20191224

Κάθε φορα που ακούω τους Σουπερήρωες, παίζει σε κάποια σημεία μια μελωδία στο νου μου. Δεν υπάρχει κανονικά. Την είχα εξαρχής φανταστεί για να τη γράψω; Δε θυμάμαι. 
 
Τσεκάρω το πρότζεκτ.
Την είχα ήδη ηχογραφήσει, αλλά ήταν mute το κανάλι. Θέση για facepalm.
 
Τώρα μάλλον ολοκληρώθηκε. Μαζί με εκείνη την αλλαγή που έκανα την περασμένη εβδομάδα στις συγχορδίες. Ευτυχώς που έκατσα στο πιάνο, εκεί που όλα μου ακούγονται ωραία. Τώρα πια έχει μεσα τον τόνο από το "δίκτυο ενός κόσμου αλλουνού". Κι έτσι το κομμάτι μού αφήνει το κλειδί στην πόρτα. Είμαι ευτυχής δηλαδή. Ναι.
 
Τώρα μένει να γράψω φωνές. Και της Κίκας.
 
Αχ, όλα αυτά τα τυχαία.
Τι αφήνω, όμως, στα αλήθεια στην τύχη; Και πόσο διαφορετικά θα ηταν τα κομμάτια μέσα από αυτές τις μικρές συμπτώσεις. Το έχω ξαναπεί αυτό. Δεν πειράζει ομως.