20181011

Για τις Σημειώσεις Άλυτων Θεμάτων

Σήμερα κλείνουν 7 χρόνια από την κυκλοφορία του άλμπουμ "Σημειώσεις άλυτων θεμάτων". Αυτό είναι ένα κείμενο που είχα αναρτήσει στο Facebook κάποτε, οπότε επειδή πρακτικά είναι σαν να μην υπάρχει, το ανεβάζω εδώ.
 
Οι "Σημειώσεις Άλυτων Θεμάτων" κυκλοφόρησαν στις 11.10.11. Αρχικά, τις προόριζα για 01.10.11 ούτως ώστε να είναι ανεστραμμένη η ημερομηνία κυκλοφορίας του προηγούμενου δίσκου, που ήταν στις 11.01.10.

Το παιχνίδι με τους αριθμούς όμως υπήρχε και στη συνολική διάρκεια, που είναι 0:47. Το 047 ήταν μια -καταργημένη εδώ και χρόνια- γραμμή λεωφορείου που με μετέφερε από το σπίτι μου, στον Λόφο Σκουζέ, ως την Σωκράτους. Το άλμπουμ κυκλοφόρησε σε 101 αντίτυπα και είχε, όπως και το προηγούμενο, τη μορφή μικρού χειροποίητου βιβλίου. Κάθε αντίτυπο ήταν μοναδικό και ήθελε δύο ώρες δουλειά για δύο άτομα.

Οι "Σημειώσεις" είναι τραγούδια γραμμένα μετά τα 30 μου -όταν κυκλοφόρησε ο δίσκος ήμουν 35. Ηλικιακά τον ένιωθα σαν τη δική μου "Ρεζέρβα". Συμπτωματικά έτσι τον είχε χαρακτηρίσει κι ένας φίλος, οπότε μέσα μου κάπως κλείδωσε αυτή η αίσθηση.

Νομίζω ότι το χαρακτηριστικό των 30+ είναι ότι είμαστε ακόμα νέοι, άλλα σιγά σιγά νιώθουμε ότι δεν θα είμαστε για πάντα, εν αντιθέσει με την ψευδαίσθηση της παντοτινής νεότητας που έχει κανείς στα 20 του.

Ξεκινώντας από αυτή τη γνώση του φθαρτού, ήθελα να φτιάξω ένα δίσκο φωτεινό κι έντονο, σαν μια συνειδητή ερωτική πράξη. Τα κομμάτια να βγάζουν μια ανθρωπίλα, να νιώθεις σε αυτά το δέρμα του άλλου. Να είναι απλά τραγούδια, αλλά να υπάρχουν τόσα πολλά ηχητικά στρώματα, που η κάθε ακρόαση να είναι μια διαφορετική εμπειρία, αναλόγως με το πού εστιάζεις -όπως κατ αναλογία παίρνει κάποιος ελαφρά ή βαριά την καθημερινότητά του. Δεν ήθελα να είναι διακριτά τα μουσικά όργανα κι έτσι τα παραμόρφωνα σκοπίμως, παίζοντας περισσότερο με υφές και συχνότητες. Για παράδειγμα, το "Τυχαίες ή ασύμπτωτες πορείες θραυσμάτων" στην πραγματικότητα είναι μόνο -πολλές- ακουστικές κιθάρες.

Η ιδέα της διαφορετικής ακρόασης με βάση το πού κάνει φόκους ο καθένας με ιντρίγκαρε από παλιά. Είναι βέβαια κάτι που ούτως ή άλλως συμβαίνει, αλλά μπορεί να γίνει πιο έντονο, αν το βοηθήσεις και λίγο. Επηρρεασμένος απ' την τελευταία σκηνή του Cache του Χάνεκε -όπου, αν παρατηρήσεις μια μικρή λεπτομέρεια που διαδραματίζεται σχεδόν εκτός πλάνου, η ταινία σού δίνει τελείως άλλη αίσθηση- έστησα το outro του δίσκου: Στο τέλος του "Μια νέα γραμμή στο πρόσωπο" ακούγεται χαμηλά ένας ήχος που άπαξ και τον παρατηρήσεις, η μελωδία του τέλους δε θα ακούγεται πια όπως πριν.

Επίσης, μου άρεσαν πάντα οι συνδέσεις ανάμεσα σε τραγούδια κι έτσι έπαιξα κάμποσο και με αυτή την ιδέα:

Το "Στα τέλη των κασετών" είναι ουσιαστικά η συνέχεια του "Άχρονου στενού", στο πρωτότυπο του οποίου υπήρχε ο στίχος "στα τέλη των κασετών ανασαίνω τις λέξεις μου".

Ο "Στριφνός καταναγκασμός" είναι η συνέχεια του "Ξανά" ("ασύμπτωτες πορείες" κλπ).

Η συνέχεια του τίτλου "Ο βόμβος όταν" υπάρχει μέσα στο "Κάθε πρωί" τραγουδισμένη ανάποδα.

Το "Μαίριηλ" είναι κυρίως αποσπάσματα από ένα ομότιτλο διήγημα που είχα γράψει το 1998.

Το "Μια νέα γραμμή στο πρόσωσπο" βασίζεται στο μοτίβο του "Πόρτες" απ' το "Κτίριο 707".

Στο τέλος του "Στα τέλη των κασετών" ακούγονται οι πραγματικές σημειώσεις που κρατούσα στα τέλη για κάποια κομμάτια του "ΩΕΜ". Μία από αυτές τις μελωδίες είναι η αρχή του "Αγκαλιά (Τα 90s)". Επίσης, οι "1000 ιστορίες" που ακούγονται στο ίδιο κομμάτι είναι ο τίτλος του πρώτου μου άλμπουμ -που κάποια στιγμή λέω να ηχογραφήσω.

Στο "Μαίριηλ" λέει "είναι μόνο εκείνο το πνιχτό δρομολόγιο που φέρνει τον ένα μέσα στον άλλο" κι είναι αναφορά σε έναν στίχο απ' τους "Αποβαίνοντες".

Θέλοντας να κάνω το άλμπουμ ακόμα πιο μοναδικό για τον καθένα, πέρα απ' αυτό που ούτως ή άλλως έβγαζε το DIY packaging, χώρισα τα cd σε ομάδες και σε καθεμία εξ αυτών ηχογράφησα κι ένα διαφορετικό ανάποδο μήνυμα στην αρχή του δίσκου. Επίσης, τα λόγια και οι ήχοι της γραφομηχανής που ακούγονται στο τέλος του "Στριφνού καταναγκασμού" είναι διαφορετικά.

Τα πρώτα 9 τραγούδια του άλμπουμ ήταν ενωμένα σε ένα τρακ, κάτι που μάλλον φρίκαρε αρκετά όσους το άκουγαν απ' το cd. Το έκανα από αντίδραση σε όσους όχι απλώς δεν ακούν ποτέ ολόκληρα τα άλμπουμ, αλλά κάνουν σκιπ στον player τα κομμάτια για να τσιμπολογήσουν λίγο απ' την εισαγωγή, λίγο μέση και λίγο τέλος. Οπότε, ακόμα κι αν κάποιος ήθελε να ακούσει έτσι τις "Σημειώσεις", η φάση θα θύμιζε κάπως τις ακροάσεις από κασέτα, όταν διαισθητικά έκανες rewind ή fast forward και -εκτός αν ήσουν μεγάλος γάτος- αναγκαστικά έπιανες λίγο το τέλος του προηγούμενου κομματιού απ' αυτό που ήθελες.

Με όλους μου τους δίσκους έχω παθολογική σχέση αγάπης. Στον συγκεκριμένο όμως έχω μια έξτρα αδυναμία, όπως στο παιδί που βγήκε στον κόσμο με κάποιο πρόβλημα κοινωνικοποίησης. Οι "Σημειώσεις άλυτων θεμάτων" δεν κύλησαν καθόλου προς τα έξω, ήταν σχεδόν σαν να μην κυκλοφόρησαν ποτέ, κάτι που οφειλόταν εν μέρει στη δική μου διαχείριση, αφού δεν έστειλα πουθενά promo ή Δελτία Τύπου.

Αλλά μάλλον δεν πειράζει και τόσο.