20190605

Σήμερα κατάφερα κι ήρθα λίγο πιο κοντά στον εαυτό μου. Πέρασα κάμποσες ώρες μέσα σε ένα κομμάτι που προσωρινά το λέω "Οι άντρες στις ταράτσες". Είναι ένα μικρό κείμενο που έγραψα μες στον Μάη και, όπως φαίνεται, βρήκε κάπως το σπίτι του. Είναι ακόμα στα θεμέλια, αλλά πάει ήδη σε κάτι που νιώθω όμορφα ακούγοντάς το, αν και, από μια άποψη, είναι σαν να χάλασα ένα ωραίο μπιτ που χρόνια παίζω στα λάιβ και πάντα σκεφτόμουν ότι κάποια μέρα θα γίνει ένα πολύ μελωδικό τραγούδι. Δεν πειράζει, χαρίζει η ομάδα.