20200708

Από την άλλη, γιατί το κάνω όλο αυτό; Λέω, για να έχω ένα ημερολόγιο με όλα όσα συνέβησαν σχετικά με την ηχογράφηση του άλμπουμ, κυρίως για να παίρνω κουράγιο για τις δυσκολίες του επόμενου: να διαβάζω αυτές τις σημειώσεις και να θυμάμαι πως τίποτα δε γίνεται χωρίς κόπο. "Δε θέλει κόπο, θέλει τρόπο". Σε ό,τι έχω φτιάξει δεν ίσχυε ποτέ αυτό. Αλλά πάντα ξεχνάω τι περνάω κι έχω την ψευδαίσθηση ότι όλα έγιναν έτσι απλά, σαν μια ανάσα.

Αν ήταν όμως μόνο γι αυτό, ας κρατούσα ένα ημερολόγιο, προσωπικό κι όχι εδώ. Όπως έκανα από μικρός. Αλλά έχω σταματήσει χρόνια να το κάνω αυτό και δεν ξέρω πώς είναι πια. Κι εδώ είναι πιο προσβάσιμο - από μένα, πού φτάσαμε. Σε κάθε περίπτωση, για τι ακριβώς μιλάω; Αυτά τα σνικ πικς, που ίσως κάποτε χρησιμεύσουν να ανασύρω μνήμες, είναι τελικά μόνο αυτό;

Εκ πρώτης, μοιάζει με καταγραφή του making of ενός άλμπουμ που θα αφορά λίγους ανθρώπους εκ των συνθηκών, όπως πάντα. Ίσως λίγους παραπάνω αυτή τη φορά, αλλά πάντα λιγότερους από αυτούς που πίστευα για χρόνια - κι ακόμα δηλαδή. Σε κάθε δίσκο προσπαθώ να είναι κάτι σαν ένα μοίρασμα, πολύ φροντισμένο κι όσο πιο ειλικρινές σε αυτό που νιώθω και θέλω να πω. Κι όσο κι αν υποστηρίζω ότι αυτές τις μουσικές - και γενικότερα αυτού του είδους την έκφραση - τις έχουμε ανάγκη, δεν έχω πολύ μεγάλη δύναμη για να διεκδικήσω μεγαλύτερο χώρο για αυτές. Αλλά ποιος μπόρεσε ποτέ; Σίγουρα όχι μόνος του. Πάντα όλοι χρειάζονται κάποιους άλλους να γράφουν γι αυτούς.

Εξαρχής, θεωρούσα ότι αυτό δεν είναι η δουλειά μου. Όλη μου η ενέργεια πήγαινε στο να φτιάξω κάτι που εγώ έβρισκα σημαντικό να υπάρχει. Αλλά, όπως φάνηκε, η δουλειά μου είχε να κάνει και με το να πείσω τον κόσμο να τα ακούσουν, κάτι που ανέκαθεν έβρισκα προσβλητικό για τους άλλους. Είναι σαν να τους θεωρείς ανίκανους στην πρόσληψη κι αντίληψη και πρέπει να τους πείσεις ότι είναι καλό το προϊόν, σχεδόν σαν να μιλάς σε κουφούς. Γι' αυτό ποτέ δεν το έκανα. Κι ας έμαθα, μέσα απ' όλα αυτά τα χρόνια ότι όλοι αυτό κάνουν. Διότι έτσι κινείται το πράγμα. Και τώρα; Η επόμενη στάση, σε καμια δεκαπενταριά χρόνια, όταν νέοι γραφιάδες θα ανακαλύψουν κάτι που "κανείς δεν είχε ακούσει στην εποχή του". Φωτοτυπίες των σημερινών, που πάντα σνόμπαραν, εφόσον δεν το ανακάλυψαν αυτοί πρώτοι. Πόσες φορές δεν το είδαμε αυτό. Ελπίζω να μη συμβεί στα δικά μου, τι νόημα θα έχει τότε. Τέλος πάντων. Με την επίγνωση των παραπάνω, όλα αυτά δεν είναι καν ένα προμο. Και καλώς δεν είναι. Το ξεκούραστο με τη μουσική είναι ότι δε χρειάζεται επεξηγήσεις και backstories.

Άρα, τι είναι αυτό τελικά; Ένα ακόμα άλμπουμ; Άλλα δώδεκα νέα κομμάτια; Για μένα ποτέ δε θα είναι έτσι. Είναι το αίμα μου, σε μορφή συχνοτήτων, ήχων και συλλαβών. Είναι το δέρμα μου, όπως το αισθάνομαι να αντιδρά στα γύρω ερεθίσματα, για όσο ακόμα ζω. Κι αν αυτή η ελάσσωνα περίπτωση συναντήσει ανθρώπους που θα τους κάνει να νιώσουν μια σύνδεση με όλα αυτά, θα είμαι ευτυχής.