20190513

Σήμερα ήταν η μέρα της εμμονής. Έφτιαχνα μόνο ένα μπιτ. Α κι ένα παντ. Θα τα ακούσω αύριο πια.

Είναι ένα κομμάτι, μια ιδέα δηλαδή ακόμα με κάποιους στίχους από πέρσι. Το προόριζα για αρχή άλμπουμ, αλλά πρόλαβε άλλο. Κι είχα μια ιδέα για πνευστά, αλλά όπως φαίνεται δεν ευδοκιμεί. Νομίζω ότι είμαι σε ένα σημείο που δεν έχει νόημα να παιδεύομαι περισσότερο. Ας είναι αυτός ο γνώμονας για τη συνέχεια του άλμπουμ. Ξεκινάει η παιδική χαρά και κάπου εδώ αρχίζεις να τσαλακώνεις ό,τι έχεις φτιάξει. Σαν να παραμορφώνεις με τα χέρια μια γυαλιστερή συσκευασία που βγήκε από τα φωτεινά ράφια του σουπερμαρκετ. Θυμάμαι ότι το Χελ & Κάξι ήταν ακριβώς αυτό.

Τι έχουμε, λοιπόν; Εφτά τραγούδια σχεδόν έτοιμα, κάμποσες άλλες ιδέες, εκ των οποίων κάποιες μάλλον πάνε για (μεθ)επόμενο άλμπουμ. Γράφω μια υποθετική σειρά στο σημειωματάριο. Ποιος ξέρει πώς θα καταλήξει όλο αυτό..