simeiwseis

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΑΛΥΤΩΝ ΘΕΜΑΤΩΝ




ηχογραφήθηκε το 2010,
κυκλοφόρησε σε 101 αντίτυπα τον Οκτώβριο του 2011.
Η χειροποίητη συσκευασία περιέχει μικρό βιβλίο 10 σελίδων
με κολάζ στίχων από τα τραγούδια και κειμένων που δε χρησιμοποιήθηκαν.




Τυχαίες ή ασύμπτωτες πορείες θραυσμάτων

ξανά
κυλάω στα γράμματα.
Οι μέρες να ζήσω
φαντάζουν πολλές
- και μην πεις πως δεν θες
ιδιότροπα τραύματα
για απόψε

βαθιά
στ' ανθρώπινα κύματα
διαιρώντας με νύχτες
υγρές διαδρομές
γυρτές μηχανές
κι ατέλειωτα βήματα
μα απόψε

γλυκά
το έδαφος χάνεται
και μένουμε εδώ
εσύ κι εγώ
να αιωρούμαστε
σ' αυτόν το στριφνό καταναγκασμό.


Για τη σχεδόν ανύπαρκτη εποχή της Αδελφής Απληστίας

Κάτω απ' το τραπέζι, καταπίνοντας τα θρύψαλα,
η Αδελφή Απληστία άλλη μια φορά βουίζει
σαν τρεμάμενη ρεκλάμα μιας παράστασης μεγάλης
που φτύνει απορίες δίχως λύση
για να αναρωτιέμαι πώς τα έμπλεξα πάλι.

Είναι, φαίνεται, έτσι η ζωή μου:
ένα σημείο απ' όπου υφαίνουν στο μυαλό
οι πιο πικρές μου μέρες
μα πάλι σκέφτομαι

αν ήτανε αλλιώς,
το σκοτεινό ασθενοφόρο θα πέρναγε ξανά
σαν ασυντόνιστο κανάλι
-κι εγώ ευφυώς σ' ένα λεπτό θα στοιχημάτιζα
για να μην ξέρω πώς τα έμπλεξα πάλι.

Είναι, φαίνεται, έτσι η ζωή μου:
μια πιθανότητα που δύναται να αρθεί
από ένα αδιάφορο αστείο κατά βάθος
που ούτε από σύμπτωση δε θα ξεδιπλωθεί.

Είναι, φαίνεται, έτσι η ζωή μου:
ένα θηρίο που μου τρώει το μυαλό
διαλύοντας στο πάτωμα τις πιο όμορφές μου μέρες.


Ο βόμβος όταν

Γιατί με έφερες σε τούτο το σφαγείο;
Μοιάζει με σφάλμα σε τροχιά που αργοσβήνει
διαγράφοντας τις βάρδιες
ενός νυχτερινού νοσοκομείου
που τρέφει με φωνές ανίατες κινήσεις.

Βάζω το νεκρωμένο μου στομάχι στο ψυγείο
(το ασθενικό του φως ακόμα με τυφλώνει)
για όσο αντέχει το αφιλόξενό μου σώμα
να γυρνάω σε κάθε άκρη του υπογείου
που ούτε κι εκεί, ούτε κι απόψε δε θα σβήσει
ο βόμβος που θ' ακούω για την υπόλοιπη ζωή μου
κλειδώνοντας τις πόρτες
και πέφτοντας στο πάτωμα
ξανά να κοιμηθούμε.


Υπάρχουν κι άλλα πράγματα

Καθότι νέο δείχνει και ανόμοιο,
θα ορίζει ημερολόγια με λάθη.
Δεν είναι σχόλιο,
μα ο κόσμος με ατέρμονα εγερτήρια
αυτό που εννοείς, δίχως να ξέρεις
τι έχω ζήσει μέχρι εδώ και τι έχω αφήσει.

Μα ό,τι αρνείται η εκπαιδευμένη σκέψη του
απρόσμενα θα κάψει το λαιμό μου
και κάποιο απόγευμα
θα στείλουν μ' ένα δέμα το κεφάλι μου
ως δείγμα ακατανόητης εικόνας
όπως ο Ένοικος που βλέπει τον εαυτό του.

Τα χρόνια που αγνοώ στις Υποθέσεις μου
οι ατροφικές μας σχέσεις θα συντρίψουν
σαν κρύο προαύλιο.
Μα επέστρεφε το πρωινό κορίτσι μου
- θα ήταν μπερδεμένα, αν δε γελούσε -
ώσπου, σαν να μην υπήρξαμε ποτέ,
να διαλυθούμε.


Μαίριηλ

Ο παλιός μου γνωστός με ρωτάει αν ξέρω
τους αδιάβατους μήνες πώς τους έχω ανταλλάξει,
το κορίτσι νομίζει πως θα τα 'χει ξεχάσει
κι εγώ θέλω να μείνω στο υγρό σου κιβώτιο.

Όσο οι εκδοχές συνωστίζονται ως τ' άστρα
απ' των άχροων σπιτιών τα υπόκωφα πάρτι
με ρυθμούς που απλώνουν μακρινά εργοστάσια,
θέλω να μείνω στο υγρό σου κιβώτιο,
στο απαλό καταφύγιο που εκτοξεύει τον κόσμο.

Κι ενδιάμεσα,
γυρίζουνε όλα σε μια στέγη που γέρνει
παρασέρνοντας κάτω όσα ζήσαν' μαζί.
Με χλωροφόρμιο κοιμούνται να υπομένουν τη μέρα
στριμωγμένοι, ώσπου παραπατώντας λυπούνται,
ενώ κάθε στιγμή αναβοσβήνω το φως
περιμένοντας να πάψει αυτός ο άγριος πόνος.

Κι όπως γλυκαίνουνε το στόμα,
πεινασμένα θηρία στο δικό μου στρώμα,
πόσο με κάνουν να φοβάμαι,
κλειδωμένοι τις νύχτες σαν σ' έναν άδειο στρατώνα.

Γλείφει τα μάτια σου σε μια εύπλαστη ζώνη
στροβιλίζοντας πένθιμους χορούς στις ταράτσες.
Μετά ήπια γλιστράει από ανυπόφορη καύλα
να γεμίσουν με αίμα τα αχνά τους χαμόγελα,
ενώ κάθε στιγμή αναβοσβήνω το φως
υπομένοντας κι άλλο αυτόν τον άγιο πόνο.

Κι όπως γλυκαίνουνε το στόμα,
σαν πορείες πληθαίνουν στο χώμα ακόμα
όσα δε θέλω να θυμάμαι
με σβησμένες ταινίες τυλιγμένες στο σώμα.

Απ 'αυτόν το διάδρομο βλέπω εσένα
κι ομορφαίνει ο κόσμος σαν ανθρώπινη ζέστη
και τότε νιώθω πως στ' αλήθεια
είμαι τόσο μικρός, που διαλύεται ο νους μου
-το απόλυτο σφάλμα και οι δυσαρμονίες.
Είναι οι ώρες που πικραίνομαι τόσο
σαν να 'ναι οι ζωές μας ένας κόσμος μεγάλος,
μα αυτό που θέλουμε κι οι δύο
είναι μόνο εκείνο το πνιχτό δρομολόγιο
που φέρνει τον ένα μέσα στον άλλο.
Κι ας μη μάθω τι σημαίνει για σένα,
είναι εκεί που συγκλίνουν οι γραμμές μας βαθιά
από μια αχόρταγη μήτρα που πάλλεται σπέρμα.
Κι ό,τι δεν έζησα ποτέ μου
με δαγκώνει από μέσα και μου σχίζει το δέρμα.

Κι αν φύγεις πάλι, δε θα πάψει αυτό,
δε θα έχουνε νόημα όσα συμβούν στη ζωή μου,
όπως οι κύκλοι που δεν κλείνουν
και σκυλιά που μοιράζονται το πόδι ενός σκύλου
πριν πέσουνε μαζί του.

Και τώρα ξέρω
στο ζεστό σου λαιμό είναι κάποιες φορές
που όσα λες δε μου φαίνονται καθόλου παράδοξα
κι αναρωτιέμαι τι άλλο μένει
απ' το τέλος της τάξης ως της δύσης τα χρώματα
για όσο μικραίνει το φθινόπωρο,
Μαίριηλ.


Αυτό που μας συνδέει

Πώς γίνεται άραγε να μην τελειώσουνε οι μέρες
και οι νύχτες -που δε διαφέρουν-
για να μπερδεύομαι στις μπούκλες σου.

Είναι ένα διάστημα που μας συνδέει κουλουριασμένους
και ξεσπάει όπως την ώρα που μ' αγκαλιάζει κι όλο λέει
«φίλησέ με, σαν να σε νοιάζει να το θυμάμαι αυτό για πάντα».

«Πώς είναι η μέρα της»
και ποια στιγμή με φανταζόσουν να σε βλέπω
και, ενώ θα χύνεις, να με τυλίγεις με τα πόδια σου.

Μες στα σκεπάσματα, γύρισε ανάποδα ό,τι υπάρχει
για να πιούμε μέχρι να νιώσεις τον πληθυσμό
σαν ένα τέχνασμα που αρνείται τις υγρές ανάσες
που αφήνουν δύο κοριτσιών τα χείλια.


Είναι ανώφελο κι υποθέτοντας

Μη ρωτάς
τι να έγινε κι αν είν' άδικο
σαν εκλάμψεις ανύπαρκτες που σκαν'
και μετά σβήνουν.
Σύρματα
αλλεπάλληλα
πιο πολύ από αυτά
πιο μετά
είναι ανώφελο κι υποθέτοντας.

Όλα αυτά που φαντάστηκα
να' ναι η αγάπη μου
ή ο άλλος μου φόβος
που αισθάνομαι απ' τα είκοσι
κι απ' τα χέρια μας
ως το τέλος του κόσμου
μα αν το μάθαινα, πώς θα το άντεχα
πως υπάρχουνε κι άλλα πράγματα
που δεν πρόφτασα.

Είναι αύριο ή ο χειμώνας που
σε μια είσοδο και ανάμεσά τους
χάνεται κάθε ανούσιο αφού
μένω άπνοος μόλις σκέφτομαι εσένα
και όλα αυτά που ονειρεύομαι
κι ας υπάρχουνε κι άλλα πράγματα.


Το υπόλοιπο κάθε πρωί

κάθε πρωί θ' αποκοιμιόμαστε
ακουμπώντας ο ένας τον άλλο
σε μια άηχη προβλήτα
και αργότερα
σε μια σύνθεση από φώτα
και παράλληλα σπίτια
χιλιόμετρα μακριά από εμάς


Στα τέλη των κασετών

Έξω από τα σπίτια του Κολωνού
- το δίκτυο ενός κόσμου αλλουνού -
σκορπάν' τις μελωδίες που 'χα στο νου
στις κίτρινες πλατείες
οι 1000 ιστορίες.

Ο δρόμος μου στα τέλη των κασετών
ακούγεται σαν κάτω απ' το μπετόν
να υπάρχει ένα σπίτι με φωταγωγό
στις πολυκατοικίες.

Γραφεία από ρολόγια ασυνάρτητα
που εφηύραν των θρανίων οι επευφημίες
με ωθούν πίσω από στοίβες
που τα όρια των δρόμων δε θα αλλάξουνε ποτέ

-στα μπαλκόνια ακόμα οι φίλοι μου γελάνε
και το ξέρω πως
αν πέφταν' τα βιβλία στον ουρανό,
θα γέμιζα μελάνι το πρωινό
που χάθηκε ο λόφος μες στο βυθό.
Μακραίνω τα μαλλιά μου
και σ' αγαπώ.


(πιο βαθιά) ο στριφνός καταναγκασμός

πέφτουμε
πιο βαθιά
σ' αυτόν το στριφνό
καταναγκασμό


Μια νέα γραμμή στο πρόσωπο

Πόρτες
άθλια γραφεία
καταπίνουν
δυσπρόσιτα προάστια
συνθλίβοντας
γερνάνε
στο πρώτο σπίτι

Είδες χτες
θαμπά φώτα πορείας,
ανώφελες συνήθειες
τα μάτια μου βαραίνουν
ξανά
ξανά



ΕΓΡΑΨΑΝ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΣΚΟ

Παναγιώτης Σταθόπουλος - MIXTAPE 
 
Στο νέο πόνημα του Κτίρια τη νύχτα που τιτλοφορείται υπό το συνειρμικό Σημειώσεις άλυτων θεμάτων, συναντάς εκείνη την αρμονική θέρμη που διαχέονταν απ’ τα ηχητικά στιγμιότυπα του προηγηθέντος δίσκου του ΩΕΜ και η λαίμαργη αγάπη, οι υποθέσεις του πέμπτου κόσμου. Κι εδώ αναδιατάσσει επανειλημμένως και επιμελώς τα συστατικά της τεχνοτροπίας του ο δημιουργός, προσκαλώντας σε να συνεισφέρεις εικόνες στις ήδη μυριάδες που ξεδιπλώνονται στο ηχογράφημα. Στα έντεκα αναπόσπαστα μέρη μιας αφηγηματικής πλοκής, τα οποία σχηματοποιούνται σε τρία κεφάλαια. Παρακολουθείς, λοιπόν, ένα πολυποίκιλο σύμπαν που σφύζει σε καλλιτεχνικές συντεταγμένες. Αδύνατο να τις παραθέσεις δίχως να καταντήσεις φορτικά λεπτομερής και συγχρόνως ανικανοποίητα εύστοχος.

Η λογική με την οποία οικοδομεί υπομονετικά ο "Κτίρια τη Νύχτα" τις συνθέσεις του, μπορεί να προσιδιάζει σε κολλάζ, με έντονη την τάση αποδόμησης, μα δεν αποδίδεται σε τεχνικές sampling και της γενικότερης κόψε-ράψε αντίληψης. Πιότερο αναδύει μια αίσθηση συλλογικότητας που θέλει τον εκφραστή της εκεί που καταλήγει σε μια φόρμα, την επόμενη στιγμή να ανακαλεί, έχοντας πλέον στο επίκεντρο μια νεοφερμένη που επίσης έχει στέρεο λόγο ύπαρξης και ακλόνητη άποψη. Το αφουγκράζεσαι στην διαδοχή της ονειρικής έναρξης του “Τυχαίες ή ασύμπτωτες πορείες θραυσμάτων”, όπου ανασύρεται απ’ τη μνήμη η επίδραση των Fuck Buttons (δίχως κατ’ ανάγκη να περιέχονται στις αναφορές του), απ’ το “Για τη σχεδόν ανύπαρκτη εποχή της Αδελφής Απληστίας”, που μαρτυρά, όπως κι η εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ροή του δίσκου, την προτίμησή του σε πρακτικές παραγωγής απ’ την σύγχρονη όχθη της electronica, τύπου Four Tet και Flying Lotus. Παρακάτω υπερίπταται με wall of sound προωθητές, στο ambient-noise κομψοτέχνημα “Το υπόλοιπο κάθε πρωί”, παραπέμποντας αισθητικά στις αναπτύξεις του Tim Hecker, όπως εσωκλείστηκαν στο Ravedeath, 1972 του τελευταίου.

Σε ό,τι αφορά στα φωνητικά, διακρίνεις μια ποπ κατεύθυνση που θα στέκονταν όμορφα πλάι στις εξομολογητικές στιγμές του Κωνσταντίνου Βήτα. Μάλιστα με την συνδρομή του εύθραυστα μελωδικού “Στα τέλη των κασετών”, θα μπορούσε να επαναπροσδιορίσει κανείς την προσφορά του αριστουργήματος του Βήτα Άγρια Χλόη στο εγχώριο μουσικό γίγνεσθαι. Ηλίου φαεινότερο, εντούτοις, πως αυτό που αποπειρώνται να επικοινωνήσουν οι Σημειώσεις άλυτων θεμάτων, δεν δύναται να εκληφθεί τμηματικά για να καταλήξεις σε εμπεριστατωμένη γνώμη. Ουδόλως συμπτωματικό πως το κάθε track συρράφεται με το αμέσως επόμενο, ενίοτε με εντυπωσιακά ιδιαίτερο τρόπο.

Απ’ την εξαίσια χειροποίητη συσκευασία, η οποία φέρει στο εσωτερικό της αποκόμματα σκόρπιων σημειώσεων που ενδόμυχα ξυπνούν σκέψεις, συναισθήματα, παρορμήσεις, έως και την ξεχωριστή παράθεση ήχων από κιθάρες, synthesizer, laptop κ.α. στα 47 λεπτά ακρόασης, το άλμπουμ αναπαριστά ένα καίριο σταυροδρόμι. Κι είναι άξιο αναφοράς και επικρότησης το πώς ο λόγος του κατορθώνει να ακούγεται προσωπικός, χαρακτηριστικός κι αναγνωρίσιμος, μέσα στον κυκεώνα των ηχητικών του ψηφίδων. Σαν να χαράζει ευδιάκριτη πορεία σε μια a priori αχαρτογράφητη ενδοχώρα. Η’ μήπως όχι;