχίζοντας τους σιδηροδρομικούς σταθμούς Λαρίσης και Πελοποννήσου, ένα διανυκτερεύον καφενείο στην πλατεία Αττικής που ξημερώναμε έφηβοι. Βέβαια, τίποτα από αυτά δεν με απασχόλησε ποτέ ως θεματολογία (για ποιον λόγο άλλωστε), αλλά αυτές οι αναφορές μου δημιούργησαν αβίαστα το πλέον φυσικό περιβάλλον για να πατήσουν οι σκέψεις μου.

Νομίζω ότι το πιο σοβαρό τράνταγμα έγινε το περασμένο καλοκαίρι (ως αφορμή, τουλάχιστον), μετά από 40 μέρες διακοπών στην Κρήτη, σε άδειες παραλίες και στο (σχεδόν εγκαταλελειμμένο) χωριό μου. Παρατήρησα ότι δεν ήθελα να ακούω στην κιθάρα κανένα διάφωνο διάστημα, οι ρυθμοί που προέκυπταν ήταν πιο πολύπλοκοι κι ελεύθεροι και μάλιστα απέκτησα μια σφοδρή επιθυμία να αγοράσω κοντραμπάσο. Την ημέρα της επιστροφής, έπαθα μάλλον κάτι σαν σοκ, οι μηχανές παρήγαγαν τον πιο μίζερο ήχο, τα κτίρια ήταν πιο άσχημα από ποτέ και οι τοίχοι του σπιτιού μου βαλμένοι λίγο πιο στριμωγμένα ο ένας με τον άλλο. Ξεκίνησα ενδελεχή έρευνα αγοράς για κοντραμπάσο, γράφτηκα σε σχετικά φόρουμ, παρακολούθησα και μαθήματα για να μπω στην λογική του οργάνου. Λίγο πριν παραγγείλω το κοντραμπάσο στο οποίο είχα καταλήξει μετά από μήνες, το αστικό τοπίο με προσπερνάει στο παρά πέντε και μου σκάει τετραγωνισμένη σφαλιάρα: "τι τα θες αυτά; Ασχολήσου με τις λούπες στο λάπτοπ".

Τα τελευταία τραγούδια μου είναι τα πλέον αστικά της ζωής μου, όταν τα έγραφα τα ένιωθα σαν ένα γκράντε αποχαιρετιστήριο φιλί αυτής της αχανούς περιόδου. Είχα γράψει σε παλιότερο ποστ ότι "περιμένω" να ολοκληρωθεί κάπως αυτή η -μικρότερη- περίοδος για να αρχίσω τις ηχογραφήσεις.

Χτες έγραψα το πρώτο μου μη αστικό τραγούδι. Απλό-απλό, χωρίς καμία από τις καταραμένες λέξεις και εικόνες μέσα.

Κάποτε μπορεί να πάρω και το κοντραμπάσο.

Μικρή ιστορία

2009-04-18T01:17:00.005+03:00

Έχω ένα σημάδι πάνω απ' το ένα μου φρύδι. Το απέκτησα 25 χρόνια πριν, όταν σε μια εκδρομή με το Δημοτικό, γδάρθηκα σε κάτι κλαδιά καθώς κυνηγούσα την Μ, την όμορφη της τάξης (ήμουν πολύ μικρός).

Με τη Μ δεν είχα σχεδόν καμία άλλη επαφή, ώσπου στα 18 μας, σε ένα φθινοπωρινό πάρτυ, δύο μέρες πριν ξεκινήσει η φοιτητική μου ζωή κι αφήσω για πάντα πίσω μια άθλια εφηβεία και τους σχολικούς μου βασανιστές, ξαναμιλήσαμε.

Αυτό το τελευταίο σχολικό πάρτυ είχε μια κλασική ντεκαντάνς εσάνς, με όλα τα συμπαρομαρτούντα: νέες σχέσεις να δημιουργούνται, άλλοι να τα ξαναβρίσκουν, ιστορίες κι εξομολογήσεις (βοηθάει και το αλκοόλ εκεί), ένας συμμαθητής μου αποπειράται να πέσει απ' το μπαλκόνι, μια κοπέλα για να την σπάσει στο αγόρι της, πηδάει τον αδερφό του στην τουαλέτα, ενώ για μένα τότε άρχιζε ένας κύκλος αυτοκαταστροφικών βραδιών που κράτησε περίπου 5 χρόνια.

Ο Π, μεγαλύτερος από μένα, φροντίζοντας (από άποψη) να μην κάνει ποτέ "σχέση" σταθερή, είχε μια τρομερά ενεργή σεξουαλική ζωή (και σκέψου, μιλάμε για τα σχετικά μπλοκαρισμένα mid 90s -καμία σχέση με 80s και 00s), αλλάζοντας διαρκώς ερωτικές συντρόφους με ρυθμό 1-2 βδομάδων (ήταν αλήθεια). Ειρήσθω εν παρόδω, εκείνο το βράδυ ήταν ο "τυχερός της τουαλέτας".

Όπως και να 'χει, αφού είχαμε περάσει όμορφα, η Μ μου ζητάει να την πάω σπίτι της -με ό,τι θα μπορούσε αυτό να σημαίνει. Εγώ, σε προχωρημένη κατάσταση αποσύνθεσης, λέω στον Π να την πάει αυτός, αφού τους συστήνω μεταξύ τους. Έκτοτε, δεν ξαναείδα ούτε τον Π, ούτε την Μ. Έμαθα μόνο ότι, λίγες μέρες μετά, βγήκανε για καφέ.

Μου έσκασαν μαζί όλα αυτά, όταν τις προάλλες έβλεπα το σημάδι (δεν πολυφαίνεται, οπότε το ξεχνάς εύκολα) -κι είπα να ψάξω στο facebook για την Μ.
Τους βρήκα και τους δύο, μαζί, παντρεμένους.

Σε καμία περίπτωση, δεν εστιάζω σε κάποιο happy end. Εξάλλου, ο γάμος είναι απλώς μια συμφωνία που γίνεται για οικονομικούς και κοινωνικούς λόγους, η οποία σηματοδοτεί την έναρξη μιας περιόδου γεμάτης αυτοευνουχισμούς και αλληλοταπεινώσεις, αν δεν έχουν αρχίσει νωρίτερα.

Αλλά, για μια στιγμή ένιωσα σαν να ήμαστε Κισλοφσκικοί χαρακτήρες, με τόσο εμφανώς ρευστή την πορεία της ζωής μας και -το κυριότερο- την συγκλονιστική αλληλεπίδραση ανάμεσά τους.

[μια μικρή ιστορία από τον Κολωνό, λίγα χρόνια πριν τον παρασύρει κι αυτόν το κύμα, μετά του Ψυρρή, το Γκάζι και το Μεταξουργείο]

Πρόβα

2009-04-05T01:40:00.008+03:00

Σεξ μέσα σε ζάχαρη (από το Sweet Movie)

Ένα από τα κοινά στοιχεία που έχει το λάιβ με το σεξ είναι ότι αν κάτσεις να φανταστείς και να προσχεδιάσεις την κάθε λεπτομέρεια, τότε την πάτησες.

Όταν ποθείς μια γυναίκα, περνάνε διάφορες ερωτικές εικόνες από το νου σου, ακόμα κι ασυναίσθητα. Μπορεί να είναι ασαφείς, μπορεί να είναι κάτι που αδυνατείς να περιγράψεις ή τελικά μπορεί να είναι και κάτι συγκεκριμένο που θες να γίνει. Αλλά αν κάνεις το λάθος να προβάρεις -στο νου σου- όλη τη διαδικασία σε πραγματικό χρόνο, τότε τα πράγματα όταν έρθει εκείνη η ωραία ώρα θα πάνε κατά διαόλου -τουλάχιστον.

Κάπως έτσι είναι και οι πρόβες, αυτές τις μέρες. Δεν έχω ακόμα παίξει ούτε ένα τραγούδι ολοκληρωμένο (θα ήταν σαν να τον έπαιζα μόνος μου). Πάω σαν να θέλω απλά να κάνω σεξ με μια κοπέλα που μου αρέσει.

Ξέρω ότι θα κάνω σεξ γιατί την ποθώ, αλλά δεν ξέρω τι θα γίνει. Κι όσο κι αν είμαι εγώ αυτός που το κατευθύνει (έστω ότι εκεί μου βγαίνει περισσότερο το αντρικό στοιχείο), ξέρω ότι δεν μπορώ και δεν θέλω να το ορίσω απόλυτα. Διότι, ούτε στο σεξ είσαι μόνος (εκτός αν είσαι κάφρος), ούτε στο λάιβ είσαι μόνος (εκτός αν είσαι κάφρος).

Σε κάθε περίπτωση, το σημαντικό είναι (α) να νιώθεις κάθε δευτερόλεπτο μια μίξη ρίγους και καύλας που σε θολώνει και (β) να μην γίνονται ανούσιες παύσεις που αδίκως σε γλιστράνε έξω από το ερωτικό διάστημα.

Παίζω στο Kinky Kong, την Παρασκευή 10/4.

Βόλτα

2009-03-13T19:24:00.005+02:00

κτίρια τη νύχτα
μέρος 02
τρακ 01
οκτ. 08

Βόλτα

Ταράτσα

2009-01-27T16:21:00.014+02:00

Χτες, μετά από μήνες, ξανασύνδεσα την κιθάρα κι έγραψα 2-3 λούπες.
Λίγο πιο πριν, είχα ανέβει στην ταράτσα.

(το "παγωμένος" συμπεριλαμβάνεται πλέον στο άλμπουμ loop loop)

Μελόδραμα

2009-01-12T13:11:00.006+02:00

Άλλος ένας καλοκαιρινός αυτοσχεδιασμός με λούπα.
Κάτι δεν πήγε καλά κι υπάρχει digital clipping. Αν δεν καταφέρω να το αφαιρέσω στις υπόλοιπες, θα κάνω έντιτ στο παρόν κείμενο για να το περάσω ως άποψη. Βουαλά.

(το "μελόδραμα" συμπεριλαμβάνεται πλέον στο άλμπουμ loop loop)

Σχηματίζω τυχαίους αριθμούς τηλεφώνου

2009-01-07T15:40:00.021+02:00

Από τον περασμένο Μάιο παίζω αραιά και πού με ένα vst looper και την κιθάρα μου. Ξεκινάω από το μηδέν χωρίς να έχω προσχεδιάσει ούτε καν την πρώτη νότα, μισό δευτερόλεπτο πριν την παίξω. Αυτοσχεδιασμοί one take όλοι.

Δεν είναι πολλές φορές που έχω κάτσει να παίξω με αυτόν τον τρόπο, είναι ζήτημα αν φτάνουν τις 12-15. Νομίζω ότι τις έχω καταγράψει όλες, αλλά σε ό,τι φάκελο βρίσκω κάθε φορά μπροστά μου. Σήμερα, βρήκα μία από αυτές.

Ο κωδικός συμπτώσεων:

Το συγκεκριμένο αυτοσχεδιασμό τον είχα γράψει την προτελευταία μέρα του Αυγούστου και τον είχα αποθηκεύσει με το όνομα "τηλεφώνημα".

Το τραγούδι "οι δρόμοι γυρίζουν" γράφτηκε την νύχτα 30-31 Αυγούστου 06. Εκεί υπάρχει το εξής:

"σχηματίζω τυχαίους αριθμούς τηλεφώνου,
τα δάχτυλά μου όμως μπερδεύονται πάλι
και παίρνω εσένα."

Το παραπάνω είναι μια αναφορά σε ένα κείμενο που είχα γράψει στα είκοσί μου. Ψάχνοντας τη σελίδα με το πρώτο αυτό κείμενο, είδα ότι το είχα γράψει ξημερώματα 31 Αυγούστου 1996. Ακριβώς δέκα χρόνια πριν τους "δρόμους" και δώδεκα πριν τον αυτοσχεδιασμό.
Το κείμενο είναι αυτό:

Στο δωμάτιο σχηματίζω τυχαίους αριθμούς τηλεφώνου
για να σε γνωρίσω καλύτερα
γιατί μου λείπει η εστίαση
κι εσύ δεν αναρωτιέσαι για τα τελευταία αυτοκίνητα
που περνάνε στις 4 το πρωί
και τα ανεξερεύνητα πρόσωπα
που γνωρίστηκαν σε μια νύχτα
και μετά απλώς χάθηκαν.
Η ρηχότητα μού μπερδεύει τα δάχτυλα
κι αποπροσανατολίζει τις γραμμές
για να σου τηλεφωνώ στην παλιά συνοικία
που μου θυμίζει άλλες συνομιλίες
- που δεν τέλειωσαν ποτέ.

Θα βρέξει σήμερα
την τελευταία μέρα του Αυγούστου.
Πέρα απ' το ποτάμι, θ' ακούσω τα πρώτα λεωφορεία
να παρασέρνουν τις ιδιοτροπίες
του επίπεδου μαγνητισμού μας.

(το "τηλεφώνημα" συμπεριλαμβάνεται πλέον στο άλμπουμ loop loop)

Τα πρώτα κτίρια

2009-01-05T19:37:00.012+02:00

Θυμάμαι ένα φίλο μου με τον οποίο βρισκόμουν πάντα νύχτα. Με έπαιρνε με το αμάξι και κάναμε βόλτες στην Αθήνα. Νομίζω πως αυτό που απολάμβανε περισσότερο ήταν να οδηγεί στους ίδιους δρόμους που βρισκόταν τη μέρα. Να βλέπει τις ίδιες γειτονιές, με άλλη διάθεση, μέσα σε άλλες συζητήσεις.

Κάτι τέτοιο συνέβη και με τα πρώτα "κτίρια τη νύχτα". Μετά από έναν εξαντλητικό χειμώνα με ηχογραφήσεις, ενορχηστρώσεις και μίξεις για το κύριο project μου, ήθελα να περάσει πολύς καιρός για να ξανανοίξω το cubase. Αλλά, λίγο καιρό μετά, το καλοκαίρι του 2007, σαν μια υποσυνείδητη θεραπεία, έκατσα πάλι μπροστά στην οθόνη και μέσα σε πέντε απογεύματα έφτιαξα ισάριθμα μοτίβα που αναφέρονται σε στοιχεία και εικόνες κτιρίων κι άλλων αστικών τοπίων. Οι ταράτσες από την παλιά μου συνοικία, οι διάδρομοι των αποθηκών στο κέντρο της Αθήνας, οι γραμμές των τρένων, λάμπες φθορίου που αναβοσβήνουν ασύγχρονα σε νυχτερινά κτίρια -και πόρτες βουβές κι εκκωφαντικές συνάμα.

Έκτοτε, τα Κτίρια πληθαίνουν. Σκαλίζοντας τον laptop κατά καιρούς πέφτω πάνω σε κάποιο από αυτά τυχαία -έχοντας εν τω μεταξύ ήδη ξεχάσει γιατί, πότε και πώς το έγραψα. Όποτε βρίσκω χρόνο, μέσα από αυτό το blog θα ανεβάζω τα νέα αυτά Κτίρια.

(το πρώτο album, με instrumental noise ambient κομμάτια, υπάρχει στο section Μουσική)