20201025

Ένα ημερολόγιο για τις Μελλοντικές Ημερομηνίες

Αυτές είναι μερικές από τις σημειώσεις που κρατούσα εδώ όσο έφτιαχνα το άλμπουμ "Οι Μελλοντικές Ημερομηνίες". Τις βάζω όλες σε ένα ποστ.


10.04.19

Λίγες μέρες πριν, ανανεώθηκε για άλλη μια χρονιά το domain name της σελίδας αυτής. Και πάντα τέτοια εποχή αναρωτιέμαι γιατί συνεχίζω να το κάνω. Οι σελίδες εκτός των social media είναι νεκρές. Κανείς πια δεν μπαίνει αυτοβούλως σε αυτές, παρά μόνο αν του ποστάρεις ένα λινκ στο Facebook ή κάπου αντίστοιχα. Και έτσι καταλήγεις, αντί να το κάνεις αυτό, να γράφεις κατευθείαν στο Facebook, εν προκειμένω. Αλλά αυτό είναι αρκετά διαφορετικό με αυτό που συμβαίνει εδώ τώρα, διότι όταν ποστάρεις στο newsfeed των social media είναι σαν να τηλεφωνείς σε κάποιον για να του εκφράσεις κάτι εκ βαθέων και αδιαφορείς πού θα τον πετύχεις. Οι "τοίχοι" είναι πια χειρότεροι πια κι από το πιο νευρικό ζάπινγκ.

Από την άλλη, στατιστικά είναι βέβαιο ότι το συγκεκριμένο ποστ εδώ δε θα διαβαστεί ποτέ, αν δεν κοινοποιηθεί κάπου αλλού. Δεν είναι κι άσχημα, από μια άποψη. Σε κάθε περίπτωση, μακρηγορώ. Και με ένα γρήγορο σκρολ, είδα ότι κάτι ανάλογο είχα ξαναγράψει πριν δύο χρόνια. Ας είναι.

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι σκέφτομαι - για άλλη μια φορά - να κρατάω σημειώσεις για τη διαδικασία ηχογράφησης του νέου άλμπουμ. Είχα ξεκινήσει να το κάνω για τις "Σημειώσεις Άλυτων Θεμάτων", δεν το συνέχισα. Ήθελα να το ξανακάνω για τα "Συγκεκριμένα Διαμερίσματα", όταν ηχογραφούσα το "Καθώς Ξημερώνει Η Δευτέρα", τον Δεκέμβρη του '14, αλλά δεν ξεκίνησα καν.

Ας το κάνω τώρα. Γιατί; Για την ώρα δε βρίσκω κάποιον λόγο. Αλλά όταν σκέφτομαι τα προηγούμενα άλμπουμ, νιώθω ότι θα ήθελα να έχω κάπου καταγεγραμμένες τις σκέψεις μου από τα session, κυιρίως τις απογοητεύσεις μου δηλαδή. Διότι, όλο αυτό το πράγμα είναι πάντα επίπονο. Μια σπαζοκεφαλιά για να συνεχίσεις να ακούς κάτι που σου αρέσει. Κι είναι ωραίο, αργότερα, για αυτοπαρατήρηση. Γιατί όταν σκέφτομαι τα άλμπουμ έχω την ψευδαίσθηση ότι προέκυψαν εν μια νυκτί. Ξεχνάω πώς γράφτηκαν.

Οπότε, ναι, είμαι για άλλη μια φορά στη διαδικασία ηχογράφησης ενός νέου άλμπουμ. Δεν ξέρω πού θα πάει όλο αυτό. Αν θα γίνει κάτι. Αλλά τι έχουμε για την ώρα; Εν αντιθέσει με τα προηγούμενα άλμπουμ, που αν εξαιρέσεις τα Διαμερίσματα, είχα έναν σκελετό στο νου μου, με τα κομμάτια να έχουν γραφτεί, τώρα είναι η πρώτη φορά που πέρασε καιρός για να γράψω κάτι νέο. Μέχρι τώρα, είναι πέντε έτοιμα για ηχογράφηση, δυο τρία ημιτελή και καμια εικοσαριά ιδέες. Μάλλον κανένας τίτλος για άλμπουμ ακόμα. Ρωτάει ένας φίλος τι φάση είναι. Ποπ, λέω. Αλλά αυτό το λέω πάντα. Καταστροφή.

Κρατάω σημειώσεις για κάθε άλμπουμ, πώς θέλω να είναι ηχητικά, αλλά ποτέ δεν τις διαβάζω. Ούτε τις ακολουθώ από μνήμης. Αν κάτι, προς το παρόν, χαρακτηρίζει τα σέσιον είναι ότι ασχολούμαι εξαρχής με κάθε ήχο και κάνω commit, δεν τον ξαναπιάνω μετά. Αυτό με βγάζει λίγο απ τα νερά μου, αλλά νομίζω ότι πάντα ήθελα να κάνω κάτι διαφορετικό, εκεί που φαινόταν ότι είχα βρει το know how. Άλλες φορές, αυτό μπορεί να ήταν ένα εσωτερικό παιχνίδι μονάχα. Τώρα, νομίζω ότι θα είναι εμφανές στο τελικό αποτέλεσμα. Σχεδόν τελείωσα την "Τελευταία Εικόνα", αυτό που κλείνει το άλμπουμ κι αν κρίνω από αυτό, μάλλον θα είναι ο πιο όμορφος και εύηχος δίσκος μου.

 

12.04.19

Δοκίμασα διάφορα, τίποτα δεν λειτούργησε. Νομίζω ότι οι περισσότερες μέρες στις ηχογραφήσεις είναι έτσι. Κι εκεί ρωτάς γιατί, αλλά καπου υπάρχει μια μικρή σκέψη ότι καλύτερα να τα παρατήσεις. Δεν έχω σημειώσεις από τις ηχογραφήσεις των προηγούμενων άλμπουμ κι έτσι πάντα νομίζω ότι εκείνες οι μέρες είναι σαν να μην επικοινωνώ πολύ, να αποφεύγω να βάζω σε λόγια αυτό που συμβαίνει γιατί κάτι θα χαθεί στη μετάφραση. Και τώρα προσπαθώ κάτι να πω, αλλά είναι κάπως σαν εκείνα τα αναμνηστικά από μια πόλη που είχαν μέσα σε ένα γυάλινο περίβλημα μια μινιατούρα από ένα αξιοθέατο κι εσύ κουνούσες αυτό το παιχνίδι και ήταν σαν να χιονίζει και μετά περίμενες να ξεκαθαρίσει η εικόνα. Νομίζω ότι η λύση είναι να έχεις πάντα τη διερώτηση για το αν έχει νόημα να υπάρχει κάθε ήχος σε ένα κομμάτι. Σαν να φτιάχνω το σπίτι μου και να πετάω ό,τι δε χρειάζομαι. Αλλά τι κρατάω;

Προς το παρόν, πρέπει να προσπαθήσω κι άλλο. 

 

13.04.19

Είναι ένα νέο τραγούδι, η "Πρεσβυωπία", που το ακούω σε μια πρόχειρη ηχογράφηση με κιθάρα και μελωδίες που τις έχω γράψει με το στόμα πρόχειρα, για να αρχίσω να σκέφτομαι ιδέες για την παραγωγή. Και κάθε που φτάνω σε ένα σημείο, μου έρχονται δάκρυα. Πρώτη φορά μου συμβαίνει με κάτι δικό μου. Δοκίμασα να το τραγουδήσω, το ίδιο πάλι, σε εκείνο το σημείο. Το σώμα ξέρει καλύτερα.

 

14.04.19

Έφτιαξα έναν νέο ήχο στο συνθ και μετά μια μελωδία με αυτόν. Την ακούω εδώ και ένα τέταρτο. Δεν ξέρω για τι, αλλά το θέμα είναι να μην το καταστρέψω αύριο. 

 

16.04.19

Νέα πράγματα μέχρι τώρα.

Κάνω πολλά takes σε όλα τα όργανα, αλλά όλα διαφορετικά μεταξύ τους.

Πρώτη φορά που δοκιμάζω διαφορετικούς τρόπους να τραγουδήσω, παλιότερα ήταν πολλά takes μέχρι να αποτυπώσω την πρώτη αίσθηση. Και συνήθως κρατούσα το πρώτο προχειρογραμμένο take. Τώρα ξανακούω τα χτεσινά και σβήνω.

Σκέφτομαι ότι έχουμε φτάσει σε ένα σημείο που ο καθένας μπορεί να χρησιμοποιήσει ό,τι ήχο θέλει. Whatever works, βέβαια, αλλά αυτό που τώρα θέλω είναι να καταλήξω στην πιο απλή εκδοχή που μπορεί να υπάρξει, σαν να ήταν όλα τα στοιχεία από πάντα μαζί, μόνο που δεν τα ξαναείχαμε ποτέ ακούσει έτσι.

Και αυτή τη φορά να είναι όλα καθαρά, χωρίς να γίνεται blend το ένα μέσα στο άλλο. Χωρίς να γίνεται πρόσμειξη στα χρώματα. Ναι, είναι μάλλον η πιο ξεκάθαρη φορά ότι δεν πρόκειται για τραγούδια, αλλά για καμβάδες. Να συνυπάρχουν οι ήχοι χωρίς να σε κάνουν να τους φανταστείς επί σκηνής ή σε ένα δωμάτιο, αλλά να είναι ο ίδιος ο χώρος τους μια νέα γεννήτρια ήχων.Να μην έχει σημασία πού βρίσκεσαι όταν τους ακούς. Και γενικά, να μην έχει τίποτα άλλο σημασία.


20.04.19

Νομίζω ότι πίσω από κάθε αποτυχημένο session υπάρχει ένα δίλημμα. Μια προσπάθεια να ακροβατήσω μεταξύ μιας εξωστρεφούς διάθεσης και μιας εσωτερικής ανασκόπησης. Ας πούμε σαν να ανοίγεις μια τρύπα στο ταβάνι και ο κόσμος είναι όλος πιο ψηλά γιατί έσύ είσαι μάλλον κάτω από τη γη και δε βλέπεις σχεδόν τίποτα. Οπότε, οι υπόλοιποι σε παρατηρούν και κάπως ικανοποιούνται και οι δύο συνθήκες. Πάντα έτσι ξεκινάει, αλλά ποτέ δεν το είχα φτάσει τόσο βαθιά όσο τώρα. Οπότε είναι μια από αυτές τις μέρες που λες "Πουτάνα όλα".


Καλύτερα έτσι. 

 

21.04.19

Μπορεί και να τα παρατήσω.

Γενικά. 

 

22.04.19

Οπότε, τι είναι αυτό που με παιδεύει; Στην πραγματικότητα, είναι η απόφαση για πορεία πλεύσης. Και πίσω από αυτό η ειλικρίνεια, άρα η καθαρή ματιά. Κι αφού δεν μπορώ να με ξεγελάσω, γιατί δεν το βάζω κάτω; Σήμερα ξεκίνησα και μάλλον ολοκλήρωσα την ηχογράφηση ενός νέου κομματιού, τη "Μοντέρνα Ζωή". Θα είναι μάλλον αυτό που θα ανοίγει το άλμπουμ. Προηγουμένως είχα κάτι ακαθόριστο στο νου.

Άρα η μεγαλύτερη μονάδα δεν είναι το τραγούδι, αλλά το άλμπουμ. Υποθέτω ότι βοηθάει να καταλάβω λίγο καλύτερα το πού βρίσκομαι.
ΟΚ, έχω την αρχή και το τέλος τώρα. 

 

23.04.19

Αυτές τις μέρες αποκοιμιέμαι με τους νέους μου ήχους. Κάπου ανάμεσα στο κεφάλι και το μαξιλάρι, υπάρχουν κι αυτοί. Και την επομένη το πρωί ακούω αυτά που ηχογραφούσα μέχρι αργά το βράδυ.

Το χτεσινό κομμάτι είναι έτοιμο. Κρατάω τις πρώτες, πρόχειρες φωνές που είχα για οδηγό. Δε θα καταφέρω να το ξαναπώ έτσι.

Δηλαδή, πού είναι ο επαγγελματισμός;

 

 25.04.19

Η μελωδία που άκουγα τις προάλλες μου έφερε στο νου την αίσθηση ενός παλιότερου κομματιού, που μάλλον έχει περάσει από διάφορες φάσεις, αλλά η αρχή του είναι κάπου στο '98. Δεν έχω καταφέρει ακόμα να το κάνω κάτι. Πιθανόν, να συμβαίνει και για άλλα ημιτελή πράγματα που τελικά εγκατέλειψα, αλλά εδώ νομίζω ότι οφείλεται στο ότι μου δημιουργείται μια αίσθηση ότι κάτι σπουδαίο υπάρχει μέσα σε αυτό. Κι αν δεν είναι σπουδαίο, τουλάχιστον είναι πιο μεγάλο από αυτό που μπορώ να καταφέρω. Και μετά ψάχνω τρόπους να το ανασύρω εκτός και να το κάνω τραγούδι.

Κοιτώντας πίσω, δεν ξέρω αν τελικά έχει λειτουργήσει κάτι έτσι στα δικά μου. Αντιθέτως, μάλλον ξεμπλοκάρω όταν δεν πολυδίνω σημασία και φτιάχνω κάτι σχεδόν βιαστικά. Και το ηχογραφώ όσο γίνεται πιο γρήγορα. Η Γεύση, η Μαγνητοταινία, η Πεταλούδα, το Υγρό και η Καλλιδρομίου γράφτηκαν και έκλεισαν έτσι, χωρίς πολλή σκέψη. Κι αυτά που πήραν χρόνο, δεν ξέρω αν τελικά βγήκαν χωρίς κόμπους.

Βέβαια, αυτό που κάπως με χαλαρώνει είναι όταν ανακαλύπτω κάποια παλιά χειρόγραφα που έχουν τους σπόρους των κομματιών που -πίστευα μέχρι τότε ότι- γράφτηκαν γρήγορα. Μάλλον, δεν ανέτρεξα ποτέ σε κάποια από αυτές τις σημειώσεις, αλλά κουβαλούσα την αίσθηση και κάπως απροειδοποίητα, ένα απόγευμα ή ένα βράδυ, δένουν όλα μαζί.

Τι έλεγα; Ναι, για την παλιά μελωδία, που πάντα θα μου φέρνει στο νου μία άνοιξη και μια συμμαθήτρια, τη Χαρά, χαμένη χρόνια. Θυμήθηκα όμως μια πιο προσφατη μελωδία, μάλλον όχι τυχαία - οι συνειρμοί ποτέ δε γίνονται τυχαία, απλώς δεν καταλαβαίνουμε γιατί - διότι κάπου μέσα στο αρχείο που τη σημείωσα έλεγα ότι είχα μια νοσταλγική διάθεση ακούγοντας το Crazy, που τις Μέρες του '94 το έβλεπες κάθε μέρα στο MTV. Η μελωδία δεν είχε να κάνει με το τραγούδι αυτό, αλλά τέλος πάντων το δοκίμασα κι αυτό.

Βγήκε κάτι που μου αρέσει πολύ, αλλά κάτι νέο. Από αύριο θα το δω. 

 

26.04.19

Ναι, νέο κομμάτι, που αυτονομήθηκε από την αρχική ηχητική ιδέα. Χωρίς τίτλο. Κάθε φορά λέω "το πιο..", αλλά αν μου αρέσει λιγότερο από τα προηγούμενα, ποιος ο λόγος να το κρατήσω; Δυο σκέψεις:

Ένα. Παλιότερα όταν έπεφτα σε σημειώσεις και πρώιμες βερσιόν τραγουδιών με έπιανε μια ακαθόριστη μελαγχολία, μάλλον για την απειρία των εκδοχών, την περίπτωση που θα κρατούσα κάτι χωρίς να προσπαθήσω λίγο παραπάνω, χάνοντας έτσι την τελική (;) βερσιόν. Τώρα ξέρω ότι αυτό δεν πρόκειται να συμβεί. Γιατί παιδεύομαι δηλαδή;

Δύο. Αν γενικά έχω ένα δίλημμα (που ας πούμε ότι δεν υφίσταται από την Κυριακή και μετά) για την ηχητική κατεύθυνση του άλμπουμ, θα μπορούσε να μην ισχύει σε επίπεδο κομματιού. Διότι εδώ έχουμε το σινγκλ του δίσκου, το πιο εύηχο από άποψη αρμονικής ανάπτυξης, το πιο απλό σαν δομή (ναι, ξέρω, κάποιοι φίλοι γελάνε αυτή τη στιγμή), το πιο ξεκάθαρο σαν κείμενο. Δεν το χαλάς αυτό.

Θα το χαλάσω, προφανώς. Γιατί όμως νιώθω άβολα μέσα σε ένα τόσο εύπεπτο ηχητικό περιβάλλον; Ίσως επειδή σήμερα ακόμα και το πιο εύπεπτο κομμάτι από μόνο του δεν αρκεί για να φτάσει εκεί που γράφει το ταμπελάκι του κουστουμιού του. Κι αν δεν το ξέρεις αυτό, η προσπάθειά σου σε κάνει από αφελή έως περίγελο. Οπότε, θέλεις να σκίσεις τη φόδρα και να φτιάξεις κάτι δικό σου, όπως τα σπίτια που φτιάχνονταν από υλικά της γύρω περιοχής.

 Κοντολογοίς, και τον πιο ποπ δίσκο να κάνεις, αν δεν το έχεις να γίνεις λίγο κίλερ και λίγο καραγκιοζάκος -όπου χρειάζεται το καθένα- δεν θα πάει και πολύ μακριά το πράγμα. Οπότε, αν είναι έτσι η φτιαξιά σου που δεν μπορείς να τα κάνεις αυτά (γιατί αυτά τα θέματα καμιά φορά είναι και θέμα ικανότητας, δεν είσαι και κάνας ήρωας), τουλάχιστον σου μένει η μουσική να κάνεις εκεί ό,τι θέλεις. Και ίσως σε καμια εικοσαριά χρόνια έρθει η σειρά σου να σε ανακαλύψει κάποιος χιπ δημοσιογράφος, απόγονος αυτών που σήμερα αδιαφορούν, και κάπως να ασχοληθούν μαζί σου λίγο ή και πολύ.

Αλλά τι να το κάνεις τότε, καημένε.

 

03.04.19

Νομίζω ότι είναι η πρώτη φορά που καταλήγω σε δύο διαφορετικές προσεγγίσεις ενός κομματιού, οι οποίες να δουλεύουν εξίσου, αλλά σε άλλη κατεύθυνση. Το ότι δεν παίρνω εύκολα απόφαση δείχνει ότι έχει αλλάξει κάπως ο τρόπος που ζυγίζω τα πράγματα. Τέλος πάντων, αυτό για το πρόσφατο κομμάτι με working title "Μα μετά". Και μάλλον έχω αποφασίσει για την προσέγγιση, αν και χτες είχα άλλη γνώμη.

 

07.05.19

Αυτό που συνέβαινε στα προηγούμενα άλμπουμ ήταν να προσπαθώ να ξεμπλεξω ένα κουβάρι. Κάθε κομμάτι στην αρχή ήταν ένας γρίφος με πολλές ιδέες, μελωδίες, ήχους που στην αρχή όλα μαζί δεν βγάζουν ποτέ νόημα. Και η διαδικασία είχε να κάνει με το πόσα μπορούσα να πετάξω.

Στα νέα κομμάτια έγινε κάτι άλλο. Η αρχική τους μορφή ήταν κάτι πολύ απλό. Ξεκίνησα με αυτή την αίσθηση γιατί είχα μια ας πούμε εξωστρεφή διάθεση. Κι ενώ η μορφή αυτή λειτουργούσε, όσο περνάνε οι μέρες βλέπω ότι δεν είμαι εγώ εκεί μέσα. Είναι σαν να βρίσκομαι σε ένα πολυτελές σπίτι σε κάποιο προάστιο, ενώ στ αλήθεια ή ζωή μου πάντα ήταν πάνω από τα σπασμένα πεζοδρόμια του κέντρου, δίπλα στους περαστικούς που έχει χαραχτεί η ζωή τους στο πρόσωπο, για όλες τις αδιάφορες μέρες που περνάνε.
Η πιο εξωστρεφής μου διάθεση θα είναι πάντα μια στραπατσαρισμένη ποπ.
 

08.05.19

Δηλαδή έχουμε τίτλο άλμπουμ;
Ναι, έτσι φαίνεται.  

09.05.19

Όσο κι αν μου αρέσει να αλλάζω τις διαδικασίες ηχογράφησης από άλμπουμ σε άλμπουμ, διαπιστώνω ότι υπάρχει ένα μοτίβο που επαναλαμβάνεται: Γράφω πάντα μετά το απόγευμα, καμιά φορά ως το ξημέρωμα. Δε θυμάμαι γιατί ήθελα να γράφω μουσική και δεν ξέρω για ποιο λόγο ακριβώς το κάνω ακόμα, αλλά όταν το πρωί ακούω τα χτεσινά, που έχω μισοξεχάσει, είναι από τις στιγμές που νιώθω ευτυχής που ήρθαν τα πράγματα έτσι στη ζωή μου.
 

11.05.19

Ένα κομμάτι με παιδεύει πολύ, το "Χτύπα με ξανά". Είναι μάλλον το πρώτο που έγραψα αυτά τα τελευταία χρόνια και φαίνεται ότι είχα μια διάθεση για κάτι πιο εύπεπτο -ας πούμε, δηλαδή. Και τώρα οι ηχογραφήσεις για αυτό έχουν φτάσει στο revision 8. Και αν και, τώρα που το σκέφτομαι, δεν είναι το μόνο που έφτασε σε αυτό τον αριθμό (η Πρεσβυωπία είναι στο rev10), με προβληματίζει ακόμα. Γιατί είναι πολύ προφανές. Και μέσα σε αυτό δε βρίσκω τον εαυτό μου. Και σκέφτομαι ότι τελικά η όλη διαδικασία είναι κάτι σαν γλυπτική, όπου σμιλεύεις συνέχεια αυτό που ακούγεται μέχρι να φτάσεις σε αυτό που έχεις στ' αλήθεια μέσα σου. Αφαιρώντας τις συμβάσεις που έχει ένας τρόπος έκφρασης. Όπως ας πούμε όταν πας σε ένα πάρτυ και ο άλλος σε ρωτάει σχεδόν αμέσως με τι ασχολείσαι. Ενώ, το τραγούδι είναι ένα χέρι που σου σκίζει το δέρμα και σου πιέζει λίγο λίγο την καρδιά. Κι εσύ είτε γαργαλιέσαι είτε ενοχλείσαι. Αλλά σίγουρα είναι καλύτερα απ' το χέρι που σε χαϊδεύει επιδερμικά. Ας μην περάσει έτσι η ζωή. 

12.05.19

Συνέβη κάτι πολύ όμορφο τις προάλλες και κάπως έκλεισε ένας κύκλος. Δεν ξέρω τελικά γιατί και πώς επιλέγω να γράψω για κάτι, εξάλλου κάποια πράγματα όσο σημαντικά και να είναι, μερικές φορές καλό ειναι να μην τα καταγράφεις. Από την άλλη, τα τραγούδια μου είναι σαν να νετάρω σε κάποια μικρή λεπτομέρεια στο background ενός κατά τ' άλλα ευδιάκριτου τοπίου. Τέλος πάντων, απρόσμενα, όπως συνήθως συμβαίνει, προέκυψε χτες βράδυ ένα νέο κομμάτι, οι Σουπερήρωες.

Δεν έχω ακόμα αποφασίσει αν πρέπει να ηχογραφείς άμεσα αυτό που μόλις έγραψες ή αν πρέπει να αφήνεις χρόνο να περάσει. Έχω κάνει και τα δύο, αλλά ακόμα δεν είμαι βέβαιος. Νομίζω ότι σιγά σιγά τοποθετούνται τα κομμάτια στη σειρά κι αυτό το σκεφτόμουν για δεύτερο, αλλά εκεί ήταν μια ιδεά παλαιότερη που για κάποιο λόγο πίστευα ότι είναι πολύ κοντά με το κομμάτι αυτό. Τεχνικά, απέχουν 30bpm, δε σώζεται. Να κάτι που δε θα με απασχολούσε σε παλαιότερα άλμπουμ -στους Κενούς Χώρους, σίγουρα όχι. Τώρα πάμε για πιο καθαρές λύσεις. Έχει να κάνει με το ότι έχω γενέθλια σε λίγες μέρες; Ελπίζω πως όχι.

Σε κάθε περίπτωση έκανα μια πρόχειρη ηχογράφηση του κομματιού, έγραψα και κάμποσες φωνές, δεύτερες, τρίτες.. Είναι από τα πιο διασκεδαστικά πράγματα όταν είναι να κάνω κάτι πολυφωνικό και χαίρομαι όταν χρειάζεται - θυμήσου τους Καπνούς ή όλο το ΩΕΜ τελικά. Αλλά εδώ νομίζω δεν έχει νόημα. Έπαιξα και κάποιες κιθάρες. Μάλλον θέλει άλλη αντιμετώπιση. Το αφήνω για μετά.
 

13.05.19

Σήμερα ήταν η μέρα της εμμονής. Έφτιαχνα μόνο ένα μπιτ. Α κι ένα παντ. Θα τα ακούσω αύριο πια.

Είναι ένα κομμάτι, μια ιδέα δηλαδή ακόμα με κάποιους στίχους από πέρσι. Το προόριζα για αρχή άλμπουμ, αλλά πρόλαβε άλλο. Κι είχα μια ιδέα για πνευστά, αλλά όπως φαίνεται δεν ευδοκιμεί. Νομίζω ότι είμαι σε ένα σημείο που δεν έχει νόημα να παιδεύομαι περισσότερο. Ας είναι αυτός ο μπούσουλας για τη συνέχεια του άλμπουμ. Ξεκινάει η παιδική χαρά και κάπου εδώ αρχίζεις να τσαλακώνεις ό,τι έχεις φτιάξει. Σαν να παραμορφώνεις με τα χέρια μια γυαλιστερή συσκευασία που βγήκε από τα φωτεινά ράφια του σουπερμαρκετ. Το Χελ & Κάξι ήταν ακριβώς αυτό.

Τι έχουμε, λοιπόν; Εφτά τραγούδια σχεδόν έτοιμα, κάμποσες άλλες ιδέες, εκ των οποίων κάποιες μάλλον πάνε για (μεθ)επόμενο άλμπουμ. Γράφω μια υποθετική σειρά στο σημειωματάριο. Ποιος ξέρει πώς θα καταλήξει όλο αυτό. 

 

21.05.19

Προχτές είχα μια ιδέα για το δέυτερο κομμάτι του άλμπουμ, ήταν μια σελίδα γεμάτη σημειώσεις. Το ηχογράφησα χτες και πέρασα πολύ ωραία, ήταν ίσως από τα πιο ελεύθερα πράγματα που έχω κάνει. Προς το παρόν, το λέω "Δεύτερο Τρακ". Σήμερα, που το άκουσα πάλι, νομίζω ότι δεν είναι εκεί η θέση του. Αλλά αυτό σαν αίσθηση μαζί με κάποια ambient κομμάτια που άκουγα ξανά - υπολόγιζα κάποτε να βγάλω έναν instrumental δίσκο - έφταξε στο νου μου τον σκελετό για ένα νέο κομμάτι.
 
Τζαστ φορ δε ρέκορντ όλα αυτά, εξάλλου δεν έγινε κάτι ακόμα, αλλά σκέφτομαι ότι πολύ πιο εύκολα κάποιος μιλάει για την παραγωγή και ηχογράφηση ενός κομματιού, παρά για τις σκέψεις πίσω από τη σύνθεση. Καλώς δεν αναλύει τα της σύνθεσης -αν και προσωπικά θα ήθελα πολύ να έχω κάπου καταγεγραμμένα αυτά που σκέφτομαι όταν γράφω ένα κομμάτι - αλλά το οξύμωρο είναι ότι το ίδιο θα έπρεπε να συμβαίνει για την παραγωγή, αν δεχτείς ότι κι αυτή είναι μέρος της σύνθεσης. Αλλά μάλλον δεν αποκαλύπτω και πολλά, νομίζω.
 
Τέλος πάντων, πρέπει να πάρω έναν μεγάλο πίνακα για να έχω όλες τις σημειώσεις μου συγκεντρωμένες. Αυτή τη φορά έχουν μαζευτεί πολλά χαρτάκια από διάφορα σημειωματάρια. Καθαροέγραψα τη σειρά των κομματιών και ακούγοντάς την, είμαι μάλλον βέβαιος (α εντάξει) ποιο θα είναι το δεύτερο κομμάτι, η "Βικτώρια", που έχει ενδιαφέρον διότι είναι ένα νέο κείμενο που έχω γράψει πάνω σε ένα πολύ παλιό τραγούδι, από το Λύκειο, που το έλεγα "Μυστικά". Το είχε ακούσει ένα κορίτσι τότε, ένα καλοκαίρι. Κάπου βρήκα τη σελίδα με τους στίχους από τότε και ήταν σχισμένη η μισή. Το ενδιαφέρον είναι, λοιπόν, ότι κάπως έτσι νιώθω γι αυτό το τραγούδι τώρα: σαν να έχει φτάσει σε ένα σημείο και λείπει η υπόλοιπη σελίδα. Μάλλον δεν πρέπει να με απασχολεί, διότι βγαίνει ο Γιώργος από το Ντελόριαν που επιστρέφει από το 2013 και λέει: είναι έτοιμο. Μη με πλησιάζεις γιατί θα σου πω ότι "Μπάκι ιζ αλάιβ".
 
Και θυμήθηκα ότι ήθελα να κάνω ένα άλμπουμ με ροκ φόρμα και ήχο, χωρίς πολλή επεξεργασία και εφέ, σαν Pixies ας πούμε αλλά ο παράδεισος μπορεί να περιμένει και προς το παρόν, θα νιώσω όμορφα αν καταλήξω σε άλλα έξι κομμάτια, που μπορεί να τα έχω ήδη στο νου, αν δεν με ρουφήξει ο φάκελος με όλες τις ιδέες από το 2016.

Ακούω Xiu Xiu απόψε. Είναι ο καλύτερος όλων. Ναι, ακούγεται υπερβολικό αυτό που είπα τώρα με όλα αυτά τα υπερθετικά, αλλά έτσι δεν είναι;

 

24.05.19

Τα τραγούδια μου με βοηθάνε να συνειδητοποιήσω, μετά άλλων, ότι αυτό που λειτουργεί καλύτερα σε μενα είναι το να γράφω σχεδόν ταυτόχρονα τους στίχους και τη μουσική, όπως και το ότι απολαμβάνω να μελοποιώ υπάρχοντα κείμενα, όπως είχε γίνει πχ με τον Ατλάντα ή με το Η Πόλη απόψε.

Η χειρότερη μου είναι όταν προσπαθώ να γράψω στίχους σε έτοιμη μουσική. Το προσπαθώ κάπου κάπου διότι τα κομμάτια που προκύπτουν έτσι είναι πιο μελωδικά και λιγότερο ιδιότροπα. Συνεχίζω να κρατάω σημειώσεις όλα αυτά τα χρόνια με έτοιμες μουσικές που περιμένουν στίχους, αλλά αν το έβλεπα στατιστικά το πράγμα, ότι δηλαδή ποτέ δε χρησιμοποίησα κάποια από αυτές (αν εξαιρέσεις την Καλλιδρομίου, όπου εκεί το έκανα μάλλον για πλάκα), κανονικά θα έπρεπε να είχα σταματήσει να το κάνω.

Συνεχίζω, όμως, μάλλον γιατί είναι μια κίνηση που με συνδέει με την εφηβεία μου και τις πρώτες μου σημειώσεις. Κι αν ποτέ χρησιμοποίησα κάποια από αυτές τις μελωδίες, μάλλον θα ήταν ακούσια - και τότε είναι αυτή η σκέψη που σε τρελαίνει ότι κάπου το έχεις ξανακούσει αυτό, αλλά τελικά απλώς κλέβεις τον εαυτό σου, εν αγνοία.

Σκέφτομαι ότι είναι κρίμα που αυτές οι μελωδίες δεν γίνονται τραγούδια, διότι πολύ πιο εύκολα ακούς κάτι με ωραία μουσική και σαχλούς στίχους, παρά το ανάποδο. Οι παλαιότεροι έφερναν για παράδειγμα τον Καϊξή, ως ένα κομμάτι με αδιανόητα όμορφη μουσική, τόσο που έκανε να τραγουδάς αυτούς τους αδιάφορους στίχους. Δεν συμφωνώ, αλλά γιου γκετ δε πόιντ.

Τέλος πάντων, αυτό που θέλω να πω είναι ότι έγραψα ένα νέο κομμάτι, που κάπου λέει "Οπουδήποτε αλλού". Νέο κείμενο και μουσική που, κατά πάσα, δεν προϋπήρχε, αφήνοντας έτσι έξω κομμάτια "έτοιμα" που ήθελαν μόνο στίχους. Οπότε, αν κάποτε είχα χαλάσει ένα τραγούδι για κάποιο άλλο, τώρα ο δευτερότιτλος του δίσκου θα μπορούσε να είναι "Το άλμπουμ που χάλασα για κάποιο άλλο".
 

29.05.19

Έγραψα την κιθαρα για το "Μα Μετά", η αρχική που είχα γράψει ήταν πρόχειρη, ακούγονταν διάφορα μέσα, αλλά ίσως και να την κρατήσω. Έγραψα κι ένα ηλεκτρονικό μπασο, το πάει αλλού το τραγούδι, μάλλον πιο ωραίο αλλά θα αποφασίσω άλλη μέρα.

Έκανα ένα προσχέδιο για το νέο κομμάτι, το "Θυρωροί/Οπουδήποτε", προβληματίζομαι για το τέμπο. Οι δύο εκδοχές είναι αρκετά διαφορετικές, θυμάμαι ότι στις Σημειώσεις Άλυτων Θεμάτων έπαιζα τα κομμάτια διάφορες ώρες της ημέρας για να δω ποια αίσθηση είναι πιο κοντά σε αυτό που θέλω, πλέον κάνω αλλού φόκους. Υπάρχει και μια τσίζι αλλαγή κλίμακας, τύπου 80s, είναι λίγο στα όρια, είδωμεν. Κι έχω μια αίσθηση στο νου, αλλά δεν ξέρω αν μπορώ να την καταγράψω - οι αιώνιες σπαζοκεφαλιές μου. Ναι, κι είναι κι ένα κομμάτι που θέλει πολλές φωνές. Ίσως πω και σε άλλους να το τραγουδήσουν ή να παίξουν κάποια όργανα. Ό,τι έχει πιο πολύ φαν.
 

01.06.19

Εινσι τόσο συμβατικά όσα κάνω. Σαν να φτιάχνω tutorial για το τέλεια ηχογραφημένο κομμάτι που θα πουλήσεις σε ελληνική ανεξάρτητη εταιρία. Κάτι πάει λάθος.

Έγραψα φωνές για το ambient που σκέφτομαι για τον φίλο μου, μάλλον είναι λίγο δύσκολο να το προχωρήσω ακόμα, πρέπει να περάσει καιρός για να κάτσει κάπως μέσα μου. Αν μπορεί να γίνει αυτό.

Φωνές και για τους Αντρές στις Ταράτσες. Δεν ξέρω. Κάτι δεν πάει καλά. Ας κοιμηθώ πρώτα.  

02.06.19

Δούλεψα κάμποσο με τα χτεσινές φωνές. Όλα είναι πολύ σοβαρά.
Από την άλλη, αν δε γίνεται κι αλλιώς;
Δεν σου αρέσει ο καθρέφτης, οπότε ποιος απ' τους δύο φταίει;
Υπάρχει "οπότε"; 
 

05.06.19

Σήμερα κατάφερα κι ήρθα λίγο πιο κοντά στον εαυτό μου. Πέρασα κάμποσες ώρες με τους "Άντρες στις ταράτσες". Είναι ένα μικρό κείμενο που έγραψα μες στον Μάη και, όπως φαίνεται, βρήκε κάπως το σπίτι του. Είναι ακόμα στα θεμέλια, αλλά πάει ήδη σε κάτι που νιώθω όμορφα ακούγοντάς το, αν και, από μια άποψη, είναι σαν να χάλασα ένα ωραίο μπιτ που χρόνια παίζω στα λάιβ και πάντα σκεφτόμουν ότι κάποια μέρα θα γίνει ένα πολύ μελωδικό τραγούδι. Δεν πειράζει, χαρίζει η ομάδα.  

15.06.19

Η αίσθηση που μου δίνει το στήσιμο κάποιων κομματιών, ιδιαίτερα οι "Άντρες στις ταράτσες" και η "Βικτωρια" είναι σαν να θέλω να χτίσω αλλά δεν ξεκινάω από τα θεμέλια: Λέω ότι εδώ πρέπει να μπει ένα μπαλκόνι και, με βάση αυτό, χτίζω το υπόλοιπο. Σαν να μην ακολουθείς αρχιτεκτονικό σχέδιο, αλλά μια παιδική ζωγραφιά, με μια καμινάδα, έναν στραβό ουρανό κάπου, μια γιγάντια μέλισσα παραδίπλα. Κι έτσι είναι κάποια μοτίβα που υπάρχουν εκεί, άλλα δεν ξέρω τι υπάρχει πριν ή μετά από αυτά. Το νιώθω όμως σίγουρα. Πώς το κάνεις ήχο τώρα αυτό. Τέλος πάντων, μάλλον η άχρηστη πληροφορία της ημέρας.

Αλλά να, ας πούμε, κάνω τη μίξη στους "Σουπερήρωες" και σκέφτομαι ότι έχει συνηθίσει το αυτί να ακούει με μια συγκεκριμένη λογική τα όργανα και τις συχνότητες στο χώρο μιας ηχογράφησης. Πχ τα μπασα ή συνοδευτικά στα αριστερά και στα δεξιά τα λιντ. Ίσως ξεκίνησε αυτό σαν λογική πιάνου, οι πιο μπάσες νότες είναι στα αριστερά, ή με την εικόνα που έχουμε για το συχνοτικο φάσμα. Μπορεί να έχει να κάνει με το πώς δέχεται ο εγκέφαλος τις πληροφορίες. Αλλά σε κάθε περίπτωση, τι γίνεται αν δεν πάω με βαση αυτή τη λογική; Όχι για τη φάση, αλλά επειδή υπάρχει λόγος, επειδή δηλαδή όταν ήμουν μικρός δεν είχα καταλάβει ότι πρέπει να διαβάζεις με τη σειρά τα καρέ στα κόμικς, οπότε να είναι η ίδια η αίσθηση κι εδώ. Στο outro αυτό. Και στην αρχή, σαν να ξεφυλλίζεις ανάποδα το περιοδικό.

Με αυτό το σημείο ασχολήθηκα σήμερα. Η προηγούμενη κιθάρα είχε γραφτεί χωρίς να έχω υπόψιν αυτό το ρυθμικό που είχα φτιάξει. Επίσης η λουπα που είχα φτιάξει σε πολύ πιο χαμηλά bpm και την είχα σπινταρει έχει πλάκα, αλλά δοκίμασα να την επεξεργαστώ εξαρχής στο γρήγορο τέμπο. Δεν ξερω, μάλλον θα κρατήσω το πρώτο.

Στην "Πρεσβυωπία" αυτό το μπασο δε με ικανοποιεί, έγραψα με πένα τώρα και κάπως αλλιώς. Γενικά είναι ένα κομμάτι φουλ στα ηχητικά κλισέ. Δεν ξέρω ακόμα, ίσως να το πετάξω όλο; Κάτι πρέπει να κάνω για να με εκπλήξει. Το έχω πει ωραία πάντως. Αυτά τα δοκιμαστικά one take, που τελικά θα μείνουν για πάντα. Αδιόρθωτος.

Είναι στιγμές που νιώθω ότι όλο το άλμπουμ είναι μια πρόβα για κάτι άλλο. 
 

26.06.19

Χθές είδα live τη Neneh Cherry και σκέφτομαι ότι είναι τόσο ωραίο όταν η μουσική σού δίνει δύναμη να συνεχίσεις. Νομίζω ότι το live αυτό μου έλυσε κάμποσους γρίφους και κάπως σαν να άκουσα καθαρά ένα τραγούδι που έχω στο κεφάλι μου αυτές τις μέρες και δεν ήξερα πώς να το συνεχίσω.

Έχει working title "Τα βράδια από μικρός" και μάλλον είναι αυτό που θα πάει όλο το άλμπουμ αλλου, ίσως χρειαστεί να βγουν και κάποια κομμάτια, αυτα με τον πιο ηλεκτρικό ήχο. Τώρα είναι το σημείο που γράφω "μπορεί και όχι", αλλά ας πούμε ότι δε θα το κάνω. 
 

02.07.19

Αυτές τις μέρες παίζω το The Sinking City και περνάω πολύ ωραία, νομίζω ότι κάπως έτσι έχει νόημα το καλοκαίρι, να χάνεις λίγο τις μέρες και τις ώρες. Οπότε, έχω αφήσει στην άκρη τις ηχογραφήσεις, αλλά το άλμπουμ τριγυρνάει στο νου μου, οπωσδήποτε τα βράδια.

Μετά από καιρό ξανάκουσα τα κομμάτια. Νομίζω ότι μου αρέσει μόνο ένα, αυτό με τον προσωρινό τίτλο ''Οι άντρες στις ταράτσες'', χμ ίσως τελικά όχι μόνο ένα, αλλά τελικά πολύ λιγότερα απ' ό,τι πίστευα. Νιώθω ότι ειναι σαν να έχω έναν καμβά για να ζωγραφίσω, αλλά χρειάζεται να έχει πάνω χρώματα και σχέδια από πριν. Κι εχω την αίσθηση οτι το πρώτο αυτό στρώμα θα είναι πολύ πιο πολύπλοκο από το τελικό. Δεν ξέρω, ίσως τελικά έχει νόημα να μη μείνει τίποτα, παρά μόνο μία φωνή κι ένας ήχος σε κάθε κομμάτι. Ίσως και καθόλου φωνή.

Αλλά σιγά σιγά καταλήγω σε έναν ήχο. Πιο απλό. Δε χρειάζεται να αποδείξω τίποτα σε κανέναν. Στον εαυτό μου σίγουρα όχι. 
 

13.07.19

Χτες καταπιάστηκα με τους "Σουπερήρωες", νομίζω ότι βγαίνει κάτι ωραίο. Θέλει ακόμα δουλειά στις φωνές και στο outro, αλλά είναι εκεί.

Η Κίκα λέει ότι της φέρνει στο νου τη Λένορμαν, οπότε είμαι σε καλό δρόμο.
Κυριολεκτικά. Αυτό για το οποίο μιλάω συνέβη κάμποσα στενά πιο πάνω.
 

20.07.19

Έγραψα φωνή και κιθάρες για τα "βράδια από μικρός". Κάπου πάει, ειδικά το δεύτερο μέρος. Το πρώτο πρέπει να το διαχειριστώ πιο κινηματογραφικά. Κι ίσως να του αλλάξω κλίμακα. Ύβρις.

Ακόμα κι έτσι είναι μπιτς εν πίσιζ. Μάλλον, θα βγει ωραίο.
Το πώς δεν ξέρω.
 

08.08.19

Νομίζω ότι δεν έχει νοημα να τα βάλω όλα μαζί.
Θα χωρίσω το άλμπουμ σε δύο.
 

15.11.19

Έγραψα το "Μετά" με ηλεκτρική κιθάρα τελικά. Η ατμόσφαιρα της κλασικής παρέπεμπε σε αυτό που έχω στο νου μου για δεύτερο μέρος του "Χτύπα με ξανά" και δεν ήθελα να υπάρχει καμία σύνδεση, ούτε καν ηχητική. Του πάει περισσότερο. Μου πήρε όλο το απόγευμα για να βρω τις σωστές δυναμικές. Κάτι έγινε. Τουλάχιστον, πέρασα ωραία. 
 

05.12.19

Ξεκίνησα να παίζω το Metro 2033, που διαδραματίζεται σε πόλεις που φτιάχτηκαν κάτω από τη γη, σε σταθμούς του Μετρό, από ανθρώπους που γλίτωσαν την πυρηνική καταστροφή.
Το απόγευμα πέτυχα το ντοκιμαντερ για την Πλάτωνος.
Τη νύχτα έβλεπα όνειρα που έμπλεκαν αυτά τα δύο, μαζί με τα τραγούδια μου.
Να κατέγραφα με κάποιον τρόπο αυτη την αίσθηση.
Ωραία θα ήταν.  

14.12.19

Μάλλον κατέληξα στη σειρά των κοματιών.
Είμαι πιο ήρεμος, κάτι φαίνεται στον ορίζοντα. 
 

24.12.19

Κάθε φορα που ακούω τους Σουπερήρωες, παίζει σε κάποια σημεία μια μελωδία στο νου μου. Δεν υπάρχει κανονικά. Την είχα εξαρχής φανταστεί για να τη γράψω; Δε θυμάμαι. 
 
Τσεκάρω το πρότζεκτ.
Την είχα ήδη ηχογραφήσει, αλλά ήταν mute το κανάλι.
Θέση για facepalm.
 
Τώρα μάλλον ολοκληρώθηκε. Μαζί με εκείνη την αλλαγή που έκανα την περασμένη εβδομάδα στις συγχορδίες. Ευτυχώς που έκατσα στο πιάνο, εκεί που όλα μου ακούγονται ωραία. Τώρα πια έχει μεσα τον τόνο από το "δίκτυο ενός κόσμου αλλουνού". Κι έτσι το κομμάτι μού αφήνει το κλειδί στην πόρτα. Είμαι ευτυχής δηλαδή; Ε, ναι.
 
Τώρα μένει να γράψω φωνές. Και της Κίκας.
 
Αχ, όλα αυτά τα τυχαία.
Τι αφήνω, όμως, στα αλήθεια στην τύχη; Και πόσο διαφορετικά θα ηταν τα κομμάτια μέσα από αυτές τις μικρές συμπτώσεις. Το έχω ξαναπεί αυτό. Δεν πειράζει ομως. 
 

16.01.20

Αυτές τις μέρες έβαλα ωράριο εργασίας "όπως κάνουν όλοι οι συνάδελφοι με πείρα". Και είναι πάντα νύχτα, όπως δούλευα και για το ΩΕΜ, το φθινόπωρο του 06. Ταλαιπωρούμαι αρκούντως με το "Τίποτα δεν ήταν", άλλαξα και κάποιους στίχους χτες, πριν κοιμηθώ.

Αλλά σκεφτόμουν πριν λίγο - όλο το σεσιον ήταν για να συνδυάσω απλά δύο ήχους - ότι δεν έχει κανένα νόημα να φτιάξω κάτι που έχω ξανακούσει, παρά μόνο αν ήθελα να κερδίσω χρόνο. Φαίνεται ότι αυτό θέλω: να ακούσω έναν συνδυασμό πρωτάκουστο, ας πούμε.

Μετά από ένα τρίωρο έφτιαξα έναν ήχο που μπορεί να άξιζε να γράψω ένα άλμπουμ μόνο με αυτόν, οπότε το τελευταίο μισάωρο το πέρασα πατώντας τυχαίες νοτες στα πλήκτρα και να ακούγοντας πόσο διαφορετικά μπορούν να ακουστουν οι συνηχήσεις μαζί με τα delay. Δεν ξέρω αν τελικά θα χωρέσει κάπου, αλλά αυτό, όπως πάντα, είναι μια άλλη ιστορία.

Λοιπόν, αρκεί για την ώρα. Μπορεί κάποιος να τα διαβάζει όλα αυτά. Καταργείται ο ιστορικός του μέλλοντος. Χαιρετώ αυτόν που θα κάνει διατριβή διαβάζοντας σελίδες μπλογκ. Αντίος αμίγκος.
 

23.01.20

Πώς ήταν σε κάτι κινούμενα σχέδια που δείχνανε το τέλος του σκίτσου, να μην υπάρχει κάτι, ούτε χρώματα, ούτε ήχος. Έτσι για καιρό νιώθω τους Άντρες στις ταράτσες. Υπάρχει ένα ψηφιακό κενό μετά. Θέση για ένα άλλο τραγούδι, που να μην είναι η συνέχεια.

Ναι, το πρώτο μέρος είναι η πόλη από ψηλά και με γραμμές στο πρόσωπο και με ψυχρά χρώματα, αυτά τα παγωμένα φίλτρα που είχαν πολλές κοινωνικές ταινίες των 00s. Και μετά να είναι μια βουτιά από ψηλά, μέχρι το πεζοδρόμιο, όπου βλέπεις ότι αυτή η άσχημη πόλη κατοικείται από τις μικρές ιστορίες μας, τα τυχαία συμβάντα, τα φευγαλέα βλέματα ενός ανομολόγητου έρωτα.

Δε γίνεται κατά παραγγελία αυτό. Θα προκύψει. Κάποια στιγμή. 
 

26.01.20

 Εκείνος ο ήχος που έλεγα, τα delayed pads που έχουν αρπάξει λίγο κι ακούγονται στο βάθος απ' τα μισά της "Σειράς" και μετά, είναι από τους ωραίους ήχους που έχω φτιάξει.

 Ναι, προφανώς ακούγονται στο βάθος. Αχ.

 

20.02.20

Ήταν ωραία στο χτεσινό λάιβ, ίσως η φορά που το φχαριστήθηκα πιο πολύ, αν και τις τελευταίες φορές κάπως έτσι είναι. Αλλά ήταν κυρίως γι αυτό το απρογραμμάτιστο encore, όπου έπαιξα το "Μετά" για πρώτη φορά. Είναι ωραία αυτή η στιγμή που πρωτοπαίζεις κάτι που δεν έχει ηχογραφηθεί. Να έκανα περισσότερα λάιβ, να έπαιζα κι άλλα έτσι.  

31.03.20

Έγραψα τη συνέχεια για τους Άντρες. Νομίζω ότι λέγεται Πυροτεχνήματα.
Είναι από τα πιο όμορφα κομμάτια που έχω γράψει.
Μπορεί και όχι, αλλά πάντα έτσι νιώθω όταν κρατάω κάτι, σαν σε μια γλυκιά ζάλη. 
 

03.04.20

Πόσο χαίρομαι που είπε η Κίκα τα Πυροτεχνήματα. Αλλά κυρίως το πώς το είπε.
Το χάρηκε κι αυτή.
Να της φύγει η αίσθηση της Απόστασης, που ποτέ δεν της άρεσε όπως το είχε πει.
(ωραία το είχε πει, αλλά εν πάση)
 

06.05.20

Χθες το βράδυ έκανα την πρώτη ακρόαση, όλα μαζί τα κομμάτια στη σειρά, έκανα και μια μικρή αλλαγή σε αυτή και τώρα κλείδωσε οριστικά. Έχουν να γίνουν κάποια πράγματα ακόμα, τα τέλη για τη "Σειρά" και το "Οπουδήποτε αλλού", που τα 'χω στο νου μου καιρό, αλλά δεν έχω καταπιαστεί. Και οι μίξεις, πόση δουλειά έχω ακόμα εκεί.

Ήταν συγκινητικό, σε κάθε περίπτωση, αυτό. Εξάλλου, πόσες φορές στη ζωή σου θα το κάνεις.
Κι έφτασαν οι μέρες που γράφω αυτά, κάνω παύση και χαζεύω για λίγο την οθόνη χαμογελώντας, μέχρι να γράψω την τελευταία φράση, όπως σε εκείνη την παιδική σειρά που τέλειωνε πάντα έτσι.
 

12.05.20

Εγραφα φωνές μέχρι τις 4 το πρωί. Είχα ξεχάσει πόσο μου αρέσει να το κάνω. Είναι περίεργο, γιατί σκέφτομαι ότι ποτέ δε θυμάμαι τις στιγμές που ηχογραφώ ένα άλμπουμ κι ιδιαίτερα τις φωνές. Είναι κάπως σαν ένα μακροβούτι.

Μαλλον, μένουν άλλα δύο κομμάτια και το πολυφωνικό. Και το τέλος του "Οπουδήποτε αλλού" που πρεπει να το ξανακάνω απ την αρχή. Τζάμπα οι κιθαρες που έγραφα μήνες, μέχρι και προχτές. Ας είναι. 

15.05.20

Έγραψα φωνές για το το "Λίγο πριν πεις" και το τελευταίο μέρος του "Οπουδήποτε αλλού". Έχουμε δηλαδή wrap; Όχι, διότι αυτές τις μέρες σκαλίζω αυτα τα δύο κομμάτια που έψαχνα μήνες για να ολοκληρώσουν το άλμπουμ. Τώρα νιώθω την οντότητά του να σχηματίζεται στο νου μου. Παράξενο, το νιώθω πιο δικό μου τώρα. Απ' την άλλη, γιατί είναι παράξενο;
Πάω να συνεχίσω. 
 

17.05.20

Ήρθε η μέρα που η to do list για το άλμπουμ χωράει σε μια Α4. Είναι περίπου 40 πράγματα που πρέπει να γίνουν, αλλά και πάλι είναι μόνο μια Α4.   

20.05.20

Όταν άρχιζε να σχηματίζεται ο πυρήνας του άλμπουμ σκεφτόμουν πόσο βαρύ βγαίνει. Αλλά "να που κάπως ήρθανε τα πράγματα" κι είναι σχεδόν προφητικό γι αυτά που ξεκινήσαμε να ζούμε εδώ και λίγο καιρό. Τέλος πάντων, τους τελευταίους μήνες, συμπτωματικά ή και όχι, παίζω FPS που έχουν να κάνουν με μεταποκαλυπτικούς κόσμους. Μετά την τριλογία των Metro, τα διαλείμματά μου ανάμεσα στις ηχογραφήσεις είναι γεμάτα από το Dying Light. Έτσι, όλα τα βράδια ονειρεύομαι τα κομμάτια μου μέσα σε αυτά τα περιβάλλοντα. Δεν είναι κι άσχημα.

Για την ώρα, έχω μια ωραία ιδέα για το τρίτο κομμάτι του άλμπουμ, άτιτλο ακόμα.
Και το τέλος του "Οπουδήποτε αλλού" - τι σπαζοκεφαλιά. Τουλάχιστον, έχω τις φωνές.
Και το 11ο κομμάτι που ίσως γίνει 9ο. Προς το παρόν, το σημειώνω ως "ΙΙ". Κι έχει το μπιτ από τους Σουπερήρωες, στην αργή βερσιόν, όπως το είχα πρωτοπαίξει, γιατί είναι για τον ίδιο δρόμο, αλλά λίγα χρόνια μετά. "Είναι όμοια κι όμως διαφέρουν", που έλεγαν κι εκείνα τα κουίζ.

Τέλος πάντων, όλα τα αντιμετωπίζω με καλύτερη διάθεση απ' ό,τι πέρσι τέτοιον καιρό.

 

24.05.20

Ίσως το 80% του χρόνου για τις ηχογραφήσεις έχει να κάνει με την ικανοποίηση μιας περιέργειας. Αν δεν υπήρχε αυτή, θα είχα γράψει περισσότερα άλμπουμ.

Αν και ξέρω ότι το αποτέλεσμα δε θα ήταν και τόσο διαφορετικό για τους περισσότερους που τα ακούνε, φαίνεται πως μόνο έτσι έχει νόημα για μένα. Και μάλλον θα με στεναχωρήσει αν ποτέ χαθεί αυτή η περιέργεια. Κατά τ' άλλα, όλα τα υπόλοιπα τα κυνηγάω πάντα να αλλάζουν.

Εν ολίγοις, ξέρω ότι σπαζοκεφαλιάζω χωρίς αντίκρισμα ουσιαστικό. Κάτι είναι κι αυτό. Απ την άλλη, μπορεί και να μη γίνεται αλλιώς. 

Προχωράει το 11ο κομμάτι. Το διασκεδάζω. Σχετικά. 


25.05.20

Ολοκλήρωσα τους στίχους για αυτό που θα είναι τρίτο στο άλμπουμ, το "Βυθισμένος στην πολυθρόνα" κλπ και είναι κάπως ένα τρέιλερ για ο,τι συνέβη και μια περίληψη για αυτό που θα έρθει. Είχε πολλές φωνές, μάλλον δε θα τις κρατήσω όλες, αλλά αυτά τα χορωδιακά είναι που απολαμβάνω πιο πολύ απ όλα, οπότε... 

Πρεπει να το πω αλλιώς, πάντως. Αλλά είναι ωραία όταν κάνω takes πριν ακόμα μάθω τους στίχους απ έξω, λίγα λεπτά αφού τους έχω γράψει. Το "Υγρό" ήταν έτσι. Τέλος πάντων, είναι αυτές οι στιγμές όπως το αποψινό σεσιον με όλο αυτό το edit των μπιτ και των φράσεων που με κάνουν και νιώθω ευτυχής που ασχολούμαι με όλα αυτα. 

30.05.20

Τα 10 κομμάτια έγιναν 12 και μετά 11. Μένουν οι τελικές μίξεις. Είναι η μέρα που θα μπορούσα να γράψω πολλά, αλλά είναι τόσα που νιώθω. Σκέφτομαι ότι είναι σχεδόν θαύμα το ότι ηχογράφησα αυτό το άλμπουμ μέσα σε αυτον τον πολύ ζόρικο ενάμιση χρόνο.
 
Με την ελπίδα να έρθουν καλύτερες μέρες, 
πάω βόλτα.
Θα πάρω και παγωτό. 
 

24.10.20

Μου έκανε καλό ο Αύγουστος. Παραδοσιακά, είναι ο μήνας που γράφω αρκετά κομμάτια και σημειώνω ιδέες, επειδή τότε είμαι στο χωριό και δουλεύω αναπόσπαστος, μακριά από οθόνες. Φέτος, δεν έγραψα ούτε νότα, αλλά, ναι, μου έκανε καλό, γιατί πήρα ένα export του άλμπουμ, για να το ακούσω όταν το ξεχάσω κάπως. Και πολλές εκδοχές του artwork, εκτυπωμένες σε διάφορα χαρτιά για να το χαζεύω. Όταν ξανάκουσα το άλμπουμ ήταν όλα μαζί - μια τεράστια απογοήτευση, αλλά και άλλη τόση χαρά, ότι κάτι έγινε. Γύρισα με χαρτιά γεμάτα σημειώσεις κι έτσι από τα τέλη του Αυγούστου δουλεύω ακατάπαυστα, μόλις που προλαβαίνω το σούπερ μάρκετ στο κλείσιμο, όταν κι αυτό αναγκαστικά χρειάζεται. Δεν βλέπω καθόλου ταινιες. Μόνο δουλειά. Κι εξαντλητικό φόκους, σε δευτερόλεπτα ήχων και σε μεγεθυμένα pixel στο Photoshop, εναλλάξ. Κάθε μέρα.

Τα 11 κομμάτια γίνανε 10, αλλά όχι ακριβώς. Τέλος πάντων, είναι κάπως περίεργο που αφήνω έξω την "Τελευταία Εικόνα", ήταν το κομμάτι που είχα γράψει πρώτο - άρα ήταν για καιρό το μόνο σίγουρο - κι αυτό που θα έκλεινε το άλμπουμ, σαν υστερόγραφο κάπως. Για μήνες έλεγα ότι είναι το "σουξέ" του δίσκου. Άλλαξαν πολύ και τα υπόλοιπα κομμάτια. Ναι, ξανά και πολύ.

Και το artwork. Μου πήρε μήνες. Τις προάλλες τακτοποιούσα τα αρχεία κι είδα ότι το είχα ξεκινήσει τον Μάρτη. Στην Κρήτη ήταν που είχα την ιδέα να του βάλω χρώμα. Πριν λίγες μέρες έκανα τις τελικές δοκιμές. Είναι συγκινητικό να το βλέπεις τυπωμένο. Είναι το πιο όμορφο που έχω φτιάξει.

Είχα τη σκέψη για το artwork να είναι μόνο γράμματα σε διάφορα μεγέθη κι έντονα χρώματα, σαν μια οθόνη που αποφασίζει η ίδια πόσο ζουμ θα κάνει σε κάθε λέξη για να σου περνάει ό,τι μήνυμα θέλει. Κάπως έτσι έφτιαξα κι ένα βίντεο για την Πρεσβυωπία, μου πήρε ένα πενθήμερο μονο γι αυτό. Αργότερα να βρω χρόνο να φτιάξω και για τα υπόλοιπα.

Πότε ήρθε η ιδέα να έχω πολλά εξώφυλλα, δε θυμάμαι. Την προηγούμενη εβδομάδα, πάντως, τα παρέλαβα. Ναι, ξεχωριστό εξώφυλλο για κάθε αντίτυπο. Φωτογραφίες τυπωμένες σε premium φωτογραφικό χαρτί, όπως κάποτε. Βγήκαν πολύ ωραίες, οπότε κάπως ισοφαρίζεις την αϋπνία των τελευταίων εβδομάδων. Χαλάλι οι 5 ώρες ύπνου. Αν και δε γίνεται μάλλον κι αλλιώς - ονειρεύομαι το άλμπουμ, τα τραγούδια, το κλιπ που έφτιαξα, αυτά τα snapshots από εικόνες και ήχους κι όταν ξυπνάω είναι σαν να μην έχω σταματήσει να το δουλεύω. Αλλά, ναι, είναι ωραία. Είναι κάπως σαν γιορτή που κρατάει μερόνυχτα κι αντί για αλκοόλ και καπνό, υπάρχουν παντού σημειώσεις, χαρτάκια, η φωτογραφική, καλώδια, χαρτόνια (βρήκα το χρώμα που ήθελα για τη συσκευασία, μόλις χτες).

Άκουσα τις προάλλες κάποιες πρώιμες βερσιόν των κομματιών, είναι τόσο μακρινά όλα αυτά κι απ' την άλλη, μόλις είναι λίγους μήνες πριν. Ξεκίνησα να κρατάω σημειώσεις για όλο αυτό χωρίς να ξέρω αν θα καταλήξει σε άλμπουμ, αν θα μείνει μισό ή αν θα τα σβήσω όλα. Νομίζω ήταν κάπου τέλη του χρόνου που είχα σχεδόν αποφασίσει να τα παρατήσω. Γενικά.
 
Αλλά, τελικά, να που βγαίνει.
Το πιο επίπονο.
Το πιο αγαπημένο μου.
 
Μακάρι να αρέσει.