20190615

Η αίσθηση που μου δίνει το στήσιμο κάποιων κομματιών, ιδιαίτερα οι "Άντρες στις ταράτσες" και η "Βικτωρια" είναι σαν να θέλω να χτίσω αλλά δεν ξεκινάω από τα θεμέλια, αλλά λέω ότι εδώ πρέπει να μπει ένα μπαλκόνι και, με βάση αυτό, χτίζω το υπόλοιπο. Σαν να μην ακολουθείς αρχιτεκτονικό σχέδιο, αλλά μια παιδική ζωγραφιά, με μια καμινάδα, έναν στραβό ουρανό κάπου, μια γιγάντια μέλισσα παραδίπλα. Κι έτσι είναι κάποια μοτίβα που υπάρχουν εκεί, άλλα δεν ξέρω τι υπάρχει πριν ή μετά από αυτά. Το νιώθω όμως σίγουρα. Πώς το κάνεις ήχο τώρα αυτό. Τέλος πάντων, μάλλον η άχρηστη πληροφορία της ημέρας.

Αλλά να, ας πούμε, κάνω τη μίξη στους "Σουπερήρωες" και σκέφτομαι ότι έχει συνηθίσει το αυτί να ακούει με μια συγκεκριμένη λογική τα όργανα και τις συχνότητες στο χώρο μιας ηχογράφησης. Πχ τα μπασα ή συνοδευτικά στα αριστερά και στα δεξιά τα λιντ. Ίσως ξεκίνησε αυτό σαν λογική πιάνου, οι πιο μπάσες νότες είναι στα αριστερά, ή με την εικόνα που έχουμε για το συχνοτικο φάσμα. Μπορεί να έχει να κάνει με το πώς δέχεται ο εγκέφαλος τις πληροφορίες. Αλλά σε κάθε περίπτωση, τι γίνεται αν δεν πάω με βαση αυτή τη λογική; Όχι για τη φάση, αλλά επειδή υπάρχει λόγος, επειδή δηλαδή όταν ήμουν μικρός δεν είχα καταλάβει ότι πρέπει να διαβάζεις με τη σειρά τα καρέ στα κόμικς, οπότε να είναι η ίδια η αίσθηση κι εδώ. Στο outro αυτό. Και στην αρχή, σαν να ξεφυλλίζεις ανάποδα το περιοδικό.

Με αυτό το σημείο ασχολήθηκα σήμερα. Η προηγούμενη κιθάρα είχε γραφτεί χωρίς να έχω υπόψιν αυτό το ρυθμικό που είχα φτιάξει. Επίσης η λουπα που είχα φτιάξει σε πολύ πιο χαμηλά bpm και την είχα σπινταρει έχει πλάκα, αλλά δοκίμασα να την επεξεργαστώ εξαρχής στο γρήγορο τέμπο. Δεν ξερω, μάλλον θα κρατήσω το πρώτο.

Στην "Πρεσβυωπία" αυτό το μπασο δε με ικανοποιεί, έγραψα με πένα τώρα και κάπως αλλιώς. Γενικά είναι ένα κομμάτι φουλ στα ηχητικά κλισέ. Δεν ξέρω ακόμα, ίσως να το πετάξω όλο; Κάτι πρέπει να κάνω για να με εκπλήξει. Το έχω πει ωραία πάντως. Αυτά τα δοκιμαστικά one take, που τελικά θα μείνουν για πάντα. Αδιόρθωτος.

Είναι στιγμές που νιώθω ότι όλο το άλμπουμ είναι μια πρόβα για κάτι άλλο.