20190511

Ένα κομμάτι με παιδεύει πολύ, είναι μάλλον το πρώτο που έγραψα αυτά τα τελευταία χρόνια και φαίνεται ότι είχα μια διάθεση για κάτι πιο εύπεπτο -ας πούμε, δηλαδή. Και τώρα οι ηχογραφήσεις για αυτό έχουν φτάσει στο revision 8. Και αν και, τώρα που το σκέφτομαι, δεν είναι το μόνο που έφτασε σε αυτό τον αριθμό, με προβληματίζει ακόμα. Γιατί είναι πολύ προφανές. Και μέσα σε αυτό δε βρίσκω τον εαυτό μου. Και σκέφτομαι ότι τελικά η όλη διαδικασία είναι κάτι σαν γλυπτική, όπου σμιλεύεις συνέχεια αυτό που ακούγεται μέχρι να φτάσεις σε αυτό που έχεις στ' αλήθεια μέσα σου. Αφαιρώντας, κατ' ουσίαν, τις συμβάσεις που έχει ένας τρόπος έκφρασης. Όπως ας πούμε όταν πας σε ένα πάρτυ και ο άλλος σε ρωτάει σχεδόν αμέσως με τι ασχολείσαι. Ενώ, το τραγούδι είναι ένα χέρι που σου σκίζει το δέρμα και σου πιέζει λίγο λίγο την καρδιά. Κι εσύ είτε γαργαλιέσαι είτε ενοχλείσαι. Αλλά σίγουρα είναι καλύτερα απ' το χέρι που σε χαϊδεύει επιδερμικά. Ας μην περάσει έτσι η ζωή.