20190425

Η μελωδία που άκουγα τις προάλλες μου έφερε στο νου την αίσθηση ενός παλιότερου κομματιού, που μάλλον έχει περάσει από διάφορες φάσεις, αλλά η αρχή του είναι κάπου στο '98. Δεν έχω καταφέρει ακόμα να το κάνω κάτι. Πιθανόν, να συμβαίνει και για άλλα ημιτελή πράγματα που τελικά εγκατέλειψα, αλλά εδώ νομίζω ότι οφείλεται στο ότι μου δημιουργείται μια αίσθηση ότι κάτι σπουδαίο υπάρχει μέσα σε αυτό. Κι αν δεν είναι σπουδαίο, τουλάχιστον είναι πιο μεγάλο από αυτό που μπορώ να διαχειριστώ. Και μετά ψάχνω τρόπους να το ανασύρω εκτός και να το κάνω τραγούδι.

Κοιτώντας πίσω, δεν ξέρω αν τελικά έχει λειτουργήσει κάτι έτσι στα δικά μου. Αντιθέτως, μάλλον ξεμπλοκάρω όταν δεν πολυδίνω σημασία και φτιάχνω κάτι σχεδόν βιαστικά. Και το ηχογραφώ όσο γίνεται πιο γρήγορα. Η Γεύση, η Μαγνητοταινία, η Πεταλούδα, το Υγρό και η Καλλιδρομίου γράφτηκαν και έκλεισαν έτσι, χωρίς πολλή σκέψη. Κι αυτά που πήραν χρόνο, δεν ξέρω αν τελικά βγήκαν χωρίς κόμπους.

Βέβαια, αυτό που κάπως με χαλαρώνει είναι όταν ανακαλύπτω κάποια παλιά χειρόγραφα που έχουν τους σπόρους των κομματιών που -πίστευα μέχρι τότε ότι- γράφτηκαν γρήγορα. Μάλλον, δεν ανέτρεξα ποτέ σε κάποια από αυτές τις σημειώσεις, αλλά κουβαλούσα την αίσθηση και κάπως απροειδοποίητα, ένα απόγευμα ή ένα βράδυ, δένουν όλα μαζί.

Τι έλεγα; Ναι, για την παλιά μελωδία, που πάντα θα μου φέρνει στο νου μία άνοιξη και μια συμμαθήτρια, χαμένη χρόνια. Θυμήθηκα όμως μια πιο προσφατη μελωδία, μάλλον όχι τυχαία - οι συνειρμοί ποτέ δε γίνονται τυχαία, απλώς δεν καταλαβαίνουμε γιατί - διότι κάπου μέσα στο αρχείο που τη σημείωσα έλεγα ότι είχα μια νοσταλγική διάθεση ακούγοντας το Crazy, που τις Μέρες του '94 το έβλεπες κάθε μέρα στο MTV. Η μελωδία δεν είχε να κάνει με το τραγούδι αυτό, αλλά τέλος πάντων το δοκίμασα κι αυτό με τον πρόσφατο ή και τη νέα μελωδία που είχα γράψει.

Βγήκε κάτι που μου αρέσει πολύ, αλλά κάτι νέο. Από αύριο θα το δω.