20190524

Τα τραγούδια μου με βοηθάνε να συνειδητοποιήσω, μετά άλλων, ότι αυτό που λειτουργεί καλύτερα σε μενα είναι το να γράφω σχεδόν ταυτόχρονα τους στίχους και τη μουσική, όπως και το ότι απολαμβάνω να μελοποιώ υπάρχοντα κείμενα, όπως είχε γίνει πχ με τον Ατλάντα ή με το Η Πόλη απόψε.

Η χειρότερη μου είναι όταν προσπαθώ να γράψω στίχους σε έτοιμη μουσική. Το προσπαθώ κάπου κάπου διότι τα κομμάτια που προκύπτουν έτσι είναι πιο μελωδικά και λιγότερο ιδιότροπα. Συνεχίζω να κρατάω σημειώσεις όλα αυτά τα χρόνια με έτοιμες μουσικές που περιμένουν στίχους, αλλά αν το έβλεπα στατιστικά το πράγμα, ότι δηλαδή ποτέ δε χρησιμοποίησα κάποια από αυτές (αν εξαιρέσεις την Καλλιδρομίου, όπου εκεί το έκανα μάλλον για πλάκα), κανονικά θα έπρεπε να είχα σταματήσει να το κάνω.

Συνεχίζω, όμως, μάλλον γιατί είναι μια κίνηση που με συνδέει με την εφηβεία μου και τις πρώτες μου σημειώσεις. Κι αν ποτέ χρησιμοποίησα κάποια από αυτές τις μελωδίες, μάλλον θα ήταν ακούσια - και τότε είναι αυτή η σκέψη που σε τρελαίνει ότι κάπου το έχεις ξανακούσει αυτό, αλλά τελικά απλώς κλέβεις τον εαυτό σου, εν αγνοία.

Σκέφτομαι ότι είναι κρίμα που αυτές οι μελωδίες δεν γίνονται τραγούδια, διότι πολύ πιο εύκολα ακούς κάτι με ωραία μουσική και σαχλούς στίχους, παρά το ανάποδο. Οι παλαιότεροι έφερναν για παράδειγμα τον Καϊξή, ως ένα κομμάτι με αδιανόητα όμορφη μουσική, τόσο που έκανε να τραγουδάς αυτούς τους αδιάφορους στίχους. Δεν συμφωνώ, αλλά γιου γκετ δε πόιντ.

Τέλος πάντων, αυτό που θέλω να πω είναι ότι έγραψα ένα νέο κομμάτι. Νέο κείμενο και μουσική που, κατά πάσα, δεν προϋπήρχε, αφήνοντας έτσι έξω κομμάτια "έτοιμα" που ήθελαν μόνο στίχους. Οπότε, αν κάποτε είχα χαλάσει ένα τραγούδι για κάποιο άλλο, τώρα ο δευτερότιτλος του δίσκου θα μπορούσε να είναι "Το άλμπουμ που χάλασα για κάποιο άλλο".