20190426

Ναι, νέο κομμάτι, που αυτονομήθηκε από την αρχική ηχητική ιδέα. Χωρίς τίτλο. Κάθε φορά λέω "το πιο..", αλλά αν μου αρέσει λιγότερο από τα προηγούμενα, ποιος ο λόγος να το κρατήσω; Δυο σκέψεις:

Ένα. Παλιότερα όταν έπεφτα σε σημειώσεις και πρώιμες βερσιόν τραγουδιών με έπιανε μια ακαθόριστη μελαγχολία, μάλλον για την απειρία των εκδοχών, την περίπτωση που θα κρατούσα κάτι χωρίς να προσπαθήσω λίγο παραπάνω, χάνοντας έτσι την τελική (;) βερσιόν. Τώρα ξέρω ότι αυτό δεν πρόκειται να συμβεί. Γιατί παιδεύομαι άλλωστε;

Δύο. Αν γενικά έχω ένα δίλημμα (που ας πούμε ότι δεν υφίσταται από την Κυριακή και μετά) για την ηχητική κατεύθυνση του άλμπουμ, θα μπορούσε να μην ισχύει σε επίπεδο κομματιού. Διότι εδώ έχουμε το σινγκλ του δίσκου, το πιο εύηχο από άποψη αρμονικής ανάπτυξης, το πιο απλό σαν δομή (ναι, ξέρω, κάποιοι φίλοι γελάνε αυτή τη στιγμή), το πιο ξεκάθαρο σαν κείμενο. Δεν το χαλάς αυτό.

Θα το χαλάσω, προφανώς. Γιατί όμως νιώθω άβολα μέσα σε ένα τόσο εύπεπτο ηχητικό περιβάλλον; Ίσως επειδή σήμερα ακόμα και το πιο εύπεπτο κομμάτι από μόνο του δεν αρκεί για να φτάσει εκεί που γράφει το ταμπελάκι του κουστουμιού του. Κι αν δεν το ξέρεις αυτό, η προσπάθειά σου σε κάνει από αφελή έως περίγελο. Οπότε, θέλεις να σκίσεις τη φόδρα και να φτιάξεις κάτι δικό σου, όπως τα σπίτια που φτιάχνονταν από υλικά της γύρω περιοχής.