sd

ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑΤΑ





ηχογραφήθηκε τον Δεκέμβριο του '14 έως και τον Μάρτιο του '16,
κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του '16
σε deluxe edition με μορφή βιβλίου 20x21cm 36 σελίδων
με artwork από τα Κτίρια τη Νύχτα.




ΖΩΗ

Ποιοι έχουνε μείνει στην πόρτα να ελέγχουν;
Μόνο δικηγόροι, δολοφόνοι και γιατροί.
Στην πολυκατοικία της αιώνιας αϋπνίας
τα παιδιά είναι οι μεγάλοι κι οι μεγάλοι ήδη νεκροί.
Κλέφτες λογιστές με σφιχτή χειραψία,
άγγελοι ξανθοί με φτερά κατσαρίδας

και η έξοδος κινδύνου είναι εκτός λειτουργίας.

Υπάρχουνε δωμάτια που δε θα δεις ποτέ σου,
υπάρχουνε δωμάτια που όλοι σε πονάνε
ό,τι ώρα και να 'ναι
και οι μέρες που περνάνε
σε κλειδώνουν σε δωμάτια
και σου κλείνουνε τα μάτια.
Κι αυτές οι πόρτες ανοίγουν με το αίμα σου
κι αυτές οι πόρτες ανοίγουν με το ψέμα σου

και η έξοδος κινδύνου είναι εκτός λειτουργίας.

Ξέρεις ποιοι έχουν μείνει στην πόρτα να ελέγχουν;
Είναι οι εραστές σου με κομμένα τα χέρια.
Νονοί και βιαστές γελαστοί στις γιορτές·
τα χαρτιά τρέχουν ακόμα απ’ το ορθάνοιχτό τους στόμα.
Οι φίλοι σου οι καλοί περιμένουν στη γωνία
να ανοίξουν τα πόδια σε όποιον έχει εξουσία

και η έξοδος κινδύνου είναι εκτός λειτουργίας.

Με ποιους είσαι ρε,
με εμάς ή με τους άλλους;

Ετούτη η ζωή δεν έχει μόνο δύο πόρτες,
μα σε όποια και να μπεις ίδια θα είναι η πορεία:
θα συρθείς μήπως βγεις, αλλά τότε θα δεις
ότι πια τα όνειρά σου δε θα έχουν σημασία

και η έξοδος κινδύνου είναι εκτός λειτουργίας.

ΣΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΛΙΑ

Στη μεγάλη παραλία τώρα
καίγεται το σώμα μας.
Ας είχα ένα όπλο τώρα,
κάποιον να σκότωνα
και μετά να τον έθαβα
στις θίνες της άμμου
και η μεγάλη παραλία τότε
θα ήταν το σπίτι μου στα όνειρά μου
όπως εκείνο το διαμέρισμα
που άφησα απότομα,
όπως εκείνος ο φίλος μου
που με έριχνε στο πάτωμα.
Και τώρα ονειρεύομαι
πως του ξαναμιλάω,
τριγυρνώντας στο διαμέρισμα
που σιγά σιγά ξεχνάω.
Κρατάω μια βαλίτσα
που νομίζω ότι έχω βάλει
όλα αυτά που χρειάζομαι,
μα κάτι μέσα μου αμφιβάλλει.
Κι αν δε μου λείψει τίποτα,
αυτή είναι η φυλακή μου.
Τόσες ώρες προετοιμασίας
χωρίς καμία σημασία.
Η λύση της εξίσωσης
με βγάζει πάλι μόνο
με καθαρότερες λέξεις
και μεγαλύτερο πόνο.
Έλεγα «θ’ αλλάξω τη ζωή μου»
κι άνοιγα μια πόρτα να γλυτώσω
κι έφτασα στα μισά του δρόμου
μόνο για να διαπιστώσω
ότι οι πορείες στον χάρτη
είναι μια οφθαλμαπάτη
και η ζωή μου είναι μια γάτα
που κυνηγάει την ουρά της.

Κι όταν κάποιος πεθαίνει
μια νέα Χιροσίμα συμβαίνει,
αλλά σκάει μονάχα
σε συγκεκριμένα διαμερίσματα.
Μερικές φορές ξεχνιέται,
άλλες, κόβει αλυσίδες,


μα τις πιο πολλές φορές
μένουνε ίδια όλα όσα είδες.
Μένουμε τα ίδια άσχημα τέρατα
όπως αυτό που περπατάει
στη μεγάλη παραλία τώρα
κι ενός άλλου τον χώρο ζητάει.
Αχ, πόσο θα ’θελα μια μέρα
να γινόταν το χέρι μου όπλο
να σημάδευα το τέρας,
να το έριχνα κάτω
και μετά να το έχτιζα
μέσα στο ίδιο του το σπίτι
-μια προεξοχή που δεν υπήρχε,
αλλά κανείς δε θα προσέξει.
Ύστερα θα κοιμηθώ
στο δικό του δωμάτιο,
πάνω στην άμμο,
δίπλα σε σένα.

Κι ενώ θα καίγεται το δέρμα μας
θα σε παρακαλάω
να θυμηθείς με λεπτομέρειες
το προηγούμενο βράδυ.

Κι ενώ θα μαυρίζει το δέρμα μας
θα σε παρακαλάω
να θυμηθείς με λεπτομέρειες
το προηγούμενο βράδυ.
Κι ενώ θα λιώνει το δέρμα μας
θα σε παρακαλάω
να θυμηθείς με λεπτομέρειες
το προηγούμενο βράδυ.
Κι ενώ θα κολλάει το δέρμα μας
του ενός πάνω στου άλλου
θα ήθελα να ξέχναγα
το προηγούμενο βράδυ.


ΣΤΟ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ

Σε μια άλλη πόλη
σε άλλο δρόμο
σε άλλο σπίτι
με άλλη μαμά κι άλλο μπαμπά.

Σε άλλο θρανίο
άλλο σχολείο
με άλλους φίλους
άλλα ρούχα και χωρίς γυαλιά.

Με άλλα παιχνίδια
άλλες ταινίες
σε άλλο δέρμα
με μια άλλη μυρωδιά.

Σε άλλα δωμάτια
με άλλο χρώμα
με άλλα χείλια
χωρίς καφέ τα πρωινά.

Με άλλα αστεία
σε άλλη πορεία
χωρίς ρολόι
μέσα σε μια άλλη αγκαλιά.

Με άλλες κασέτες
χωρίς χωρίστρα
με άλλα γλυκά
κι αγαπημένα παγωτά.

Με άλλους φόβους
σε άλλα μπαλκόνια
χωρίς σεντόνια
και μια άλλη «πρώτη φορά».

Και μια μέρα
στο λεωφορείο
είσαι κι εσύ
μα δε σε ξέρω καν.

Και δίχως κάτι να συμβαίνει
η καρδιά μου χτυπάει
δυνατά. 
ΚΑΘΩΣ ΞΗΜΕΡΩΝΕΙ Η ΔΕΥΤΕΡΑ

Καθώς ξημερώνει η Δευτέρα
ζωγραφίζω στο βιβλίο τ’ όνομά σου
με το αίμα απ’ το κομμένο μου χέρι.
Θέλω να ξαπλώσω στα πλακάκια
ακίνητος να αγγίζω τη φορμάικα της καρέκλας
τι άλλο μένει να γίνει

καθώς ξημερώνει η Δευτέρα
και ζωγραφίζω στο βιβλίο τ’ όνομά σου
με το αίμα απ’ το κομμένο μου χέρι.
Θέλω να καρφώσω το μολύβι
στο στομάχι μου, να κόψω
αυτό τον κόμπο που με πνίγει
τι άλλο μένει να γίνει

καθώς ξημερώνει η Δευτέρα
και ζωγραφίζω στο βιβλίο τ’ όνομά σου
με το αίμα απ’ το κομμένο μου χέρι.
Αύριο το πρωί θα με περιμένουν πάλι

οι συμμαθητές μου
που μια μέρα θα γίνουν κι αυτοί
σαν κι εκείνους που σήμερα μισούνε.
Κι ο πιο καλός μου διπλανός
θα θέλει να σε ξεκάνει
απλώς επειδή θα μπορεί να το κάνει
και να σ’ ανταλλάζει με μεγάλη άνεση
με κάποιον που σου μοιάζει
ρυθμισμένο για καλύτερη επίδοση.
Στην επόμενη είδηση
μαθαίνεις για τον φίλο σου
που ’χε χαθεί εδώ και χρόνια
ότι βουτάει απ’ το μπαλκόνι του,
μα εγώ τον βλέπω να πετάει
και να κρατιέται από πολύχρωμα μπαλόνια.
Πριν του λιώσουνε τα πόδια με το ίδιο σφυρί
και να γλιστράει τόσο κάτω, που μετά να λέει:
«Δεν προλαβαίνω κάτι άλλο να αλλάξω,
ούτε να φτιάξω κάτι όμορφο,
γι’ αυτό θα σου χαλάω τη βόλτα»,
σπάσ’ του τα κόκκαλα στα δύο
σπάσ’ του τα κόκκαλα στα δύο
σπάσ’ του τα κόκκαλα στα δύο.

ΜΑΥΡΗ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ

πράσινη Αντιγραφή
κόκκινη Αριθμητική
κίτρινη Ορθογραφία
ροζ Πατριδογνωσία
κι ένα Πρόχειρο μπλε



ΜΙΑ ΑΡΡΥΘΜΙΑ ΠΟΛΕΩΝ

Νομίζω πως αυτό το δωμάτιο που ζω
θα έρθει η στιγμή που θα με καταπιεί
αφήνοντας στη θέση μου ένα όχημα από αίμα
και την άμμο που ’χε μείνει στο χαμένος τεύχος 109.
Προς το παρόν, αυτό που με γλυτώνει
είναι που σκέφτομαι τα μεσημέρια
να κάνω σχέδια μες στο παγωτό
κουτάκια συγκρουόμενα στον αυτοκινητόδρομο.

Ας έπεφτε τουλάχιστον απόψε το ταβάνι,
να έψαχνε ο ένας τα δάχτυλα του άλλου
σε κραγιόν δαγκωμένα,
χέρια ματωμένα,
σώματα ιδρωμένα
και μάτια ζεστά,
γιατί νιώθω πως αυτό το δωμάτιο που ζω
θα έρθει η στιγμή που δε θα θέλει μόνο εμένα.

Δεν είναι όπως στα λέγανε τότε, Κάντυ,
μπορεί και να τελειώνει κάπως έτσι η ζωή,
ανάμεσα σε πόρτες, καινούργια καταστήματα,
σκάλες κυλιόμενες κι άχρηστα εξαρτήματα.
Κοιμόμαστε μόνοι, μα ούτε ακριβώς κι αυτό
κι αυτό μου σαμποτάρει το σχέδιο που έχω.
Κουτάκια συγκρουόμενα στον αυτοκινητόδρομο
κουτάκια συγκρουόμενα στον αυτοκινητόδρομο
κουτάκια συγκρουόμενα στον αυτοκινητόδρομο
μια αρρυθμία πόλεων
μια αρρυθμία πόλεων.

Ας μας έπνιγε ένα κύμα από το κέντρο της Αθήνας,
ας μας έκαιγε η φωτιά ενός κτίριου μεγάλου
να έγλειφε ο ένας τα δάκρυα του άλλου
σε κραγιόν ξεραμένα,
χέρια παγωμένα,
σώματα βρεγμένα
και μάτια νεκρά.
Να γινόταν κι από αυτό κάτι διαφορετικό,
με το στόμα ανοιχτό ο ένας πίσω από τον άλλο.


Ο ΧΡΟΝΟΣ ΜΟΥ

Ο χρόνος μου
είναι σαν τα φύλλα
στην κρύα κουζίνα
με μικρά γράμματα
και ιστορίες νεκρών.

Ο κόσμος
είναι άγνωστος απόψε
γι’ αυτό κι εγώ
στέκομαι στην πόρτα
με μικρά γράμματα
και ιστορίες νεκρών.



ΣΑΡΚΟΒΟΡΑ ΑΣΑΝΣΕΡ

Στην ταινία που ξεκινάει με δύο «σ’ αγαπάω»
παγώνω την εικόνα και σε κοιτάω.
Πίσω απ’ τα παράσιτα της βιντεοκασέτας
ο κόσμος είναι μια ατέλειωτη μακέτα.

Κι αυτό που κρύβεις κάτω από το δέρμα
είναι ένα όπλο με όλα όσα ξέρεις.
Την πρώτη σφαίρα κατευθείαν στην καρδιά
για να μην κοιμάσαι με κάποιον που δε θέλεις.

Πάμε απόψε να κόψουμε κεφάλια
να στολίσουμε όλους τους στύλους
κι όσοι βολεύονται στα ρούχα των γονιών
να καταλάβουν πως εγώ δεν είμαι φίλος.

Είμαι τα πρωινά κρακ της συστολής,
είμαι το πράσινο μπουτόν των φαναριών
κι όλα τ’ άλλα που τα κοιτάς με δυσπιστία.
Κάθε επιστήμονας, μια νέα ερμηνεία.
Τι να τις κάνεις τις αναλύσεις,
δε θα σου διώξουν τη δικιά σου δυστυχία

κι ούτε απ’ τα σαρκοβόρα ασανσέρ θα σε γλυτώσουν,
ούτε οι Κυριακάτικες γιορτές μπορούν να σε σώσουν.

Αν αυτή η γεύση που ‘χες (θα χαρούμε να σας δούμε
στην πιο όμορφή μας μέρα) δε χανότανε στο δέρμα
(μα τι κομψή γραβάτα), ακόμα και αυτό.
Στα παρκέ οικογενειακών συζητήσεων
κάνω εμετό από σκοτωμένα φυτά
κι από σκουπίδια σχέσεων βομβαρδισμένων
με συχνοτικές παρεμβολές πριν και μετά.

Και αυτή είναι η ταινία που ποτέ δεν έχει τέλος,
θα παίζουν πάντα οι ίδιες σκηνές
κι όλα τα μεσημέρια που σκεφτόσουν τη ζωή σου
καρφώνονται στα μάτια σαν παγωμένο βέλος.

Κι ούτε απ’ τα σαρκοβόρα ασανσέρ θα σε γλυτώσουν,
ούτε οι Κυριακάτικες γιορτές θα σε σώσουν.
με τα ρούχα των γονιών στραβά φορεμένα
κρατάς ένα όπλο που δεν είναι για κανένα
ακόμα.
ΕΜΠΟΡΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ

Στο εμπορικό κέντρο όλοι γνωρίζονται.
Στον κινηματογράφο όλοι γνωρίζονται.
Έχουν τα ίδια μάτια, λένε τις ίδιες λέξεις.
Δεν ξέρω κανέναν, δε με ξέρει κανείς.

Είναι σαν πάρτυ που σ’ έχουν καλέσει
από τυχαίες διευθύνσεις, απλώς για να ’χει κόσμο.
Κι αν και το ξέρεις, εσύ πηγαίνεις χωρίς να το θες
ούτε εσύ, ούτε αυτοί.

Νιώθω άβολα, δε θέλω να είμαι εδώ.
Κανένας σε τίποτα δε δίνει σημασία.
Όμως αν φύγω, όλοι θα γυρίσουν
να δούνε ποιος κάνει κάτι άλλο από αυτούς.

Στο εμπορικό κέντρο όλοι γνωρίζονται.
Στο εμπορικό κέντρο όλοι γνωρίζονται.
Μ’ αγγίζεις και βρίσκομαι σε μια άγνωστη πόλη.
Δε θέλω να σε ξέρω γαμημένε καριόλη.

Γιατί σήμερα η γυναίκα που είδα στον δρόμο
είχε αντί για μάτια δύο πληγές
που δείχνουν τα φτωχά χέρια των παιδιών της
που δείχνουν τα φτωχά χέρια των παιδιών της.

Διαλέγω στην τύχη αυτόν το δρόμο.
Αν ήταν ο άλλος, απλώς δε θα ζούσες.
Γυρίζεις στο σπίτι. Είστε όλοι ασφαλείς,
σαν φωτοτυπίες μιας άχρωμης μέρας.

Αύριο πάλι όσα δεν έκανες,
αύριο πάλι όσα δεν είπες.
Στις ίδιες κινήσεις η κλεψύδρα θανάτου.

Το σήμερα ήμερο το αύριο άγριο.
Το σήμερα ήμερο το αύριο άγριο.

Η ΑΟΡΑΤΗ ΜΗΧΑΝΗ (ΤΑ 70s)

Στη δύση μες στις τετράγωνες φωτογραφίες
και τις φαγωμένες άκρες τους,
στα χρώματα ενός φιλμ με παραλίες
και φλου πρόσωπα.

Εκεί είναι που χαθήκαν τα παιδιά
και τώρα πίσω από ντέξιον και οθόνες
καθαρίζουν το χέρι τους
που άνοιξε μια τρύπα στην καρδιά.

Για πάντα χτισμένη είναι εκεί
μια συσκευή
που τα μουδιάζει με αριθμούς
και τακτικές διαθέσεων.

Και μετά όταν ψηφίζεις πίσω απ’ το παραβάν
βλέπεις το άθροισμα της αόρατης μηχανής.
Και η ενόχληση που νιώθεις είναι εκεί
που κάποτε υπήρχε η τομή,

μα είναι εκεί
κάτι νέο, που το λες:
«Μοναδική
   προσωπικότητα».



ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ

Αυτή είναι η φωνή μου τώρα,
αλλά πριν φτάσουμε ως εδώ
είμαι στον πίσω δρόμο
εκεί που βλέπει ο ακάλυπτος
τη στάση του 047.
Το πλοίο φεύγει,
σηκώνει την πόρτα του γκαράζ,
πηδάω να προλάβω
πάνω απ’ τα πηχτά νερά του Πειραιά.
Κάτω από αυτά
οι τρομακτικές λαμαρίνες του πλοίου
μπορούν να με σκοτώσουν
επειδή απλώς τις κοιτάζω.
- π ε φ τ ω -
αλλά αυτό είναι όνειρο
(κι ας μη με πιστεύει κανείς).

Μπορώ να ξυπνήσω τώρα
και να βρω κάτω απ’ το κρεβάτι
το κουτί με τα πρώτα μου playmobil:
τους γιατρούς,
τους ασθενείς
και το χειρουργείο.


ΧΕΙΡΟΥΡΓΕΙΟ

Είμαστε σ’ ένα χειρουργείο.
Είμαστε σ’ ένα χειρουργείο.
Τα κρύα σου χέρια
δε χρειάζονται δάχτυλα πια.

Είμαστε σ’ ένα χειρουργείο.
Είμαστε σ’ ένα χειρουργείο.
Στο γλυκό σου το στόμα
δε χρειάζεται η γλώσσα σου πια.

Είμαστε σ’ ένα χειρουργείο.
Είμαστε σ’ ένα χειρουργείο.
Τα δίκαια μάτια
δε σε βγάζουνε πια πουθενά.

Είμαστε σ’ ένα χειρουργείο.
Είμαστε σ’ ένα χειρουργείο.
Η τρυφερή σου καρδιά
δε βολεύει κανέναν μας πια.

Μία φορά
στα βρεγμένα πατώματα
κοιμήσου βαθιά
στα βρεγμένα πατώματα.

Είμαστε σ’ ένα χειρουργείο.



ΝΑΝΟΥΡΙΣΜΑ

Μπορεί να κρατάς το στόμα σου κλειστό
κι ας με βλέπεις δεμένο σ’ ένα άδικο φορείο.
Κι αν τώρα εσύ κρατάς το νυστέρι και γελάς
σαν να μη σε αφορά, σου ’χω άβολα νέα:

Στην ουσία είσαι κι εσύ μες στο ίδιο χειρουργείο.
Το θηρίο όταν σε δέσει στη δικιά μου τη θέση,
δε θα υπάρχει κανείς να μιλήσει για σένα,
όπως δε μιλάς κι εσύ και νομίζεις πως σου αρέσει.

Κι άμα νιώθεις καλά κάθε μέρα που περνά
και γεμίζεις με σκατά τη σπουδαία σου γυάλα,
«όλα πρίμα» και μπλαζέ κι αστειάκια ειρωνικά,
το θηρίο που ταΐζεις έχει σχέδια μεγάλα

αφού στ’ αλήθεια είσαι κι εσύ μες στην ίδια αρένα
και ισχύουν και για σένα οι ίδιοι άδικοι κανόνες.
Δε θα υπάρχει κανείς να σε βγάλει απ’ το χώμα
που θα πέφτεις βαρύς με δεμένους αγκώνες.

Θέλει αρχίδια για να πεις η καρδιά σου τι θέλει,
και «δεν είναι όλα στυλ», όπως κι ο Άγγελος λέει.
Κι αν στηρίζεις τους δικούς σου γιατί έτσι σε βολεύει,
είσαι ένα φασιστάκι, σαν κι αυτά που κοροϊδεύεις.



ΔΑΓΚΩΣΕ ΜΕ ΠΙΟ ΒΑΘΙΑ

Για όλες τις βραδιές που ήθελα να είσαι εδώ
και για όλες τις μορφές που έφτιαχνες στο μυαλό
και για όλα όσα θες να κάνουμε οι δυο

δάγκωσέ με πιο βαθιά.

Απ’ τα σύρματα που βλέπεις μέχρι τον ουρανό
κι απ’ τις λέξεις που μου στέλνεις ως το δωμάτιο αυτό
και για όλες τις βροχές αν δε σε ξαναδώ

δάγκωσέ με πιο βαθιά.



ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ ΠΟΥ ΣΟΥ ΓΡΑΦΩ

Οι λέξεις που σου γράφω δε φτάνουνε σε σένα.
Κολλάνε μεταξύ τους και μένουνε για μένα.
Ας έμενε έτσι εύκολα κι αυτό το άρωμά σου
σε ό,τι είχες αγκαλιάσει.

Εκεί μα ούτε εκεί, εδώ και δύο ώρες
με σύνδεση ανοιχτή, τώρα θα είσαι γυμνή
αλλά ούτε να τον παίξω δεν μπορώ για σένα
αφού ετούτη τη στιγμή δε σκέφτεσαι εμένα.

Μα είσαι ακόμα εδώ, σ’ αυτό το μαξιλάρι.
Ξέρω, με τον καιρό θα σβήσεις κι απ’ αυτό
και είναι τόσο άδικο αυτό, γαμώτο,
που ετούτη τη στιγμή δε σε νοιάζει εγώ πώς νιώθω.

Κι οι λέξεις που σου γράφω ποτέ δε μεγαλώσαν,
οι μέρες που περνάνε μου βγάζουνε τη γλώσσα
γι’ αυτό που ζω. Του χρόνου θα γιορτάζουμε
μια επέτειο που ούτε θα θυμάσαι.

Για ακόμα μια φορά διαβάζω τα παλιά μηνύματά σου
κι όταν πέφτω σε καρδούλα που ’χες στείλει
την κοιτάω σαν χαζός, γιατί από δω και μπρος θα πάει
«τι έγινε, πώς πάει;»

Μα είσαι ακόμα εδώ, σε βλέπω στο κρεβάτι μου.
Ξέρω, με τον καιρό θα σβήσεις κι απ’ αυτό
και είναι τόσο άδικο αυτό, γαμώτο,
που ετούτη τη στιγμή δε σε νοιάζει εγώ πώς νιώθω.

Οι λέξεις που σου γράφω δεν έχουν άλλο χώρο.
Θα σπρώξουν τη μεμβράνη της οθόνης προς τα εσένα
να έρθουνε κοντά σου, να μπουν κάτω απ’ το δέρμα,
να γίνονται εισιτήρια για πλοία και για τρένα.



ΑΣΤΡΟΔΟΝΗΤΗΣ

Ας καυλώσουμε όλοι μαζί
πάνω στον Αστροδονητή
που μένει πάντα φορτισμένος
και με έξτρα δόντια στο κουτί.

Είναι ο μοντέρνος τζέντλεμαν
ζεστά μουνιά σε σελοφάν.
Σε σκίζουν στα δύο οι μηχανές του,
θα ζήσεις διπλά με δυο καρδιές.

Βγάζει τα μάτια σου, θες δε θες
για να ’χεις τρύπες πιο πολλές.
Δεν είναι κι άσχημα, ίσως να ’ναι κι ωραία
αφού θα συμβαίνει σε όλη την παρέα.

Ας καυλώσουμε όλοι μαζί
αυτή τη νύχτα πάνω στη γη
κι όλων των λούνα παρκ η ρόδα
είναι ένα βυζί με καραμελορώγα.



ΣΤΟ ΣΟΥΠΕΡΜΑΡΚΕΤ

Και αυτή είναι η χαρά να κερδίζεις
κάθε φορά που από εμάς ψωνίζεις.
Στη ζεστή μας αγκαλιά θα επιστρέφουν τα παιδιά σου
και κανένας δε θα μας χωρίσει.



ΣΤΟ ΔΩΜΑ

Σιδηρόδρομο ως το φεγγάρι
νέα γυναίκα με λεφτά
σ’ αυτό το νούμερο εσύ διαλέγεις
ποιον θα φάνε τα σκυλιά.
Ένα σπίτι με ωραίο κήπο
μια νταντά για τα παιδιά
πρωινά χωρίς προϊσταμένους
ζώδια που λένε «όλα καλά»
κι όσους σ’ ενοχλούνε
θα χώσουμε βαθιά.

Κλείσε για πάντα όλα τα κανάλια
δε μιλάει για εμάς κανείς.
Στο ντουλάπι έχω σοκολάτα
θα είναι εκεί πρωί
για μια μεγάλη βόλτα
σε μια άλλη περιοχή.
Στο δώμα της Πρεβέζης
να βλέπουμε τον λόφο
κι ό,τι θες εσύ
θα είμαι εγώ εκεί.

Για ό,τι θες εσύ
θα είμαι εγώ εκεί.



ΑΤΛΑΝΤΑΣ

Στη γωνία δύο στενών δρόμων
βρήκα έναν Άτλαντα πεταμένο
με σκισμένο το χαρτονένιο του εξώφυλλο.

Στις μέσα σελίδες απλώνονταν οι χώρες
με αριθμούς σοβαρούς
σχεδόν τρομακτικές

πολλές από αυτές σήμερα δεν υπάρχουν

και οι άνθρωποι αριθμοί
που κατοικούσαν εκεί
- σε κάποιους δικούς τους στενούς δρόμους -

πολλοί από αυτούς σήμερα δεν υπάρχουν

Τον πήρα σπίτι,
όχι επειδή ένιωσα πως είχα τη δυνατότητα,
μα σαν μελλοντική σκιά ρακοσυλλέκτη
που έχει με το μέρος του τις πιθανότητες.

Τον ακούμπησα δίπλα στην υδρόγειο σφαίρα
που φωτίζει το παιδικό μου γραφείο
κι άρχισα να παρατηρώ
τις πολύχρωμες σημαίες των κρατών
και τα μονότονα βάθη των μεγάλων θαλασσών.



ΔΙΑΣΤΗΜΑ ΔΥΟ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΩΝ

Η φωνή στην τιβί
που λέει «τους ξύπνησες όλους»
ίσως και να ’χε αντίκτυπο
μα τώρα μοιάζει με αστείο.
Κι απ’ τη μεγάλη βιτρίνα
που περνούσα μικρός
ρυθμοί με τα δόντια
μεγαλώναν τα όνειρα.

Μία ακόμα εκπομπή
μία ακόμα εβδομάδα
πιο μακριά απ’ τη ζωή
με κάθε μέρα που φεύγει.
Δεν περιμένω απόψε
να συναντήσω κανέναν,
κλεισμένοι όλοι στο σπίτι
με στραπατσαρισμένα ωράρια.

Οι πιο άσχημοι άνθρωποι
αποφασίζουν για εμάς
και μάλλον τους αρέσει
που δείχνουν τόσο σάπιοι.
Μικραίνουνε τη μέρα
με καθετί άδικο.
Τώρα τα χέρια διψάνε
μόνο για αίμα.

Χτίζοντας μία ακόμα
σούπερ πολυκατοικία
δεν πληθαίνουνε οι σχέσεις
κι όσες υπήρξαν θαμπώνουν,
μα η μεγαλύτερη αμνησία
είναι να ξεχάσεις
πως ό,τι κι αν συμβεί,
εδώ είναι ωραία.




Έψαχνα πάντα να βρω
πώς να σ’ εντυπωσιάσω
με μελωδίες παράξενες
και λόγια δυσνόητα,
μα αυτό που ήθελα απλώς
ήταν να είμαι κοντά σου
και να αναπνέω
στην αγκαλιά σου.

Κι όλα όσα είδες
όλα όσα ένιωσες
κρυμμένες ιστορίες
σε κάθε τοίχο,
να γίνουν όλα τα κτίρια
πιο όμορφα κι απ’ τα μάτια σου
περπατώντας ξανά
πάνω στα ίδια βήματα

που κάναμε γελώντας
κι άλλες φορές πληγωμένοι
ή κάποιες άλλες προσμένοντας
να γίνει κάτι στο πάρτυ.
Τώρα μπορείς να διαλέξεις
μια άλλη πόλη να μείνεις,
μα αυτή θα ξέρει τα πάντα
απ’ τη μικρή μας ζωή.



ΣΤΟ ΣΩΜΑ ΣΟΥ

Σκέφτομαι καμιά φορά
ποιος απ’ τους δυο θα φύγει πρώτος μακριά
και πόσο ακόμα ο άλλος θα αντέξει μοναχός.
Κι ίσως να ’τανε καλύτερα αν φεύγαμε μαζί.



ΚΩΜΑ (ΤΑ 80s)

Ο μόνος τρόπος για να φύγεις απ’ το σπίτι
είναι ν’ ανοίξεις το παράθυρο
και πίσω απ’ τον ακάλυπτο
να βγεις ξανά στον διάδρομο της πολυκατοικίας

που μαυρίζει κάθε μέρα
από τις σκέψεις των ενοίκων
που όταν με κοιτάν στις σκάλες
τρώνε απ’ τη φτηνή ζωή μου.

Στον φωταγωγό τα βράδια
χέρια που διψάν για χάδια
και μετά πονάνε πίσω
απ’ τη λαδομπογιά των τοίχων.

Αυτό δεν είναι ένα τραγούδι
που έχει μπερδεμένες λέξεις.
Αυτό δεν είναι ένα τραγούδι
που έχει νόστιμες ιδέες.

Αυτό είναι το παλιό μου στρώμα
που μυρίζει μόνο καύλα.
Αυτά είναι τα φθαρμένα ρούχα
που γελάν με τα όνειρά μου.

Μες στην τάξη έχουν όλοι έναν πατέρα που δε βλέπουν,
ζούνε έτσι από πάντα, είναι όλοι σαν εμένα

μεγαλώνουν με παιχνίδια που τους λείπει το κεφάλι
και τους λιώνουνε το σώμα με αναπτήρα κάθε βράδυ.
Τους λιώνουνε το σώμα με αναπτήρα κάθε βράδυ.

Λες πως έχω δέκα δάχτυλα, μα εγώ νιώθω πιο λίγα,
κάθε ένα για τα χρόνια που πριν έρθουν κιόλας φύγαν.
Κι όπως στα ’κρυψαν κι εσένα, έτσι θάβεις τα δικά μου

μα εγώ αναπνέω ακόμα
κι ας με έριξες σε κώμα
κι ας σπρώχνεις κάθε μέρα
κάτω κι απ’ τα τροχοφόρα,
νιώθω ότι η ζωή είναι μάλλον
κάτι άλλο από αυτό.


ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΕ ΔΩ ΓΥΜΝΗ

Τα διαστημόπλοια
πετάνε μπομπονέλες
κι εγώ θέλω να σε δω γυμνή

γι’ αυτό θα κάψω τη στολή σου
και στις στάχτες της θα τρίψω
τη μούρη του διευθυντή

που κλωτσάει το στομάχι μου
μπροστά σε όλους τους άλλους
γιατί δεν είμαι καλό παιδί.

Θα σου σπάσουμε τα δόντια,
θα σου κλέψουμε τα ρούχα
να δεις ποιοι είναι οι πιο παλιοί.

Κάθε ώρα είναι στην κόλαση
ο γυαλάκιας της παρέας,
μα αυτός μια μέρα θα εκδικηθεί

στα χαρτιά της Εφορίας
στην ταμπέλα του γραφείου.
Βλέπεις, θα ’χει τακτοποιηθεί.

Τώρα έχει να διαλέγει
μες στους πιο μεγάλους κώλους
με ποιον θα ξυπνάει κάθε πρωί.

Περιζήτητο ρομπότ
χειροβομβίδα πορτοφόλι
για όποια θέλει οικογένεια και παιδί.

Αγάπη με χρονοδιακόπτη,
πόδια ανοίγουν δίχως αίμα,
έτσι ρε χύνουν τα ανδροειδή.

Κι αν υπάρχει υποψία
πως της λείπει πάντα κάτι,
τότε θα πάει σε ψυχαναλυτή.





Θα σου κοστίσει ακριβά
η μονάκριβή τους κόρη
γιατί η ζωή είναι σκληρή

είναι όπως στο προαύλιο
που παίζουμε όλοι μπάλα
με το κομμένο του αυτί

που το έσκισε η δασκάλα
πριν μοιράσει τα παιχνίδια
σε μια πολύχρωμη γιορτή:

Ντυμένη μπαλαρίνα
μπαίνεις κάτω απ’ το τραπέζι κι εσύ
«για να μη μας δει κανείς».

Τα διαστημόπλοια
πετάνε μπομπονέλες
κι εγώ θέλω να σε δω γυμνή.



ΜΕ ΡΟΥΧΑ ΣΤΗ ΖΕΣΤΗ

Και τώρα λες «εσύ με έφερες εδώ
και νομίζεις πως έτσι με ελευθερώνεις»
μα τα λόγια σου δένουν μια θηλιά στον λαιμό μου.

Και αναρωτιέμαι αν το ίδιο συνέβαινε από τόσο παλιά.
Αν και είναι απ’ τις μέρες
που θα ’θελα να ξέρω πιο λίγα από τώρα
κι όχι να γνώριζα τότε πιο πολλά

γιατί ξέρω πια πώς είναι
όταν διαλύουμε τα πρόσωπά μας
- χωρίς μάτια -

κι ακόμα και τότε θέλω να κλάψω
πιο πολύ από εσένα.

Κι αν δε μιλιόμαστε μέχρι το πρωί
- λες και έχουμε τόσα, έτσι να τα χαλάμε -
γιατί να ζούμε;
Έτσι μόνο γερνάμε

με ρούχα στη ζέστη σαν να ’μαστε ξένοι,
χωρίς αστεία
και δίχως χάδια

μόνο ν ’ακούμε φωνές απ’ τον δρόμο
- νέα ζευγάρια που γυρνάν ζαλισμένα -

και είναι που τότε θέλω να κλάψω
πιο πολύ από εσένα.

Ας βγούμε έξω,
να μην ξαναέρθουνε τα βράδια
που δεν έχει νόημα η ζωή μας.

Να μείνουν οι μέρες
που όποιο φρούτο κι αν κόψεις
παίρνει σχήμα καρδιάς.



ΑΓΚΑΛΙΑ (ΤΑ 90s)

Σ’ αυτόν το δρόμο για το σπίτι σου
περνάω πια βιαστικά.
Βλέπω μονάχα φιλιά
την τιράντα στην πλάτη σου
την κορδέλα για τα μαλλιά.

Την άλλη μέρα για τη θάλασσα
κρυφά από τη γιαγιά.
Βλέπω μονάχα φιλιά
βόλτα στο πίσω κάθισμα
έγκαυμα απ’ την αγκαλιά.

Σ’ αυτόν το δρόμο για το σπίτι σου
περνάω πια βιαστικά.



Η ΠΟΛΗ ΑΠΟΨΕ

Σου μιλάω απ’ τον σταθμό στην Ομόνοια
έξω απ’ το κατάστημα μουσικών οργάνων.
Οι λέξεις μου διαχέονται στις υδρορροές
και στάζουν στο μπαλκόνι σου κόκκινες σταγόνες
που βρέχουν ένα πεταμένο κόμικ
στη φερ φορζέ για τον ανοιξιάτικο ορίζοντα
στο σημείο που τελειώνει ο Δυτικός Πολιτισμός
και οι άνθρωποι συνωστίζονται σε σταθμούς κλειστούς.

Σου μιλάω για την τρικυμία στην Πλατεία Βάθης
πίσω από τις σκάλες του άδειου Ωδείου.
Η φωνή μου βουτάει στον οχετό
και μέσα από ένα σύστημα άχρηστων εννοιών
μολύνει το στομάχι σου το άγνωστο μικρόβιο.
Ύστερα ανεβαίνεις στη γυριστή σκάλα
και κάνεις πως ψάχνεις με το βλέμμα
αυτόν που μια φορά σε πλήγωσε
ή αυτόν με τον οποίον μοιράστηκες
μια μικρή παροδική ιστορία.

Μα απόψε η πόλη είναι βουβή
σαν να ’ναι όλοι ευτυχισμένοι.
Αύριο θα νιώθουμε πάλι
ότι μας έχουν όλοι εγκαταλείψει.



14.000 ΜΕΡΕΣ

Στην Αθήνα αν τα φρύδια ήταν όλα ξυρισμένα,
θα έπαιζα αυτά που θέλω χωρίς να υψωνόταν κανένα.
Από κοντά μπορεί να ρέει μια μυστήρια συγχορδία,
μα αυτά τα τέσσερα χτυπήματα είναι ό,τι σου έμεινε στον κόκκυγα.

Κι όταν συμπέσουνε τα βλέμματα, αυτός που νιώθει πιο μεγάλος
τώρα μπορεί να περιμένει να χαιρετήσει πρώτα ο άλλος.
Ρίξε μια φάπα στον Νονό που λέει να μη μιλάω σε σένα,
- συσκευασμένα φαγητά που είναι πιο νόστιμα ληγμένα.

Οι φίλοι πάνε κι έρχονται σαν δημοσκοπήσεις
που όλο μου τηλεφωνάνε, μα γι’ αυτούς δεν πολυμιλάνε.
Τους κάνει καθρεφτάκι το αλλήθωρο ζωάκι
που έχουνε όλοι τυπωμένο στην μπλούζα-statement που φοράνε.

Κι ίσως να αξίζει στη ζωή σου να περιμένεις ένα χέρι
να σου δοθεί συνειδητά, όπως στο «Γόνατο της Κλαίρης».
Μα αυτό που μένει τελικά: ο γέρος κάνει τη δουλειά του,
αν και πιο κάτω περδικλώθηκε και κατά λάθος αυτοπιπώθηκε.

Έχουνε κλείσει τα μονόκλινα σε όλα τα νεκροταφεία,
τα ζόμπι έχουν το κυλικείο στα ιδιωτικά νηπιαγωγεία.
Γι’ αυτό που είπες μόλις τώρα θα κάνω like απ’ το σπίτι
- ουρανοξύστες μυρμηγκιών χτισμένοι μες στον νεροχύτη.

Περνάνε οι ώρες βιαστικά. Διαβάζω στα στατιστικά μου:
ζω 14.000 μέρες κάτω από κεραίες.
Απόψε όλα είναι σκατά κι αν ήμουνα δεκαεννιά,
πάλι θα τα ’χα μπερδεμένα, απλώς θα πήδαγα κι εσένα.

Καμιά φορά ένα βραχυκύκλωμα είναι αυτό που θέλεις μόνο,
να αχρηστευτούν οι συσκευές που μας αφήνουν τόσο χρόνο.
Στην Αθήνα κι αν τα φρύδια ήταν όλα ξυρισμένα,
μάλλον θα σου έλεγα τα ίδια και μάλλον θα ’θελα πάλι εσένα.


ΕΓΡΑΨΑΝ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΣΚΟ

Θανάσης Φωτιάδης - MiC Music PortalΤα «Συγκεκριμένα Διαμερίσματα» είναι ένα οριακό άλμπουμ διεστραμμένης ποπ και το magnum opus του Κτίρια τη Νύχτα. Μια επική προσπάθεια διάρκειας 75 λεπτών συνολικά. Διεστραμμένη ποπ γιατί μετά από μερικές ακροάσεις πιάνεις τον εαυτό σου να σιγοτραγουδάει στο δρόμο εκφράσεις όπως «σπάσ’του τα κόκκαλα στα δύο» και «είμαστε σ’ένα χειρουργείο» με μια παιδική αφέλεια, ενώ είναι προφανές ότι η μελωδία λειτουργεί παραπλανητικά από το νόημα των στίχων. Το παιχνίδι αυτό είναι ένα από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του άλμπουμ. Φυσικά και τα τραγούδια ξεφεύγουν αρκετά από την ποπ, δανειζόμενα στοιχεία από πάρα πολλούς μουσικούς δρόμους κι εποχές, αλλά ο πρωταρχικός στόχος είναι το μελωδικό υλικό, το οποίο είναι οργανωμένο με τον μοναδικό τρόπο που μόνο ο Κτίρια τη Νύχτα ξέρει. Ακούστε για παράδειγμα πως δένει τις φράσεις στην ωμή πιανιστική ωδή «Καθώς Ξημερώνει η Δευτέρα». Είναι μια «σύγχρονη» μουσική εμπειρία, από αυτές που σε ξενίζουν στην αρχή, αλλά σύντομα γίνονται οι αγαπημένες σου στιγμές, ένας νέος τρόπος να φτιάξεις ποπ μουσική, από υλικά που φαινομενικά δεν ταιριάζουν μεταξύ τους, αλλά με την κατάλληλη σμίλευση, το αποτέλεσμα είναι αρμονικό, κι ας μας τρομάζουν οι στίχοι, η μουσική του Κτίρια τη Νύχτα δεν είναι για ανθρώπους που επιλέγουν να είναι αμέτοχοι συναισθηματικά με αυτό που συμβαίνει γύρω τους.

Το άλμπουμ είναι «οριακό», παίζει με τόσα διαφορετικά είδη μουσικής, που στέκεται συνεχώς στο χείλος του γκρεμού. Είναι ένα μεγάλο άλμα σε σχέση με τα προηγούμενα άλμπουμ του Κτίρια. Τέλος η lo-fi πειραματική προσέγγιση με τα κολλάζ από samples και τα πολλά πρελούδια ενδιάμεσα, εδώ έχουμε αυτοτελή τραγούδια που δεν χάνονται σε κάποιο σουρεαλιστικό κόσμο αλλά φαίνονται να πατάνε πολύ γερά στην πραγματικότητα, κυρίως στιχουργικά. Η φωνή από την άλλη αναγκάζεται να υπηρετήσει αυτόν τον ρεαλιστικό λόγο και να βγει μπροστά με αυτοπεποίθηση. Άλλωστε η φωνή του Κτίρια είναι πολύ όμορφη και εκφραστική, κάπου μεταξύ της ανεμελιάς του Δεληβοριά και της ταξιδιάρικης φωνής του Παυλίδη, έχει τα δικά της πιο γήινα χαρακτηριστικά.

Η παραγωγή είναι μεγαλειώδης. Ο Κτίρια στολίζει το κάθε τραγούδι με τα δικά του ιδιαίτερα στοιχεία, χρησιμοποιώντας στο έπακρο τις δυνατότητες που του δίνει η στερεοφωνία. Χρησιμοποιεί τέτοια ποικιλία ήχων, ακουστικών και ηλεκτρονικών, που πραγματικά στην αρχή είναι σαν να χάνεσαι σε ένα λαβύρινθο, αλλά ποτέ δεν χάνεις τη συγκέντρωσή σου, ως συνθέσεις τα τραγούδια είναι σφιχτά δεμένα και ξέρουν να πουν αυτό που θέλουν χωρίς να χάνουν χρόνο, ακόμα και μέσα σε ένα λεπτό. Φαινομενικά αταίριαστοι ήχοι αναγκάζονται να συγκατοικήσουν σε έναν πλουραλιστικό κόσμο σχεδόν ψυχεδελικής, σχιζοφρενικής ομορφιάς (κι όχι μόνο)...

Ακούστε πως «Στο Λεωφορείο» ξεκινάει με «μπασάκι» και κιθάρες που θυμίζουν James (παρόλο που ο θόρυβος προσπαθεί να καταπιεί τα πάντα) και ξεφεύγει αμέσως σε κάτι που θα μπορούσε να είναι σύνθεση του Δεληβοριά αν αντί για Χατζιδάκι είχε σπουδάσει τον σουρεαλισμό των Pixies. Ακούστε τις post-rock κιθάρες «Στη Μεγάλη Παραλία», τα Radiohead παλαμάκια στη σκοτεινή «Μαύρη Δημοτικού», τον εφιαλτικό Sonic Youth-ικό post-punk θόρυβο στο «Εμπορικό Κέντρο», τους Κόρε Ύδρο να ζηλεύουν τη διαμαντένια ποπ του «Δάγκωσέ Με Πιο Βαθιά», τη βαριά κιθάρα να προσπαθεί να παίξει ένα κομματιασμένο ζεϊμπέκικο στο «Άτλαντας» που τελικά βρίσκει διέξοδο σε σύνθια της εποχής Τέλσον, έναν «χυδαίο» Παυλίδη που δε φοβάται την παραμόρφωση στο «Θέλω Να Σε Δω Γυμνή», τις σόλο ρυθμικές ασκήσεις του Thom Yorke στο «Με Ρούχα Στη Ζέστη», και το εξάλεπτο «Η Πόλη Απόψε», μια progressive άσκηση μίξης δύο εντελώς ετερόκλητων ειδών, που τσακίζει κόκκαλα πριν χαθεί στο χάος. Σταματάω εδώ.

Δεν έχει νόημα να αναφέρω το κλασικό «αν το άλμπουμ είχε κυκλοφορήσει με λιγότερα τραγούδια, τότε θα μιλούσαμε για αριστούργημα» διότι δεν με ενδιαφέρει ένα πετσοκομμένο άλμπουμ-θυσία σε κάποια αόριστη «οικονομία». Προτιμώ μια πηγαία έκφραση που θα περιέχει όλα τα στοιχεία της (αλλοπρόσαλλης) προσωπικότητας του δημιουργού της. Με μια εσωτερική δομή 4x7 τραγουδιών, τα Συγκεκριμένα Διαμερίσματα είναι προσωπικές ιστορίες πότε οργισμένες, πότε γλυκές, ειρωνικές, σκοτεινές, πότε ερωτικές ή με σατυρικό χιούμορ, θλιμμένες ή σοκαριστικές. Παρατηρούν το κόσμο γύρω τους κι εκφράζονται ωμά και με ειλικρίνεια, ενώ προσεγγίζουν το κάθε θέμα με πρωτόγνωρη τόλμη, χωρίς να κρύβονται πίσω από δήθεν ποιητικές αοριστίες. Μπαλανσάρουν υπέροχα μεταξύ ιντελέκτουαλ ιδεών και ποπ τσιχλόφουσκας, μεταξύ ψυχεδελικής παράνοιας και πανκ αμεσότητας. Παρόλη την μεγάλη αλλαγή προς έναν πιο προσιτό, σύγχρονο ήχο, ο Κτίρια δεν κάνει εκπτώσεις, συμβιβασμούς, ή αυτολογοκρισία. Σαφώς κι έχει το άλμπουμ τις αδύναμες στιγμές του (πολύ λίγες είναι η αλήθεια), συνήθως εκεί που η παραγωγή προσπαθεί παραπάνω από όσο πρέπει, αλλά κι αυτές αποτελούν οργανικό μέρος ενός συνόλου που δεν έχει αυταπάτες περί τελειότητας (αλλά είναι δουλεμένο μέχρι και στην τελευταία λεπτομέρεια). Με λίγα λόγια, νομίζω ότι η ελληνική (art;) pop μόλις απέκτησε το πρώτο της ατόφιο διαμάντι στη μετά-Κόρε Ύδρο εποχή. (9,5 / 10)

Άκης Καπράνος

Κάθε τραγούδι αυτού του σπουδαίου δίσκου μοιάζει να συγκρατείται μετά βίας όρθιο, ένα στάδιο πριν την αποσύνθεση. Μέχρι όμως να φτάσουμε στο τέλος τους, κάθε φορά, μας αποκαλύπτεται μια λυτρωτική αμεσότητα. Μιλάμε δηλαδή για μια τέχνη που κατέχουν μονάχα οι μεγάλοι τραγουδοποιοί. Και η αλήθεια είναι πως για τα "Συγκεκριμένα Διαμερίσματα", με την πικρή - και εξίσου τρυφερή - ειρωνεία και την αφηγηματική τους νοσταλγία ("Οι συμμαθητές μου / που θα γίνουν κι αυτοί / σαν εκείνους που σήμερα μισούνε" ακούγεται στο "Καθώς Ξημερώνει Η Δευτέρα"), θα μπορούσαν να ειπωθούν πολλά. Οι χαρακτηριστικές αναφορές τους άλλωστε (από τους Στέρεο Νόβα και τις Τρύπες μέχρι το Διονύση Σαββόπουλο αλλά και ολόκληρο το αθηναϊκό new-wave ρεύμα των 80s) μοιάζουν να στοιχειοθετούν μια εντυπωσιακή λίστα. Προσωπικά "ακουσα" μέχρι και Al Kooper εδω μέσα. Το επιμύθιο όμως μένει σταθερά ίδιο, ό,τι κι αν ειπωθεί: αυτός ο δίσκος ανήκει στις κορυφές της σύγχρονης ελληνικής μουσικής σκηνής. Και περιμένω να περάσω πολλά χρόνια μαζί του, καθώς θα μεγαλώνουμε παρέα.



Φώντας Τρούσας - ΔΙΣΚΟΡΥΧΕΙΟΝ

Καθόλου «συγκεκριμένα» δεν είναι τα «διαμερίσματα» τού Κτίρια τη Νύχτα στο πρόσφατο CD του στην Inner Ear (κλεισμένο σε ωραία hardback, μεγέθους single, συσκευασία), ιδίως αν μεταφράσουμε τον τίτλο ως κάτι ηχητικώς σαφές και πρόδηλο να-το-πούμε ή τιθασευμένο. Εντάξει, μπορεί ο τίτλος να επιδέχεται κι άλλων ερμηνειών, όμως αυτό που ήδη σημειώσαμε ισχύει. Ο Κτίρια τη Νύχτα αντιπαθεί τη γραμμικότητα και την ευθεία αφηγηματικότητα (και καλά κάνει δηλαδή, αφού έχει τη δυνατότητα να την ξεπερνά). Ο λόγος του, παρότι πληθωρικός στην εκφορά του, είναι ελλειπτικός στα νοήματά του – κάτι που σε συνδυασμό με την ίδια την εκρηκτική και ενίοτε εν τω γεννάσθαι μουσική του δημιουργεί ένα ιδιότυπο, πολυεπίπεδο και οπωσδήποτε πολύ ενδιαφέρον ακρόαμα, που δεν μπαίνει, σώνει και καλά, κάτω από ταμπέλες.

Παρένθεση. Όλο και πιο συχνά ακούω τον τελευταίο καιρό το πρόθεμα «μετά»… μπροστά από ποικίλους μουσικούς όρους. Δεν μας έφτανε το μετα-πάνκ, όπως φαίνεται, που το τρώμε δεκαετίες τώρα, κι έτσι κάπου διάβασα για μετα-ντίσκο (λέγεται από καιρό δηλαδή κι αυτό), μετα-αβάντ, μετα-τζάζ και δε συμμαζεύεται… Σκέφτομαι, λοιπόν, πως για όλους αυτούς, που τους αρέσει να… μεταθέτουν δια του «μετά» τα ποικίλα ορολογικά ζητήματα (καθότι κι αυτό είναι ένα ζήτημα), τα «Συγκεκριμένα Διαμερίσματα» μπορεί να αποτελέσουν ένα ιδανικό πεδίο άσκησης. Ο Κτίρια τη Νύχτα με τις μουσικές και τα τραγούδια του, θέλω να πω, φροντίζει για τη σχετική ακύρωση ή επέκταση των genres, και κάπως έτσι μ’ ένα… post-song μπορεί, εν προκειμένου, κάπως να καθαρίζεις. Κλείνει η παρένθεση.

Ο καλός μουσικός, που γράφει τα λόγια, τις μουσικές, ενώ τραγουδά κιόλας, παίζοντας όλα τα όργανα μόνος του, επιμελούμενος ενοργανώσεις, samples, μίξεις και παραγωγή ακολουθεί έναν, μάλλον, ασυνήθιστο τρόπο τραγουδοποιίας. Αφήνει το λόγο να ανακαλύψει τη μουσική του –το πώς θα ειπωθούν τα μακροσκελή, συνήθως, ποιήματά του– κι έτσι, συχνά, βρίσκεται εκτεθειμένος σε… πηδήματα στο κενό ή, στην καλύτερη περίπτωση, σε ακροβασίες. Το θέλει, το επιθυμεί – αν και θα πρέπει να σημειώσουμε, εγκαίρως, πως τα «Συγκεκριμένα Διαμερίσματα» δεν στερούνται και… περισσότερο αναμενόμενων τραγουδιών, που μουσικώς τουλάχιστον, μπορεί να φλερτάρουν με το «κατανοητό» σύγχρονο electro-rock. Φανταστείτε έναν πιο ανεβασμένο Κ.Βήτα, για να μείνουμε στα καθ’ ημάς, ή έναν πιο προσγειωμένο The Boy. Γι’ αυτό μιλάω… Θα έλεγα μάλιστα πως αυτά ακριβώς τα τραγούδια («Στη μεγάλη παραλία», «Εμπορικό κέντρο», «Δάγκωσε με πιο βαθιά»…) έχουν συγκεκριμένες θέσεις μέσα στο patchwork τού Κτίρια τη Νύχτα, κάπως σαν οδοδείχτες που δεν οδηγούν αναγκαστικώς κάπου – μιας και εκείνο που ακολουθεί υπακούει κατά το μάλλον ή ήττον σε μιαν ονειρική σειρά. Κάτι που, τέλος πάντων, υπονοείται ευθύς εξαρχής και από τις διάρκειες, με ορισμένα tracks να διαρκούν από λίγα δευτερόλεπτα, έως ένα και κάτι λεπτά.

Εικόνα: φώτα που ανάβουν, σβήνουν ή αναβοσβήνουν σε τυχαίες (random) περιόδους, σ’ ένα δυνατό άλμπουμ ποιητικής συμπύκνωσης με κέντρο το άστυ.



Στυλιανός Τζιρίτας - ANNIBUS

Ο καινούργιος δίσκος του Κτίρια τη Νύχτα (Συγκεκριμένα Διαμερίσματα/Inner Ear) έρχεται ως πιστοποίηση γνωρισμάτων του καλλιτέχνη που έχουν κατατεθει και στις προηγούμενες κυκλοφορίες του. Αν κάτι περιμένεις από τον Κτίρια είναι η καθαρότητα και αυτό λαμβάνεις στο καινούργιο του album. Ένα album που έρχεται ως μια υπερπαραγωγή κατά μια έννοια μιας και μιλάμε για έκδοση μεγέθους coffee book με δυναμικό artwork όπου αναπτύσσονται πλήρως οι στίχοι και σε δίσκο ακτίνας (όπως αρέσκονται ακόμα να λένε οι κλασικάδες της στοάς της Όπερας στην Ακαδημίας). Η ακτινολόγηση, για να κάνω και ένα ευφυολόγημα, που επιφυλάσσει στην καθημερινότητα μέσω της τέχνης του ο Κτίρια είναι από τις λίγες στην Ελλάδα. Κινούμενος σε ένα παράλληλο αλά Αρτζέντο σύμπαν βρίσκει τα απανταχού ζόμπι που ελλοχεύουν όχι μόνο στους πέρα δώθε της καθημερινότητας αλλά και στον ίδιο τον εαυτό του.

Οι στίχοι ήταν πάντα ισχυρό σημείο του Κτίρια με μια δόση καλοδεχούμενου εσχατολογικού λυρισμού, έστω και αν μερικές φορές η αυτοπαρατήρηση μπαίνει σε μεγαλύτερα από αυτά που μπορεί να αντιληφτεί και παρακολουθήσει ο ακροατής λιβάδια. Η ψυχανάλυση δεν παίρνει το πάνω χέρι σε τούτο το πόνημα, ευτυχώς τολμώ να πω διότι θα χάναμε έναν παρατηρητή της πραγματικότητας. Αντιθέτως ο μετασχηματισμός των βασικών δομών (φυσικών και συμπεριφοριστικών) του καθενός μας μπαίνει σε ένα μικροσκόπιο όπου θα αναγνωρίσει  ο καθείς σημεία της δικής του ζωής.

Ο Κτίρια από την άλλη έχει έναν μουσικό σιτοβολώνα που επιλέγει ανάλογα με την περίπτωση πόσο θα ανοίξει τη στρόφιγγα/μπουκαπόρτα και τι υλικά θα ξεμυτίσουν. Σε προηγούμενες δουλειές του ακούσαμε περισσότερο noize, περισσότερο ακουστικό υφαντό ενώ σε τούτη τη δουλειά η μελώδια αφιονισμένη και πουσαρισμένη μέσα από φίλτρα (και λογής όργανα) παίρνει αμπάριζα τις δοκούς και τις κολώνες της πόλης. Ξαναλέω και ξαναματαλέω περί πόλης διότι είναι ένας δίσκος που δεν φεύγει από τη μητρόπολη ακριβώς όσο και ο Δικαστής Ντρεντ δεν έχει δει ποτέ μήτε εκτάριο από πατατοχώραφο. Το μέταλλο και το σκυρόδεμα έχουν το δικό τους βωμό όχι θυσίας αλλά λυτρωτικής διαύγειας πνεύματος σε τούτη τη δουλειά που δεν θα ήταν καθόλου περίεργο να πιάσετε εαυτόν να ρεφραινιάζει τα τσιτάτα της. Το δε artwork του εξωφύλλου είναι παραπάνω από άψογο.



Μιχάλης Νικολίτσης - ΤΟ ΥΠΟΓΕΙΟ

Εδώ και περίπου 10 μέρες περιφέρομαι με όλες μου τις αισθήσεις σε εγρήγορση στα 30 Συγκεκριμένα Διαμερίσματα του Κτίρια τη Νύχτα... Χτυπάω κουδούνια, ανοίγω πόρτες, ανοιγοκλείνω παράθυρα. Βλέπω δωμάτια σκοτεινά και στοιχειωμένα, κλειστοφοβικές καφκικές κάμαρες, αλλά και σάλες γεμάτες χρώμα και φως, έπιπλα παλιά από άλλες εποχές, σίδερα και μπερδεμένα σκονισμένα καλώδια, τηλεοράσεις ανοιχτές, μουσικές και ήχους ηχογραφημένους σε κασετόφωνα πατώντας κόκκινο rec κουμπί και play, οθόνες με αρχεία με χιλιάδες λέξεις, χαρτιά χειρόγραφα με χιλιάδες λέξεις, πάνω σε γραφεία τακτικά στοιβαγμένα, άλλα σε κρεβάτια ή στο πάτωμα πεταμένα και σκορπισμένα, χιλιάδες λέξεις, χιλιάδες εικόνες, μυρωδιές. Κάποιες φορές συναντώ και τους ενοίκους, δεν μου μιλάνε ποτέ κι ούτε με βλέπουν, εγώ όμως μπορώ - μπορώ και βλέπω τις ζωές τους και τις ιστορίες του να κυλούν στο ημίφως ενος ασθμαίνοντος άστεως, γυναίκες και άντρες, 80's παιδιά, 90's έφηβοι και 00's νεαρές αέρινες φιγούρες, κουρασμένους 10's υπερήρωες που λυγίζουν φορμάικες και σιδερώνουν τις κάπες τους, ο καθένας στο χώρο του, ο καθένας στα δικά του διαμερίσματα κλεισμένος με τις δικές του εμμονές και καθηλώσεις, τις δικές του απογνώσεις και διαγνώσεις, με τα δικά του όνειρα και τους δικούς του εφιάλτες... Εδώ και περίπου 10 μέρες περιφέρομαι με όλες μου τις αισθήσεις σε εγρήγορση στα 30 Συγκεκριμένα Διαμερίσματα του Κτίρια τη Νύχτα και "η έξοδος κινδύνου είναι εκτός λειτουργίας"...

Ενα χρόνο λοιπόν μετά τον υπερεμπνευσμένο Σαχτούρη, ο Αθηναίος μουσικός Κτίρια τη Νύχτα επιστρέφει με τον 7ο δίσκο του, Συγκεκριμένα Διαμερίσματα. Ένα δημιούργημα που αποτελείται απο 30 κομμάτια και κυκλοφόρησε την περασμένη Δευτέρα (12/12) από την Inner Ear. Κι έχοντας εντρυφήσει εμμονικώς (για τους δικούς μου λόγους) όλο τον προηγούμενο χρόνο στο πολυσχιδές και πυκνό έργο του, το οποίο μετρά πια 9 χρόνια ζωής, τολμώ να πω πως το τελευταίο του πόνημα είναι μάλλον και το καλύτερό του, το πιο ολοκληρωμένο και το πιο μεστό. Μέσα στα 75 λεπτά της διάρκειάς του, έχουμε την ευκαιρία να ζήσουμε και να νιώσουμε όλα τα στοιχεία που διαμορφώνουν τη μουσική υπόσταση του Κτίρια όλα αυτά τα χρόνια, είναι όλα εκεί τοποθετημένα με ευλάβεια και προσοχή, δίνοντας εντέλει ένα απογειωτικό και καθηλωτικό τελικό αποτέλεσμα. Πολλαπλά στρώματα ήχου, φανταστική παραγωγή και ενορχήστρωση, στίχοι (ποιήματα) που δεν σ'αφήνουν σε ησυχία, μυριάδες ατμόσφαιρες και εικόνες που γεννούν αναλόγου αριθμού και έντασης συναισθήματα, μία απόλυτα ξεχωριστή μουσική εμπειρία, που όμως απαιτεί προσοχή και πολλαπλές ακροάσεις για να σου δώσει πίσω το 100% της δυναμικής της. Φημίζεται ο Κτίρια για τη μη γραμμική μουσική του αφήγηση και για το "δύσκολο" του να τον παρακολουθήσεις. Δεν θα διαφωνήσω και αυτό ως ένα βαθμό συμβαίνει και στα Συγκεκριμένα Διαμερίσματα, τα κομμάτια του δίσκου δεν είναι του συρμού και αναμφισβήτητα απαιτούν τύπου "εκπαιδευμένα" αυτιά. Είναι όμως τόσο καλοδουλεμένα, τόσο αληθινά και εμπνευσμένα που αργά ή γρήγορα θα βρεις τα δικά σου Διαμερίσματα, για να κατοικήσεις και να ζήσεις μέσα τους για χρόνια.

Στα αξιοσημείωτα πως ο Κτίρια, πέρα από τη γραφή των στίχων και της μουσικής, παίζει όλα τα όργανα μόνος του, έχει κάνει παραγωγή και ενορχήστρωση, ενώ είναι υπεύθυνος και για την καταπληκτική γραφιστική δουλειά που συνοδεύει το άλμπουμ, το οποίο το βρίσκεις σε μία πραγματικά πανέμορφη συσκευασία. Πολλά μπράβο στον Κτίρια Τη Νύχτα, στη δύση του 2016 μας έδωσε έναν από τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς.


Μιχάλης Παπαμακάριος - toperiodiko.gr

Ακούγοντας για πρώτη φορά το νέο (έβδομο) άλμπουμ του δημιουργού που κρύβεται πίσω από το όνομα «Κτίρια τη νύχτα», συλλογίζεσαι αυθόρμητα «τι τραγουδάει ο άνθρωπος» και αυτό γιατί τόσο στιχουργικά όσο και μουσικά δεν είναι κάτι που συνηθίζεις να ακούς ακόμα και στην ας τη πούμε, underground εγχώρια σκηνή. Σιγά, σιγά και ακούγοντας ξανά και ξανά το δίσκο κατανοείς την βαθύτερη αλήθεια του, που αφορά αυτά που λίγο πολύ ζούμε όλοι όχι μόνο σε αυτό το αποξενωτικό τέρας που λέγεται Αθήνα, αλλά σε κάθε σύγχρονη Μητρόπολη και των συνεπειών που επιφέρει στις διαπροσωπικές, κοινωνικές και συνολικά πολιτιστικές σχέσεις των ανθρώπων και όπως λέει και το τραγούδι: «η έξοδος κινδύνου είναι εκτός λειτουργίας»….

Από αυτή την άποψη τα «Συγκεκριμένα Διαμερίσματα» είναι και δεν είναι συγκεκριμένα. Είναι συγκεκριμένα καθώς μπορούν να αφορούν βιώματα το καθένα μας και ταυτόχρονα δεν είναι γιατί λειτουργούν ως αφαίρεση καθορίζοντας το γενικό αίσθημα.

Τα κομμάτια του «Συγκεκριμένα Διαμερίσματα» διαθέτουν μια σχεδόν σουρεαλιστική γραφή την οποία όμως για ένα απροσδιόριστο (;) λόγο ακούγεται πολύ οικεία, όπως για παράδειγμα στο «Θέλω  να σε δω γυμνή».

Όσο για τη μουσική του άλμπουμ αυτή ακολουθεί το χαρακτήρα των στίχων. Ο Κτίρια τη νύχτα δεν περιορίζεται σε κάποιας μορφής ροκ ή ποπ φόρμας, αλλά αντίθετα συνδυάζει ελεύθερα τη ποπ και ροκ αισθητική με ηχητικά κολάζ και μουσικά samples. Ο Κτίρια τη Νύχτα παίζει όλα τα όργανα, έχει γράψει όλους του στίχους και έχει κάνει τη παραγωγή, εν ολίγοις πρόκειται για μια one man full band κατάσταση.

Συμπερασματικά αν θέλετε να ακούσετε κάτι πραγματικά ιδιαίτερο από τη περσινή εγχώρια παραγωγή (ο δίσκος βγήκε στα τέλη του 2016), το «Συγκεκριμένα Διαμερίσματα» είναι ο δίσκος  που ψάχνετε.


Τάσος Σταυρόπουλος - PRESSPOP.GR

Υπάρχουν κάποιοι δίσκοι που είναι φτιαγμένοι για να μην μοιάζουν με κανέναν άλλον δίσκο. Ένας από αυτούς είναι τα ''Συγκεκριμένα Διαμερίσματα'' του Κτίρια Τη Νύχτα. Στα ''Συγκεκριμένα Διαμερίσματα'' χρησιμοποιούνται διάφορες μουσικές φόρμες, όχι για να καταφέρει ο δίσκος να ενταχτεί σε κάποιο συγκεκριμένο μουσικό είδος και να αναζητήσει το αντίστοιχο κοινό, αλλά για να εκφράστει το concept του δημιουργού του. Σε πρώτο πλάνο βρίσκονται οι στίχοι του Κτίρια Τη Νύχτα, ενώ η μουσική ακολουθεί το feeling των στίχων και απλά τους ντύνει με ήχους. Ο δίσκος είναι μία καθαρά βιωματική εμπειρία για όποιον τον ακούσει. Στα αυλάκια του θα βρει τους φίλους του, θα δει εικόνες της αστικής καθημερινότητάς του, μα κυριώς θα βρει κομμάτια από τον εαυτό του. Θα δει τα όνειρα του, τους εφιάλτες του, τις εμμόνές του και τις πιο απόκρυφες σκέψεις του. Αυτές που όλοι σκεφτόμαστε και ποτέ δεν συζητάμε με τους γύρω μας, απλά για να μην παρεξηγηθούμε. Οι στίχοι χτυπάνε κατευθείαν στη καρδιά. Άλλοτε χρησιμοποιώντας ωμό ρεαλισμό και άλλοτε μιλώντας πιο λυρικά ο Κτίρια Τη Νύχτα καταφέρνει να εκφράσει τις πιο ενδόμυχες σκέψεις και αγωνίες. Υπάρχει μία παλιά ρήση που λέει ''ότι υπάρχουν πράγματα που λέγονται και δεν γίνονται και ότι υπάρχουν πράγματα που γίνονται και δεν λέγονται''. Ε, λοιπόν ο Κτήρια Τη Νύχτα κατάφερε να πει όλα αυτά που γίνονται και απλά δεν λέγονται. Μιλάει για θέματα ταμπού όπως η αυτοκτονία, η κατάθλιψη και η παραδοχή της μοναξιάς. Χλευάζει τον μικροαστισμό και τα επακόλουθά του. Δεν διστάζει να απογυμνωθεί, να είναι ειλικρινής και αυτό ουσιαστικά προτείνει και για τους άλλους. Έτσι μάλλον όλα θα ήταν καλύτερα και κανείς δεν θα είχε την ανάγκη να προσποιείται μία πλαστή ευτυχία και να κρύβει κάτω από το χαλί οτιδήποτε αρνητικό του συμβαίνει. Οι πιο pop ''!4000 Μέρες'' περιγράφουν την αποξένωση και τις επιδερμικές σχέσεις στη σημερινή Αθήνα. Στο ίδιο μήκος κύματος και το ''Κώμα (τα '80ς)'', ενώ στο ''Θέλω Να Σε Δω Γυμνή'' σχολιάζει το θέμα της τακτοποίησης και της κοινωνικής ανέλιξης μέσω των σχέσεων. ''Περιζήτητο ρομπότ, χειρομβοβίδα πορτοφόλι για όποια θέλει οικογένεια και παιδί'', οπότε ο ψυχαναλυτής είναι το φυσιολογικό επακόλουθο.

Ο δίσκος περιέχει τριάντα κομμάτια. Νούμερο που μπορεί να αποθαρρύνει κάποιον να ασχοληθεί μαζί του. Πολύ λογικό για μια γενιά που έχει συνηθίσει να ακούει μεμονωμένα κομμάτια στο youtube. Αλλά το puzzle που είχε στο μυαλό του έπρεπε να παρουσιαστεί ατόφιο και όχι να γίνει κοπτοραπτική προς χάρην της εμπορικότητας. Η πρώτη επαφή με τα ''Συγκεκριμένα Διαμερίσματα'' είναι σχεδόν χαοτική. Μεγάλος αριθμός κομματιών, αλλαγές διάθεσης, πολλές και διαφορετικές μουσικές και πάνω απ΄όλα πολλά και έντονα συναισθήματα. Θέλει πολλές ακροάσεις για να αρχίσει κάποιος να βγάλει άκρη με το τι γίνεται στα ''Συγκεκριμένα Διαμερίσματα''. Αλλά και πάλι κάθε πρόσθετη ακρόαση κάτι καινούργιο θα αποκαλύπτει. Κάτι τόσο απεγνωσμένα συγκινητικό σαν το ''Στη Μεγάλη Παραλία'' έχει να γραφτεί από την ''Χειραψία'' των Κόρε Ύδρο. Για να γίνει πιο κατανοητό το μέγεθος της δύναμης αυτών των δύο τραγουδιών, εύκολα μπορεί να ισχυριστεί κάποιος ότι είναι οι απαντήσεις της ελληνόφωνης pop στο δίδυμο των ''Love Will Tear Us Apart'' των Joy Division και ''There Is A Light That Never Goes Out'' των Smiths. Στο ''Στο Λεωφορείο'' ο Κτίρια Τη Νύχτα απαριθμεί όλα αυτά τα μεγάλα ''αν'' που σκέφτεται ο καθένας μας για το πως θα είχε εξελιχθεί η ζωή του αν είχε κάνει ή του είχε τύχει κάτι διαφορετικό στη ζωή του. Όλοι μας όμως έχουμε καταλάβει, εύκολα ή δύσκολα, ότι ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω και πάντοτε θα μένουμε με αυτά τα ''αν'' να στροβιλίζουν μέσα στο στο κεφάλι μας και να μας στοιχειώνουν. Ένα από τα πιο δυνατά τραγούδια του δίσκου είναι το ''Καθώς Ξημερώνει Η Δευτέρα''. Λιτά πλήκτρα αφήνουν τους στίχους να βγουν μπροστά και ο Κτίρια Τη Νύχτα χωρίς περιστροφές στέλνει ένα τελευταίο γράμμα αγάπης. Ο ''Αστροδονητής'' είναι το πιο pop trash talking για το 2016,  ενώ το ''Στο Σουπερμάρκετ'' είναι ένα μονόλεπτο σχόλιο πάνω στον σύγχρονο καταναλωτικό τρόπο ζωής. Το πιανιστικό ''Στο Δώμα'' είναι μία υπόσχεση παντοτινής αγάπης, ενώ στο ''Νανούρισμα'' καυτηριάζει την αδιαφορία προς τον συνάνθρωπο στην σύγχρονη κοινωνία και την απουσία αλληλεγγύης.

Θα μπορούσαμε να γράφουμε ατελείωτα κατεβατά για τα ''Συγκεκριμένα Διαμερίσματα''. Αλλά δεν έχει κανένα νόημα. Αυτό που αξίζει αυτός ο δίσκος είναι να κάτσει κάποιος και να τον ακούσει. Να του δώσει τον απαραίτητο (αρκετό) χρόνο για να μπει στο concept του. Ο δίσκος είναι γροθιά στο στομάχι. Για όλα αυτά που άλλοι τα γυροφέρνουν και τα περιγράφουν με μισόλογα, ο Κτίρια Τη Νύχτα καταφέρνει να βρει κατευθείαν στόχο.