kenoixwroi

ΚΕΝΟΙ ΧΩΡΟΙ




Ηχογραφήθηκε σε διάφορα σπίτια και βόλτες τα τελευταία 22 χρόνια.
Ο σχεδιασμός και η τελική σύνθεση έγινε από τον Μάιο έως τον Νοέμβριο του 2012.
Κυκλοφόρησε τον Μάιο του 2013 σε 108 αντίτυπα (vinyl+cd), από την Inner Ear.



Χελ & Κάξι

σημείωση ΧΕΛ:
Στην αρχή ήταν η ηχογράφηση της μελωδίας που έφτιαξα τη μέρα που πήρα την πρώτη μου κιθάρα, τον Μάρτιο του '91. Ακολουθεί αυτοσχεδιασμός με φίλο παλιό, 17.10.98.

&

Αυτή είναι η θέση για μια υποσημείωση, ΚΑΞΙ, μα τώρα σκέφτομαι το άδειο σπίτι σου. (συνεχίζεται)


Πεταλούδα

Μια πεταλούδα στέκεται στην πλάτη σου
κι ανοίγεις τα φτερά απ' αυτό το σκαλοπάτι.
Κι αυτή η στιγμή δε θα φαινότανε μικρή,
αν ο κόσμος τη συνήθεια δεν την έκανε αλήθεια.


Καλλιδρομίου

Κατεβαίνουμε πιο κάτω
απ' τα σκαλιά του Υπογείου.
Ακούμε όλοι το τραγούδι,
φυσάμε όλοι τον καπνό
και καταπίνουμε ιδρώτα.
Έτοιμοι για τα θεμέλια,
μια θυσία δίχως νόημα,
ένας πολτός μοναδικός.

Σκέφτομαι όλα τα κορίτσια
σκέφτομαι όλα τα κορίτσια,
σκέφτομαι όλα τα κορίτσια,
όλα τα κορίτσια εδώ,
όλα τα κορίτσια εδώ.

Τώρα όλα δίχως ήχο

κάτω από το ίδιο δέρμα

ανεβαίνουμε πιο κάτω.


Βαριετέ

Στη δύση με τις τετράγωνες φωτογραφίες.


Μαγνητοταινία

Το σπίτι μου είναι ένα μεγάλο δοχείο,
μα απ' τη μέση και πάνω είμαι μέσα στο νερό.
Κάθε τόσο αδειάζει ένα σταχτοδοχείο
και βρέχει ράβδους μ' ένα ανθό που φωσφορίζει.
Στη μέση είναι ένας βράχος από δόντια
που μοιάζουν με υπαλλήλους της Εφορίας
κι αυτοί με τη σειρά τους μου θυμίζουν τους δασκάλους μου
κι αυτοί με τη σειρά τους κάποια μέρα θα πεθάνουν.

Αυτός ο δρόμος έχει όλα τα παιχνίδια,
μυρίζω τον αέρα που μας φέρνει κοντά.
Αλλά πίσω από εκείνη την καινούρια τζαμαρία
- που δε σπάει με πέτρες και γδέρνονται οι ώμοι -
μου κόβουν τα χέρια οι άγριοι νόμοι /
Κολλάω την ηδονή μου με μια χαρτοταινία
και κλείνω το στόμα σ' έναν πίνακα από ήχους,
κανείς να μη χαλάσει αυτή την ηρεμία.
Φωτιές στον αέρα και το σώμα σου πιο πέρα.
Κολλάω τις ηδονές μου με μια χαρτοταινία.

Σκορπάνε τα βράδια μου στη μαγνητοταινία.


Σ.Α.Ψ.Η.

Αυτό το κείμενο έχει τίτλο "Άσκηση με παραλειπόμενα".

Στον θάλαμο ενός ξενοδοχείου
εκείνος παίρνει έναν αριθμό αστικό.
Αλλά είμαστε όλοι πολύ μακριά
κι έτσι το τηλέφωνο δεν αντιστοιχεί πουθενά.

Να αποδειχτεί σε δυο λεπτά
ότι εκεί ήθελε να πάρει
κι όχι να βάλει το 01 μπροστά.


Κάτω απ' τα χέρια σου + Ανάμεσα στις μέρες

ΚΑΤΩ ΑΠ' ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ

Κάτω απ' τα χέρια σου
βρίσκονται οι ώρες που δεν κοιμάμαι,
κάτω απ' τα χέρια σου
είναι οι ώρες που ταξιδεύεις.
Κάτω απ' τα χέρια σου.

ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΜΕΡΕΣ

Σαν αιώνιο καφενείο ξενυχτώντας
μεσήλιξ και λυράρης μορφωμένος,
με κεκτημένο σεβασμό ιθαγενών
συγχωριανών που οσμίζονται ακατάληπτα
στον πηδηχτό μ' ένα μινόρε
sheltered by the foliage
οι ως τώρα ήταν ματζόρε - σπουδαίος, δηλαδή -
κοπροτραφής ή ασυνάρτητος γρόθος
και νωρίτερα
δεκαεφτάρης συνομήλιξ εξανίσταται
"τραγούδι χωρίς σόλο, μπισκότο δίχως γέμιση"
ενώπιον μουσικώς εφηβικής ομάδος.
Διαβάζουν βιογραφίες μεταξύ τους
δε βλέπει ταινίες, δε λένε αλήθεια
l' hypothèse du tableau volé
το κορίτσι που θα γίνει μπάτσος
μ' ένα πιστόλι στη θέση των βυζιών,
οι γραμμές που δεν συνέκλιναν ποτέ τους,
οι ορεσίβιοι που ζούνε περισσότερο,
τους υπόλοιπους τους λιώνει αργά η θάλασσα
gibt es keinen Weg zurück
και το χειμώνα καυλωμένοι να σκεφτόμαστε
πως ξαναπέφτουμε στης θείας μου τα μπούτια.


Απόσταση

Κολυμπάω
σε μια μολυβένια θάλασσα
και μετά σκέφτομαι εσένα
και μετά τα χέρια μου στο σώμα σου
και στα κύματα
να διαθλώνται οι γραμμές αργά.

Περπατάω
κοντά σε μια γκρίζα θάλασσα
και μετά θυμάμαι εσένα
και μετά τα χέρια σου στο στόμα μου
και στα σύννεφα
να διαγράφεται η ζωή αχνά.


Σάιντ

πέντε δευτερολέπτων ήπιος θόρυβος
για τη χαμένη αναμονή στην αρχή των κασετών.


Υγρό

Ξαπλωμένοι στο ίδιο κρεβάτι,
απ' το ένα πλευρό βγαίνουν λέξεις που στριφογυρίζουν
κι ανοίγουν τα στόματα δυο όμοιες γλώσσες.
Σπινθήρες στον τοίχο φυτρώνουν φτερά
που κινούνται όπως ένα βιβλίο που ψάχνει
τις σελίδες που του λείπουν
για να μην υπάρχουνε κι οι δυο στο δωμάτιο,
να μη μείνουνε ζεστά όλο το βράδυ,
ενώ πίσω από κάθε έπιπλο που σέρνεις
να υπάρχει ένα παράθυρο ανοιχτό
που δε δείχνει τίποτα πιο έξω.

Ξαπλωμένοι με μάτια κλειστά,
να σκέφτονται κόσμους ξεχωριστά
και κάθε φορά που συμπίπτουν οι λέξεις τους
αυτές ανεβαίνουν σαν σφαίρες και διαλύονται.

Και αυτή ήταν μία σειρά
από εγκαταλελειμμένα φορτηγά
σε νυχτερινό λιμάνι.
Και αυτή ήταν μία γραμμή
από κακοβαλμένους προβολείς
που αχνίζουν κάτω από το στρώμα τους
και πίσω από τους κόσμους που βλέπουνε μαζί.

Τα μάτια ανοίγουν ξαπλωμένοι.


Πρόγραμμα

12 σκαθάρια στο σκαθαροπάρτυ


Προσπάθησε να κοιμηθείς

(συνέχεια)
Κι αυτή ήταν η θέση για μια παρατήρηση,
μα τώρα σκέφτομαι το άδειο μπαρ
χωρίς ρούχα και με εύφλεκτο κεφάλι.
Κι ενώ χτυπάμε κάρτα σ' ένα ωράριο διασκέδασης,
το κορίτσι σου γίνεται ένα δέντρο στο δωμάτιο
κι αργότερα ένα στόμα στο ποτήρι που αφήνω.

Αυτή είναι η δική σου βραδιά,
σ' ένα καρμπόν από ημερομηνίες,
από επιγραφές μισοσβησμένες,
από κοινόχρηστα κλειδιά
κι από χειρονομίες φερμουάρ.


Λόφος

Έχω έναν πόνο στο στήθος. Φοβάμαι, μα νομίζω ότι σιγά σιγά το ξεχνάω. Κι αυτός ο μεγάλος πορτοκαλί ήλιος στον κεντρικό δρόμο με κάνει να ξεχνάω. Ένα γκρίζο λεωφορείο καταπίνει τις στάσεις. Τριψήφιοι αριθμοί πάνω στον χάρτη, ισοδύναμοι συνδυασμοί σε τυχερά παιχνίδια.

Συχνά στοιχηματίζω το κοντινό μέλλον στις πινακίδες των αυτοκινήτων, με αυτοσχέδιους βολικούς κανόνες, ώσπου το μέλλον γίνεται το έξτρα συστατικό του γλυκού που απολαμβάνουμε μες στο φως του απογεύματος.


Εκδρομή (το τραγούδι που χάλασα για κάποιο άλλο)

Το πρωί στην εκδρομή εκείνος που σε χτύπησε είναι ο φίλος σου μια μέρα. Σου δανείζει το παιχνίδι του - ύστερα σκοτώθηκε μ' ένα γρήγορο αμάξι.

Μιλάμε με λέξεις αλλοιωμένες και φράσεις που μας κόλλησαν από φίλους που χαθήκαν. Ύστερα πάλι βρίσκουμε νέες παρέες και μετά από μια όμορφη βραδιά γυρνάμε σπίτι μόνοι και λέμε ζαλισμένοι πως τους έχουμε ανάγκη. Μα, όσο δεν υπήρχαν, ήταν σε παράταξη στις γλώσσες τα ξυράφια. Και σκληραίνει το δέρμα κάθε απόγευμα.
Σκληραίνει το δέρμα
κάθε απόγευμα.
Κι έτσι περνάνε οι μέρες.
Κι έτσι περνάνε οι μέρες.
Έτσι κι αυτό το φύλλο θα το διαβάσει κάποιος άγνωστος όταν εγώ πια δε θα ζω.


Τον Ιούλιο

Στην απέναντι πολυκατοικία
με τις περιστρεφόμενες καπνοδόχους,
σήματα Μορς στην ανύποπτη γειτονιά μου,
γουργουρίζουν οι γεννήτριες
νανουρίζοντας τις ανοιχτές τηλεοράσεις.
Κι ύστερα
τα σήματα συντονίζονται με τον αέρα
κι ύστερα
συντονίζονται με τα άκρα.

Κρύβω το φως του δρόμου
με τα πέλματά μου

και κάνω ότι βαδίζω

κάνω ότι βαδίζω

προς τα εσένα

βαδίζω

προς τα εσένα



ΕΓΡΑΨΑΝ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΣΚΟ

Φώντας Τρούσας - ΔΙΣΚΟΡΥΧΕΙΟΝ

Δεν ξέρω αν είναι παράξενο άλμπουμ το «Κενοί Χώροι» –μπορεί…–, εκείνο που ξέρω είναι πως έχει μια δική του γοητεία ως άκουσμα. Αυτό το αστικό κολάζ, που θα μπορούσε να ξεπέσει με εύκολο τρόπο προς ένα αυτάρεσκο και ανατροφοδοτούμενο άκουσμα, επιτυγχάνει ν’ ακούγεται φρέσκο, δυνατό και εκπληκτικό (υπό την έννοια της… καραδοκούσας έκπληξης) καθ’ όλη την 34λεπτη διάρκειά του.
Ο… Κτίρια τη Νύχτα είναι ένα μίγμα τραγουδοποιού-πειραματιστή – κάτι όχι σύνηθες εξ αρχής. Μπορεί τα λόγια των τραγουδιών του να μην αποκρυπτογραφούνται πάντα, αμέσως και σε χρόνο πρώτο, πράγμα που με… στενοχωρεί λιγάκι –το σιντάκι που έφθασε στα χέρια μου δεν περιλαμβάνει στίχους, και βεβαίως δεν γνωρίζω αν τούτοι είναι τυπωμένοι στα 108 βινυλιακά αντίτυπα– όμως είναι ηλίου φαεινότερον… θα πω εγώ κι ας διαψευστώ, πως ο άνθρωπος αυτός, καθώς ακούς το ραπάρισμά του στο «Ανάμεσα στις μέρες»(;), κάτι πρέπει να έχει ακούσει (και όχι απλώς κάτι) από Σαββόπουλο («Μας βαράνε ντέφια») και πιθανώς από Μιχάλη Σιγανίδη. Και το λέω τούτο –και επιμένω– επειδή δεν υπάρχει λόγος ν’ αναζητούμε επιρροές στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, όταν οι ημέτερες μοιάζουν προφανέστερες (όταν…). Εκείνο που δεν είναι προφανές στους «κενούς χώρους» είναι η τραγουδοποιητική περσόνα του Κτίρια τη Νύχτα· βασικά, ο τύπος του ανατρεπτικού άσματος, που όταν δεν ενοργανώνεται έχοντας ως βάση τα γνωστά κιθαριστικά/ ποπ διδάγματα, αντλεί από ένα άναρχο, προσωπικό (εκφραστικό) οπλοστάσιο. Δεν ξέρω αν έχει κάποια σημασία, αλλά ακούγοντας το παρθενικό long play τού συγκεκριμένου μουσικού ανακάλεσα στη μνήμη μου, τηρουμένων όσων αναλογιών θέλετε, κάτι από την «τρέλα» ορισμένων καλλιτεχνών της ESP Disk – του πειραματιστή Alan Sondheim φερ’ ειπείν και πιθανώς του singer-songwriter Mij. Ο Κτίρια τη Νύχτα συνδυάζει και τα δύο (ή και τους δύο), αν και νομίζω πως η δύναμή του εντοπίζεται κυρίως στο τραγούδι (κι εκεί αξίζει να εμβαθύνει). Στον λόγο δηλαδή… που, στην περίπτωσή του, έχει λόγο να λέγεται. 


Helmet - Περιοδικό ΓΚΡΕΚΑ

Οι ΚΕΝΟΙ ΧΩΡΟΙ του κτίρια τη νύχτα είναι στην κορυφή για το καλύτερο άλμπουμ του ελληνικού αλλόκοτου κύματος για το 2013. Ο κτίρια τη νύχτα έφτιαξε τον πιο «εύκολο» δίσκο του μέχρι σήμερα με όλες τις αξίες του vaporwave αν και στις ηλεκτρονικές εκδοχές παρεμβάλλονται indie κιθάρες. Πολυεπίπεδος μουσικά, άρτιος τεχνικά με μία καταγραφή εικοσιδύο χρόνων διαδρομής στο ελληνικό αστικό ηχοτοπίο που κλείνει με ένα από τα πιο όμορφα ambient κομμάτια.


Αντώνης Ξαγάς - MIC.gr

Ο απρόσκλητος και (πολύ) αδιάκριτος διαρρήκτης έχει μπει νυχοπατώντας στο σπίτι. Σε ένα παντελώς άγνωστο σπίτι, δεν έχει καμία ιδέα για τους ενοίκους του, δεν έχει κάνει καμία κατασκοπευτική προετοιμασία ως είθισται. Άλλωστε δεν είναι ένας κοινός διαρρήκτης σαν τους άλλους, δεν ψάχνει για λεφτά (τα οποία δεν υπάρχουν κιόλας κατά το γνωστό ανέκδοτο), ο στόχος του είναι άλλος. Του αρέσει να σκαλίζει σε συρτάρια και ντουλάπια, κουτάκια και φακέλους, να ψάχνει λευκώματα, να λαθρακούει παλιές μαγνητοταινίες, να διαβάζει σημειώσεις, να ανοίγει φωτογραφικά άλμπουμ, να βλέπει άγνωστα πρόσωπα να του χαμογελούν από το βάθος του χρόνου, να αναρωτιέται και να χτίζει ιστορίες για αντικείμενα θυμητάρια ολωσδιόλου ευτελή και ακατανόητα για όλους πλην από τον κάτοχο τους. Με άλλα λόγια, είναι ένας κλέφτης αναμνήσεων. Αν υποθέσουμε βέβαια ότι οι αναμνήσεις μπορεί να κλαπούν...
Αυτή είναι η αίσθηση που απομένει μετά από μια (πολλοστή) ακρόαση του νέου δίσκου των Κτιρίων τη Νύχτα (εντάξει ένας είναι ο δημιουργός, αλλά μ' αρέσει η πληθυντική αναφορά σε αυτού του τύπου τα σχήματα). Οι "Κενοί χώροι" λοιπόν είναι μια σπουδή στη μνήμη. Βέβαια ας μην ξεχνάμε ότι ο αρχικός ρόλος της τέχνης στην μακραίωνη πορεία της ήταν ακριβώς η διαφύλαξη των αναμνήσεων σε ένα πιο ...ασφαλές μέσο από τα φθαρτά και θνητά εγκεφαλικά μας κύτταρα. Όμως εδώ έχουμε να κάνουμε με μια σπουδή πάνω στην απολύτως προσωπική μνήμη και με την εκ των υστέρων επιλογή και επεξεργασία της (και όχι, να σημειώσω, με την επίπλαστη "όψιμη" μνήμη της κατεβασμένης δισκοθήκης από το μακρινό παρελθόν, όπως είναι μια έσχατη μόδα στον χώρο).
Στη μνήμη μπορούμε να "προσάψουμε" πολλά επίθετα. Θα σταθώ στο ότι είναι εξ ορισμού άναρχη, ανορθολογική και μη-γραμμική (θα μου πείτε έτσι ακριβώς είναι και ο κόσμος μας, μη-γραμμικός, αν αγνοήσουμε τις κατά τόπους εξιδανικευμένες μας προσεγγίσεις). Με συνέπεια να είναι επίσης εξαιρετικά επιρρεπής σε χαοτικούς κι απρόβλεπτους συνειρμούς και συσχετίσεις. Φανταστείτε ότι έφτασε ο Προυστ να μυρίσει μία μαντλέν, ένα μπισκότο δηλαδή, για να καταλήξει να γράψει ένα κατεβατό επτά τόμων. Τα Κτίρια τη Νύχτα από τη μεριά τους δεν έφτασαν σε τόσο φιλόδοξα μεγέθη, μισή ώρα κρατάει ο δίσκος, ο οποίος (ταιριαστά με το περιεχόμενο του) κυκλοφορεί σε βινύλιο σε ...108 αντίτυπα αλλά και σε ψηφιακή μορφή (σε δυνητικά ...άπειρα αντίτυπα).
Κάπως έτσι, σαν τη μνήμη, ακούγεται λοιπόν ο δίσκος αυτός. Άναρχος, χαοτικά συνειρμικός, μη-γραμμικός. Τίποτε εδώ μέσα δεν ακολουθεί την κλασική (γραμμική) δομή ενός τυπικού τραγουδιού. Ψήγματα λέξεων και θραύσματα ήχων συναρθρώνονται με παιγνιώδη διάθεση, ποπ σπαράγματα των πρώτων ακροάσεων (τα οποία μόνο ποπ μπορεί να είναι έτσι κι αλλιώς), αυθόρμητες εμπνεύσεις οι οποίες παρέμειναν ανολοκλήρωτες, ήχοι από παλιές μασημένες κασέτες ("εγχειρισμένες" ίσως και κολλημένες με σελοτέιπ), σήματα Μορς από το μακρινό παρελθόν, λούπες που απέμειναν να κυνηγούν την ουρά τους σαν το βενζόλιο του Κεκουλέ, τα παράσιτα είναι το ηχητικό ανάλογο των κιτρινισμένων φαγωμένων στις άκριες 9 χ13 φωτογραφιών, μια αναπαράσταση πιθανώς του παραμορφωτικού φίλτρου που πέφτει πάνω σε κάθε ανάμνηση. Ας είναι καλά ο υπερ-τεχνολογικός μας κόσμος που μας προσφέρει τόσα εξωτερικά βοηθήματα υλικής διατήρησης της μνήμης (διευκολύνοντας έτσι πιθανώς και τον ...κλεφτή της εισαγωγής). Ας είναι καλά, θα προσέθετα, και οι ιδέες των πρώιμων ντανταϊστών για το κολλάζ ή τα μεταγενέστερα cut-ups του μπαρμπα-Burroughs, η επίδραση των οποίων έφτασε πολύ μακρύτερα, τόσο σε χρόνο όσο και σε εύρος, απ' ότι ποτέ θα περίμεναν.
Θα μπορούσαμε να παρομοιάσουμε το χτίσιμο ενός τέτοιου έργου με τη δημιουργία μιας γλώσσας. Μιας γλώσσας βασισμένης όχι σε στοιχειώδεις αλφαβητικές ψηφίδες (όπως είναι π.χ. οι νότες), αλλά σε μεγαλύτερα νοηματικά συμπλέγματα, ας τα βαφτίσουμε ηχητικά ιδεογράμματα. Το αποτέλεσμα της σύνθεσης τους είναι ένα σύνολο προσωπικό αλλά και κρυπτικό και ενίοτε ερμητικό, το οποίο δεν είναι εύκολο να αποκρυπτογραφηθεί από έναν τρίτο (οι απόπειρες αποκρυπτογράφησης ας πούμε της Γραμμικής Α προσκρούουν ακριβώς σε αυτό το χαρακτηριστικό). Κάτι που εν προκειμένω αποτελεί τόσο το πλεονέκτημα όσο και το εγγενές μειονέκτημα του δίσκου. Ή σε καλύτερη διατύπωση, τη δυσκολία του. Δεν είναι πάντοτε εύκολο να δώσεις σχήμα σε μια τέτοια ζαλιστική πολυσυλλεκτικότητα...
Όμως τελικά, όπως και σε όλα τα έργα τέχνης, δεν έχει νομίζω κανένα νόημα να τα προσεγγίζεις με μια τέτοια "αποκρυπτογραφική" διάθεση, να προσπαθείς να ανιχνεύσεις σε αυτά τον (συνήθως άγνωστο σου) δημιουργό τους και τις δικές του σκέψεις, συναισθήματα και προθέσεις, να αναζητείς κοντολογίς το τι "θέλει να πει ο ποιητής" όπως μας ρωτούσαν οι κακοί φιλόλογοι των σχολικών μας χρόνων. Γιατί πάντοτε το ζήτημα, πέρα από την ...κρυφή ματιά στις ζωές των άλλων, είναι τι σου λέει εσένα το κάθε ποίημα/έργο. Έτσι μέσα στο πλέγμα των Κενών χώρων, όλο και κάποια αφορμή μπορεί να υπάρξει, όλο και κάποιο κρυφό νεύρο μπορεί να ενεργοποιηθεί, για να πυροδοτηθεί ένας νέος, απόλυτα προσωπικός καταρράκτης συνειρμών. Μπορεί να είναι ένας στίχος, τα κορίτσια στην Καλλιδρομίου, ένας ήχος, ένα γρατσούνισμα στην κιθάρα, οτιδήποτε...
Ίσως τελικά να μην υπάρχουν "κλέφτες" αναμνήσεων...


Στυλιανός Τζιρίτας - Περιοδικό SONIK

Δεν είναι μόνο από τα καλύτερα ονόματα σχημάτων τα τελευταία 654 χρόνια στην Ελλάδα αλλά και ένα από τα πλέον ελπιδοφόρα τα τελευταία χρόνια που δραστηριοποιείται στα τεκταινόμενα της αθηναϊκής σκηνής. Έχω επανειλημμένως εκφράσει τον θαυμασμό μου για τον κύριο Κτίρια τη Νύχτα και αυτό διότι η φρέσκια όσο δεν παίρνει η ματιά του. Κολάζ  ήχων (μια διεφθαρμένη άποψη της concrete με στοιχεία παράλληλα από turnabulism) με ελληνική στιχουργία που έχει σχέση όχι μόνο με εσωτερικούς δρόμους (βαρεθήκαμε να ακούμε απ όλους μέσω αυτής της οπτικής) αλλά και παρατήρησης του περιβάλλοντα χώρο (χωρίς σώνει και καλά καταγγελτικό τόνο –χορτάσαμε επίσης και από αυτό). "Παραισθητικός ρεαλισμός" θα μπορούσε κάποιος να πει για την στιχουργική που παρελαύνει από αυτόν εδώ το δίσκο. Η μουσική παράλληλα ακούγεται σαν στραπατσάρισμα παλιών κασετών και cds των 90s (και όχι μόνο). Τα ηχητικά πειράματα του Κτίρια τη Νύχτα δεν βρίσκουν πάντα το στόχο τους (εξάλλου δεν ακολουθεί την περφεξιονιστική πλευρά αρμολόγησης όπως για παράδειγμα ο eRikm) και έχεις μερικές φορές την αίσθηση ότι παρασύρεται από το ίδιο το ηχητικό του υλικό. Το mastering επίσης έχω την εντύπωση ότι ενίοτε αφήνει τα ηνία χαλαρά και μερικές φορές οι συχνότητες συγκρούονται. Σε μερικές στιγμές είναι φανερή η επιρροή του έτερου της μουσικής παρέας, του Άγγελου κυρίου (όπως π.χ. στη σύνθεση “Μαγνητοταινία”) ειδικότερα στην εκφορά του λόγου. Συνολικά όμως πρόκειται για ένα δίσκο που χρειαζόταν η ελληνική δισκογραφία. Και το εννοώ αυτό 100%. Απόλυτα σημερινός, ταβανιασμένα αστικός, προϊόν ενός νέου και ορεξάτου για (αυτό)αναιρέσεις ανθρώπου, αντισυμβατικός δίσκος χωρίς να προσπαθεί να είναι κάτι τέτοιο, φρικαριστικός και φιλικός προς τον ακροατή την ίδια στιγμή. Υπέροχος.


Μάκης Μηλάτος - ATHENS VOICE

Μικρές μουσικές φράσεις, ηχητικός θόρυβος, σαρκασμός συγκροτούν μια μουσική «αναρχία» με άνισα αποτελέσματα αλλά όχι χωρίς ενδιαφέρον.


Θεμιστοκλής Παντελόπουλος - NOKALYPSE

Είναι ένα ταξίδι στα βάθη των βιωμάτων και των ονείρων. Ένα καταιγιστικά συνειρμικό κολλάζ από αφηγήσεις, τραγούδι, ρυθμούς, ηχοτοπία, ωμά και ραφιναρισμένα, μία διαρκής εναλλαγή αέρα, γης, νερού, φωτιάς, νοσταλγίας, παιχνιδιού, νωχέλειας.
Εκ βαθέων εξομολογητικό κάλεσμα του καλλιτέχνη για ονειρεύεσθαι και προτροπή για εντροπική ζωή.
 


Γεωργία Μυριδάκη - FRIDGE.gr

Ένας δίσκος πειραματικός, μελωδικός, ανάλαφρος και βαρύς "όσο χρειάζεται", με DIY διαθέσεις και με μια κεντρική ιδέα που γίνεται κατανοητή και άξια θαυμασμού από την πρώτη κιόλας προσεκτική ακρόαση του δίσκου.
Οι πειραματισμοί, η αποστροφή στις συνηθισμένες μουσικές νόρμες και η DIY αισθητική ίσως κάνει το άλμπουμ αυτό να φτάσει και να γίνει κατανοητό από λιγότερα αυτιά - κι όμως, τα λιγότερο έμπειρα αυτιά είναι εκείνα που έχουν περισσότερο ανάγκη από τέτοιου είδους νοήματα.
[...] Φαντάσου να είχες πάντοτε μαζί σου ένα δημοσιογραφικό κασετοφωνάκι και να κατέγραφες από τα παιδικά σου χρόνια μέχρι και σήμερα κάθε φυσικό ήχο, κάθε τραγούδι, κάθε συνομιλία — οτιδήποτε μπορεί να γαργαλίσει τα αυτιά σου. Και μετά, μετά από 22 χρόνια (ή λιγότερα ή και περισσότερα) να χανόσουν μέσα στα χιλιόμετρα των μαγνητοταινιών οι οποίες θα αποτύπωναν τους ήχους της ζωής σου, να τις έκοβες και να τις έραβες σύμφωνα με τα σημαντικά σου και με  δικά σου τα -τωρινά- γούστα και να δημιουργούσες έναν δίσκο-ηχητικό κολλάζ, γεμάτο με ιστορίες και αναμνήσεις.
Αυτό ακριβώς αποτελεί το άλμπουμ “Κενοί χώροι”: ποπ στη βάση τους τραγούδια, διάσπαρτες μελωδίες από κασέτες και όχι μόνο, μουσικοί πειραματισμοί, ηλεκτρονικοί ήχοι, συνομιλίες, απαγγελίες, ψίθυροι, φιλικές συζητήσεις και λευκοί θόρυβοι ενώνονται, ανακατεύονται και μπερδεύονται μεταξύ τους για να σχηματίσουν το κολλάζ της ζωής του δημιουργού του.
Και δεν έχει σημασία αν η ζωή του δημιουργού ή τα 18 tracks δε μοιάζουν με τη δική σου ζωή ή με τις δικές σου ιστορίες. Ο κτίρια τη νύχτα, σου προσφέρει 18 κασέτες, με την κάθε μία να αναγράφει έναν θεματικό τίτλο, και σε προσκαλεί να γράψεις πάνω από την κάθε κασσέτα, πάνω από την κάθε ιστορία του, τις δικές σου. Σου προσφέρει απλόχερα ηχητικές και λεκτικές αναμνήσεις και επιτρέπει τους συνειρμούς σου να πατήσουν πάνω τους και να μετατραπούν σε έναν ισοπεδωτικό ανεμοστρόβιλο αναμνήσεων και σκέψεων.
Το “Κενοί χώροι” δεν είναι ένας δίσκος που θα σε βυθίσει μέσα στις ατμόσφαιρές του ή τις τεχνικά άρτιες αριστοτεχνικές μουσικές του, μα ούτε θα σε κουράσει με ανούσιους και δύσπεπτους μεγαλομανείς πειραματισμούς — είναι αυτό ακριβώς που λέει ο τίτλος: κενοί χώροι που περιμένουν να γεμίσουν με όλά τα σπουδαία, τα όμορφα και τα άσχημα της δικής σου ζωής. Μουσικά, συνειρμικά και λεκτικά ταξίδια ενός ανθρώπου προς τον εαυτό του, που επιδιώκουν να γίνουν οι αφορμές, οι αφετηρίες για τα δικά σου ταξίδια προς τον ίδιο σου τον εαυτό.


Kid Flicks

Το "Υγρό" είναι μία από τις μεγαλύτερες κομματάρες που έχει κυκλοφορήσει η Inner Ear. Ενάμιση λεπτό με τρομερή συγχορδιακή και στιχουργική ροή, τόσο αυθόρμητη και άμεση, ώστε πιάνω την κιθάρα και νομίζω ότι μπορώ να το κάνω κι εγώ –διαπιστώνοντας κάθε φορά που προσπαθώ πως είναι αδύνατον να παράγω μια τέτοια κυκλική πορεία ήχου, η οποία όλο ανεβαίνει και ανεβαίνει και είναι δύσκολο να καταλάβεις πού κυκλώνεται το μοτίβο της. Αλλά δεν σε νοιάζει, γιατί γίνεται τόσο φυσικά και αβίαστα που σε μαγνητίζει μέχρι το τέλος και δεν προλαβαίνεις να σκεφτείς τίποτα.


Βύρων Κριτζάς - POPAGANDA

Τραγούδι χωρίς δομή και νόημα, αλλά με μια φρεσκάδα στον ήχο που δεν μπορείς να αγνοήσεις και ένα γενικό κλίμα παραίσθησης ή ονείρου. «Μια θυσία δίχως νόημα/ ένας πολτός μοναδικός». (σ.σ.: για την "Καλλιδρομίου" - ως ένα από τα 7 καλύτερα τραγούδια της χρονιάς)


Γιάννης Πλόχωρας - MIC. gr (για τα "καλύτερα της χρονιάς")

Θραύσματα κωδικοποιούν μια γοητευτική εξομολόγηση συναισθημάτων.


Ελεάνα Γαρίνη - MIC. gr (για τα "καλύτερα της χρονιάς")

Και εκεί που η φόρμα ανατρέπεται με μεθοδικότητα, να σου από κάτω μια αθεράπευτη νοσταλγία.


Θανάσης Φωτιάδης - MIC. gr (για τα "καλύτερα της χρονιάς")

Οι ένοικοι σε αυτά τα κτίρια είναι σχιζοφρενικά υπέροχοι, νευρικοί κι αναποφάσιστοι. Άλλοτε ελαφροκέφαλοι, άλλοτε γνήσια ρομαντικοί, μα πάντα ηδονοβλεψίες της αστικής ζωής που περνάει από κάτω. Από τη μία φτιάχνουν ωδές στο φευγαλέο, στο υποτυπώδες, στο απειροελάχιστο και από την άλλη ορμάνε για μεγάλες περιπέτειες μέσα στην ζούγκλα της κλασικής ποπ τραγουδοποιίας.