20190410

Λίγες μέρες πριν, ανανεώθηκε για άλλη μια χρονιά το domain name της σελίδας αυτής. Και πάντα τέτοια εποχή αναρωτιέμαι γιατί συνεχίζω να το κάνω. Οι σελίδες εκτός των social media είναι νεκρές. Κανείς πια δεν μπαίνει αυτοβούλως σε αυτές, παρά μόνο αν του ποστάρεις ένα λινκ στο Facebook ή κάπου αντίστοιχα. Και έτσι καταλήγεις, αντί να το κάνεις αυτό, να γράφεις αυτομάτως στο Facebook, εν προκειμένω. Αλλά αυτό είναι αρκετά διαφορετικό με αυτό που συμβαίνει εδώ τώρα, διότι όταν ποστάρεις στο newsfeed των social media είναι σαν να τηλεφωνείς σε κάποιον για να του εκφράσεις κάτι εκ βαθέων και αδιαφορείς πού θα τον πετύχεις.

Από την άλλη, στατιστικά είναι βέβαιο ότι το συγκεκριμένο ποστ εδώ δε θα διαβαστεί ποτέ, αν δεν κοινοποιηθεί κάπου αλλού. Δεν είναι κι άσχημα, από μια άποψη. Σε κάθε περίπτωση, μακρηγορώ. Και με ένα γρήγορο σκρολ, είδα ότι κάτι ανάλογο είχα ξαναγράψει πριν δύο χρόνια. Ας είναι.

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι σκέφτομαι - για άλλη μια φορά - να κρατάω σημειώσεις για τη διαδικασία ηχογράφησης του νέου άλμπουμ. Είχα ξεκινήσει να το κάνω για τις "Σημειώσεις Άλυτων Θεμάτων", δεν το συνέχισα. Ήθελα να το ξανακάνω για τα "Συγκεκριμένα Διαμερίσματα", όταν ηχογραφούσα το "Καθώς Ξημερώνει Η Δευτέρα", τον Δεκέμβρη του '14, αλλά δεν ξεκίνησα καν.

Ας το κάνω τώρα. Γιατί; Για την ώρα δε βρίσκω κάποιον λόγο. Αλλά σκεπτόμενος τα προηγούμενα άλμπουμ, νομίζω ότι θα ήθελα να έχω κάπου καταγεγραμμένες τις σκέψεις μου από τα session, κυιρίως τις απογοητεύσεις μου δηλαδή. Διότι, όλο αυτό το πράγμα είναι πάντα επίπονο. Μια σπαζοκεφαλιά για να συνεχίσεις να ακούς κάτι που σου αρέσει. Κι είναι ωραίο, αργότερα, για αυτοπαρατήρηση. Πλέον, όταν σκέφτομαι τα άλμπουμ νιώθω ότι προέκυψαν εν μια νυκτί. Ξεχνάω πώς γράφτηκαν.

Οπότε, ναι, είμαι για άλλη μια φορά στη διαδικασία ηχογράφησης ενός νέου άλμπουμ. Τι έχουμε για την ώρα; Εν αντιθέσει με τα προηγούμενα άλμπουμ, που αν εξαιρέσεις τα Διαμερίσματα, είχα έναν σκελετό στο νου μου, με τα κομμάτια να έχουν γραφτεί, τώρα είναι η πρώτη φορά που πέρασε καιρός για να γράψω κάτι νέο. Μέχρι τώρα, είναι πέντε έτοιμα για ηχογράφηση, δυο τρία ημιτελή και καμια εικοσαριά ιδέες. Μάλλον κανένας τίτλος για άλμπουμ ακόμα. Ρωτάει ένας φίλος τι φάση είναι. Ποπ, λέω. Αλλά αυτό το λέω πάντα. Καταστροφή.

Κρατάω σημειώσεις για κάθε άλμπουμ, πώς θέλω να είναι ηχητικά, αλλά ποτέ δεν τις διαβάζω. Ούτε τις ακολουθώ από μνήμης. Αν κάτι, προς το παρόν, χαρακτηρίζει τα σέσιον είναι ότι ασχολούμαι εξαρχής με κάθε ήχο και κάνω commit, δεν τον ξαναπιάνω μετά. Αυτό με βγάζει λίγο απ τα νερά μου, αλλά νομίζω ότι πάντα ήθελα να κάνω κάτι διαφορετικό, εκεί που φαινόταν ότι είχα βρει το know how. Άλλες φορές, αυτό μπορεί να ήταν ένα εσωτερικό παιχνίδι μονάχα. Τώρα, νομίζω ότι θα είναι εμφανές στο τελικό αποτέλεσμα. Σχεδόν τελείωσα το τελευταίο κομμάτι του δίσκου κι αν κρίνω από αυτό, μάλλον θα είναι ο πιο όμορφος και εύηχος δίσκος μου.