20190420

Νομίζω ότι πίσω από κάθε αποτυχημένο session υπάρχει ένα δίλημμα. Μια προσπάθεια να ακροβατήσω μεταξύ μιας εξωστρεφούς διάθεσης και μιας εσωτερικής ανσκόπησης. Ας πούμε σαν να ανοίγεις μια τρύπα στο ταβάνι και ο κόσμος είναι όλος πιο ψηλά γιατί έσύ είσαι μάλλον κάτω από τη γη και δε βλέπεις σχεδόν τίποτα. Οπότε, οι υπόλοιποι σε παρατηρούν και κάπως ικανοποιούνται και οι δύο συνθήκες. Πάντα έτσι ξεκινάει, αλλά ποτέ δεν το είχα φτάσει τόσο βαθιά όσο τώρα. Οπότε είναι μια από αυτές τις μέρες που λες "Πουτάνα όλα".

Καλύτερα έτσι.