20190702

Αυτές τις μέρες παίζω το The Sinking City και περνάω πολύ ωραία, νομίζω ότι κάπως έτσι έχει νόημα το καλοκαίρι, να χάνεις λίγο τις μέρες και τις ώρες. Οπότε, έχω αφήσει στην άκρη τις ηχογραφήσεις, αλλά το άλμπουμ τριγυρνάει στο νου μου, οπωσδήποτε τα βράδια.

Μετά από καιρό ξανάκουσα τα κομμάτια. Νομίζω ότι μου αρέσει μόνο ένα, αυτό με τον προσωρινό τίτλο ''Οι άντρες στις ταράτσες'', χμ ίσως τελικά όχι μόνο ένα, αλλά τελικά πολύ λιγότερα απ' ό,τι πίστευα. Νιώθω ότι ειναι σαν να έχω έναν καμβά για να ζωγραφίσω, αλλά χρειάζεται να έχει πάνω χρώματα και σχέδια από πριν. Κι εχω την αίσθηση οτι το πρώτο αυτό στρώμα θα είναι πολύ πιο πολύπλοκο από το τελικό. Δεν ξέρω, ίσως τελικά έχει νόημα να μη μείνει τίποτα, παρά μόνο μία φωνή κι ένας ήχος σε κάθε κομμάτι. Ίσως και καθόλου φωνή.

Αλλά σιγά σιγά καταλήγω σε έναν ήχο. Πιο απλό. Δε χρειάζεται να αποδείξω τίποτα σε κανέναν. Στον εαυτό μου σίγουρα όχι.