wem

ΩΕΜ και η λαίμαργη αγάπη / οι υποθέσεις του πέμπτου κόσμου





ηχογραφήθηκε το φθινόπωρο του 2006,
κυκλοφόρησε σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων τον Ιανουάριο του 2010.
Η χειροποίητη συσκευασία περιείχε μικρό βιβλίο 10 σελίδων
με στίχους που δε χρησιμοποιήθηκαν, χειρόγραφα κείμενα και σχέδια με κάρβουνο.











Στο δωμάτιό μου

Προσγειώνονται απαλά αυτές τις νύχτες
και πάντα ξημερώνει πρόσωπα δύστροπα.
Απ’ το ράδιο τι περιμένω πια
είναι οι γραμμές που δεν καταλαβαίνω.
Απ’ την ασπρόμαυρη οθόνη
τα διαστημόπλοια ξυπνάνε
και φεύγουν ξανά.
Κι εγώ θα χαράξω ένα σύννεφο στο πρόσωπό μου
να με ποθήσεις ένα καλοκαίρι
σε μια γιορτή,
ν’ αγκαλιαστούμε
σαν την ένωση δύο κόσμων.


Νυχτερινή Αναμονή

Αυτό το κουτί ευχαρίστως θα το οδηγούσα
στη νυχτερινή εξοχή
-μακριά απ’ τις ασφαλείς πόλεις.
Θα ξάπλωνα στο πάτωμα με ορθάνοιχτα χέρια
και θα φύτρωναν δύο δέντρα ανάμεσά μου
να πνιγόμουν απ’ το χώμα.
κι εσύ θα έπεφτες για πάντα στην εύφορη αγκαλιά μου.

Στο μπλε κουτί λιμνάζουνε οι χάρτες μου.
Τα σχέδια ενός ύποπτου κόσμου βουλιάζουν,
μα εγώ τ’ αποστηθίζω απ’ το φεγγίτη του βυθού,
γιατί είμαι ακόμα πιο βαθιά
και περιμένω τη ζωή μου.


Καπνοί

Καπνοί από τα χέρια μου μαυρίζουν τις γραμμές

στους άγνωστους δρόμους όλων των χρόνων.
 

Ενός κόσμου ναρκωμένου ξεχειλίζουν οι ταινίες
από υπόνομους στους άδειους δρόμους
κι εγώ τυλίγομαι σ’ αυτές
–κι απ’ το δωμάτιο πώς θα βγω...
 

Μα αν περίμενες να βρω όλα τα σπίρτα που μου πέταγες
που μαύριζαν τα μάτια μου (τα δάχτυλά μου καίγαν’),
δε θα μ’ έπνιγαν τα χρόνια
και οι καπνοί από τα χέρια μου.
 

Υπήρχαν κι άλλες πόρτες που δε μάθαμε ποτέ
και είναι πια σίγουρο πως χάθηκαν για πάντα.
Πόσα δωμάτια θα διασχίζαμε μαζί
τότε που ο κόσμος ήταν πιο πολύς μες’ απ’ τα δυο σου μάτια.
 

Μα αν καταλάβαινα κι εσύ ότι βυθιζόσουνα
κρατώντας ένα λύχνο για το ιδιότροπο υπόγειό μου,
δε θα χανόσουνα στον κόσμο.
Μα οι καπνοί από τα χέρια μου...
 

Ας ξέχναγα για πάντα τα χειρουργικά σας άκρα
που ανάδευαν τις λέξεις μου που μ’ έσπρωξαν μακριά σου
(κι αναπόφευκτα λερώναν’ των ματιών σας τις μπομπίνες).
Δε θα μου κλείναν’ οι ταινίες τους διαδρόμους,
σε 1000 δωμάτια θα ζούσα,
μα οι πόρτες τους δεν άνοιξαν ποτέ
-και είναι σίγουρο ότι χάθηκαν για πάντα.
Πόσα δωμάτια να μας έχουν μείνει πια
και πόσα άλλα πέρναγαν’ δυσνόητα και άδεια.
Και είναι κρίμα που δεν τα ’δαμε μαζί,
μόνο οι καπνοί από τα χέρια μου πνίγαν’ τα πηγάδια
των άγονων λέξεων όλων των χρόνων.


Οι μέρες του '94

Αν στείλω ένα γράμμα,

(κι ας χάσω κι άλλες ημέρες)
ή αν γίνω ένας γλάρος
να φτάσω στην άλλη πόλη που βρέχει
(αν πετάξω),
στα φύλλα αν ψάξω,
θα βρω άραγε τα χρόνια στις μέρες;


ή να ξεχάσω την πικρή γιορτή;


Να θυμηθώ τον άλλο χειμώνα
να κάψω τα χέρια μου πάλι,
να αχρηστεύσω κι αυτή την κρυψώνα,
φανερώνοντας ξανά το κεφάλι μου,
να σώσω 1000 εικόνες,
να ενώσω τις μέρες του Μάη,
γιατί τα χρόνια σαν χελιδόνια μακριά πετάνε,
μα όλο ξεχνάνε να μου πούνε αντίο.


Αντίο μικρή χαρά
μη με κρατάς πίσω ξανά,
κι εγώ θα στείλω ένα γράμμα
να κάψω όλα τα φύλλα που έχει.
Ναι, θα κάψω όλα τα φύλλα που έχει.


Οι αποβαίνοντες στις Διαδρομές

Ένας διάδρομος απογείωσης όσα θέλησες να ζήσεις

που απ' αυτόν παραδόξως ολισθαίνω στις μυστικές επιθυμίες μου.
Κι ακόμα στις Διαδρομές μου θα επιβαίναν' όσα έχω αφήσει
μόνο αν έφευγες μαζί μου μακριά.
 

Μα παραμένει εκείνο το πνιχτό δρομολόγιο
που μας φέρνει βαθιά
και είναι ακόμα ναρκωμένο απ' τη γέννα του
στους διαδρόμους του επιβλητικού μας κόσμου.

 Είμαι μια χώρα από παιδιά ερωτευμένα
που λαθρεπιβαίνουν σε όσα θέλησες να ζήσεις
πέρα από σύνορα προγονικά, σε μια αγκαλιά.

Μετανάστης απ' τον εαυτό μου, χρόνια ολόκληρα.
 


Διαδοχή των γενεών

Ανεμίζοντας στους χώρους της δουλείας

αυτή η πόλη μάς νταντεύει ως το θάνατο
μ’ ένα νανούρισμα από αγγελίες και πληρωμές.
 

Ξεχνώντας όσα εναγώνια προστάτευε
τα περιθώρια στενεύουν,
μα η διαδοχή των γενεών συνεχίζεται αδιάλλακτα.


Επιστρέφοντας

Σ’ αυτό που θέλουμε, εσύ κι εγώ, επιστρέφοντας

οι κόμποι λύνονται από το σώμα μου
και όχι μονάχα ελπίζοντας
αγγίζω μια καθαρή θηλιά
και δένομαι μαζί σου
ακόμα πιο σφιχτά
κι απ’ τα δικά μου χέρια
τυλίγεις τα ποτάμια σου
γύρω από μένα.

 

Οι δρόμοι γυρίζουν

Τα κτίρια είναι γέρικα πλοκάμια που σαλεύουν μορφοκλασματικές καμπύλες.

Ποια είναι η άλλη διαδρομή που ταξιδεύουμε μαζί για να σου πω ό,τι προφτάσω.
 

Πίσω από μένα κάποιος γελάει σε μια αποθήκη φαρμάκων
και μια κοπέλα μουντζουρώνει τις μέρες που δε θυμάμαι.
Μόνο στο δρόμο θ’ ανταλλάζω τα δίκαια δώρα κι ευτυχώς είναι ακόμα νωρίς
να γνωριστούμε σε μια βουή από παράταιρα χέρια
(και πόσα άλλα ξεριζώσανε οι φίλοι για να υπνοβατούμε
στων συζητήσεων τις ψυχρές αντηχήσεις για όλα τα ακίνδυνα χρόνια που ζούμε).
Θα πάρει μήνες για να μου πεις πόσο με ήθελες τότε.
 

Απ’ το κρεβάτι μου ακούω σειρήνες
και σχηματίζω τυχαίους αριθμούς τηλεφώνου.
Τα δάχτυλά μου όμως μπερδεύονται πάλι και παίρνω εσένα.
Κι αν μου μιλούσες, θα σου ’λεγα ότι είσαι η λαίμαργη αγάπη,
μα αυτό δεν πρόκειται ποτέ να συμβεί.
Ή μήπως έγινε καιρό και προσπαθώ να το ξεχάσω;

 

Ένα όχημα που δε βλέπεις και το βαγόνι που δε θα θυμόμουν

Μια γυναίκα κουδουνίζει μυστήρια σήματα

κι ανοιγοκλείνω ένα άηχο στόμα μου.
Εσύ υπομένεις τα αναιμικά χέρια
λίγο πριν ξεριζώσω το λαιμό μου.

 

Η λαίμαργη αγάπη

Είμαστε σ' ένα λασπωμένο δωμάτιο

και ζωγραφίζουμε μια άρρωστη πόλη.
Κάθε φορά που χαϊδεύω το στήθος σου,
πρόστυχες γεύσεις με ζαλίζουν
και ξεχνάω ότι ζούμε σε μια ασήμαντη σκόνη από νόμους
-μια χούφτα εκκωφαντικά καταγώγια-
που μου χαρίσαν’ τη ζωή των εντόμων
(και στο πυώδες μου κέλυφος το νιώθω πως κι εσύ με αγαπάς).
 

Ασθμαίνει ένας κόσμος
τη διαστροφή του αενάως περιμένειν,
την ψυχογενή φούγκα ως επιδημία,
ενώ αφουγκράζομαι τους ώριμους δείκτες σου
που λεν' ότι οι ώρες δε γυρίζουν
κι είναι κρίμα να ζούμε σε μια ασήμαντη σκόνη από νόμους
-μια χούφτα εκκωφαντικά καταγώγια-
που μου επιβάλλουν τη ζωή των εντόμων,
από μια άνευρη απόληξη να νιώθω πως κι εσύ με αγαπάς.
 

Είμαστε δύο αναδράσεις των δρόμων
σε μια πόλη όπου οι οθόνες διδάσκουν:
«ΩΕΜ και η Λαίμαργη Αγάπη
είναι μια αρρώστια που δεν ξέσπασε ποτέ»
και οι κάτοικοι ζούνε σε μια ασήμαντη σκόνη από νόμους,
αναρριχώνται σε μπλεγμένα καλώδια
που καθορίζουν τις πορείες των δρόμων,
μακριά απ' το λασπωμένο δωμάτιο που δε χαρτογραφήθηκε ποτέ.

 

Το άχρονο στενό

Ζήσαμε σε σπίτια χλωμά

στριμωγμένοι στα πιο φθηνά έπιπλα
κι εγώ ακόμα στο πάτωμα
εφευρίσκοντας κανόνες στα μοναχικά μου παιγνίδια.
Εκείνες τις μέρες του νοσοκομείου
πόσο μου λείπεις
 

Στάζει το ταβάνι
κι εγώ πλέω στο πρωινό μου κρεβάτι
 

ποια μέρα χόρτασα
μόνο μια ακόμα δε μου φτάνει
 

μα ήταν στα τέλη των κασετών που ανάσαινα τις ξεκούρδιστες λέξεις μου


Τα παρακάτω κείμενα είχαν πρωτοανέβει στο blog μου λίγες μέρες πριν την κυκλοφορία του άλμπουμ. Είναι σκόρπιες σκέψεις για κάθε κομμάτι ξεχωριστά.


στο δωμάτιό μου
"Οι ήχοι που ακούγονται είναι από το '60s φορητό πικάπ του πατέρα μου το οποίο σκάλιζα μικρός, γύρναγα τους διακόπτες, ανοιγόκλεινα το ράδιο -κι όλο αυτό χώραγε σε ένα βαλιτσάκι, μαζί με τα ηχεία του.
Το μέτρημα στο τέλος είναι μια αναφορά στην εποχή που ακούγαμε -μόνο- από κασέτες και ξέραμε το ακριβές κλάσμα του δευτερολέπτου που θα αρχίσει το επόμενο κομμάτι (ή όταν θέλαμε να το ξανακούσουμε απ' την αρχή, πετυχαίναμε και λίγο το τέλος του προηγούμενου τραγουδιού). Όταν ήρθε το "next" κουμπάκι, χάθηκε αυτή η σχέση με το μέσο." 

νυχτερινή αναμονή
Για δέκα χρόνια έμενα σε ένα δωμάτιο δύο επί τρία. Εκεί έχω γράψει σχεδόν όλα μου τα κείμενα και τα τραγούδια. Η "νυχτερινή αναμονή" είναι για όλες εκείνες τις νύχτες που έμενα ξύπνιος μέχρι το πρωί.
Διαβάζεις ή ακούς κάτι κι όπως αφήνεσαι σταδιακά, ο νους σου ακολουθεί δικά του μονοπάτια και βρίσκεσαι μετά από ώρα να λαμβάνεις ακαθόριστα σήματα από το ανοιχτό ράδιο που μπλέκονται με τους διαφορετικούς ρυθμούς που έχεις στο μυαλό σου κι έτσι συνθέτεις μια δική σου αρμονία, σαν να μην υπάρχει το σώμα σου ή να αδιαφορείς προσωρινά για αυτό, μια παροδική αιώρηση μέσα από το βόμβο των νυχτερινών φορτηγών που περνάνε την εθνική οδό, κάτω απ' το σπίτι.

καπνοί
Νομίζω ότι αν μάζευα κάπου όλες τις ενορχηστρωτικές εκδοχές των καπνών μέχρι να καταλήξω στην τρέχουσα, θα γέμιζα 2 cd. Είχα χάσει τον ύπνο μου μέχρι να βρω το χώρο στο οποίο θα μπορούσε να αναπνεύσει το κείμενο, κάτι σαν τις παραδοσιακές υπαίθριες γιορτές όπου εναλλάσσεται η ζωή με το θάνατο, ένα φλεγόμενο τοπίο κάθαρσης που να αγκαλιάζει όλες εκείνες τις αυτοκαταστροφικές νύχτες.
Είναι το τελευταίο μέρος της τριλογίας των "σελίδων", η μελωδία προέκυψε κατακερματίζοντας τη μουσική του δεύτερου μέρους. Στο τέλος ακούγεται η αρχική μελωδία των πρώτων Σελίδων, αλλά με άλλη εναρμόνιση -λίγο πιο σύνθετη- για να μου θυμίζει ότι τα πράγματα μπορεί να μην είναι όπως πίστευες -μπορεί να είναι απλά, αλλά θέλει και λίγο κόπο για να τα δεις απλά.
Το beat του τελευταίου μέρους προέκυψε από μια απλή και χαλαρή drums λούπα ενός μέτρου, την οποία έκοβα, έραβα κι επανατοποθετούσα σε πολλά μικρά τμήματα, περασμένα όλα από ένα fuzz εφέ.

οι μέρες του '94
Πάντα σκεπτόμενος το 94 θα με πιάνει ένα σφίξιμο στο στομάχι. Έγραφα τα πρώτα μου κείμενα, έφυγα απ' το σχολείο, βρήκα νέους φίλους στο Πανεπιστήμιο, άρχισα να πίνω πολύ περισσότερο, ήμουν 18, τρελά ερωτευμένος και μάκραινα τα μαλλιά μου.

οι αποβαίνοντες στις Διαδρομές
Το Σεπτέμβρη του 96, έφτιαξα ένα βιβλιαράκι με τίτλο "για τις Διαδρομές, φώναξε ο οδηγός". Το κομμάτι είναι ένα παγωμένο καρέ στο οποίο απαθανατίζεται η στιγμή που κατεβαίνουν από ένα παλιό λεωφορείο οι φίλοι μου, λίγο πριν βρεθούν μπροστά σε ένα χώρο με όνομα Διαδρομές, όπου συνυπάρχουν εκείνα τα παλιά κείμενα του 96.
Η αίσθηση που σου σκίζει το μυαλό στα δύο γέννησε την ιδέα των παράλληλων φωνών με τους διαφορετικούς στίχους. Οι κύριες μελωδίες γράφτηκαν κατά το 98, βλέποντας στην τηλεόραση τη Ρεβάνς. Διάφοροι άλλοι ήχοι είναι τμήματα από την πρώτη ηχογράφηση του κομματιού, το 03.
Λίγο πριν το τέλος, παράγω με ένα synth συχνότητες των οποίων τα Hz είναι οι αριθμοί στους οποίους αντιστοιχούν οι λέξεις ενός μικρού κειμένου μου.
Για το τελευταίο μέρος χρησιμοποίησα την πρόχειρη φωνή που είχα γράψει. Εκεί, οι κιθάρες είναι ένα κολλάζ συγχορδιών στο άμετρο τρακ της φωνής.

διαδοχή των γενεών / επιστρέφοντας
Τραγούδησα το πρώτο μέρος ανάποδα και ανέστρεψα το τρακ, για να ακούγεται κανονικά μεν η φωνή, αλλά να δημιουργεί μια αίσθηση ότι ενώ υπάρχει μια φαινομενικά φυσιολογική εξέλιξη προς τα μπρος, κάτι πηγαίνει προς τα πίσω.
Το αρχικό κομμάτι στηριζόταν σε διαρκείς εναλλαγές μέτρων 7/8 και 9/8. Υπήρχαν δύο ομάδες κρουστών. Η μία έπαιζε μόνο στα 7/8 (το άυλο) κι άλλη μόνο στα 9/8 (το σώμα), σαν να υπάρχει κόσμος γύρω από κάποιους που κάνουν έρωτα. Η ενορχήστρωση και οι φράσεις που παίζουν τα όργανα στηρίχτηκαν σε αυτήν την εικόνα: εκεί υπάρχουν δύο άνθρωποι, οι ανάσες τους που πότε συγχρονίζονται και πότε διαδέχονται η μία την άλλη, οι μυρωδιές των σωμάτων τους κι ο χρόνος που πότε κυλάει αργά, πότε γρήγορα, όλα τόσα ελεύθερα και χωρίς κανόνες, όπως εξάλλου και οι μελωδίες του τραγουδιού, που δεν πατάνε σε καμία κλίμακα.

οι δρόμοι γυρίζουν
Οι μορφοκλασματικές καμπύλες είναι τα fractals. Είχα κάπου διαβάσει αυτόν τον όρο τα χρόνια του Λυκείου και πρόσφατα βρήκα ένα χειρόγραφο από το 94, στο οποίο τον ανέφερα μάλλον για πρώτη φορά. Το 95, ήθελα να φτιάξω ένα γκρουπ με αυτό το όνομα.
Κάποιοι στίχοι αναφέρονται σε ένα κείμενο που είχα γράψει στα είκοσί μου. Ψάχνοντας τη σελίδα με το πρώτο αυτό κείμενο, είδα ότι το είχα γράψει ξημερώματα 31 Αυγούστου 1996. Συμπτωματικά, δηλαδή, ακριβώς δέκα χρόνια πριν γράψω το τραγούδι.

ένα όχημα που δε βλέπεις και το βαγόνι που δε θα θυμόμουν
Ξεκίνησε κοιτώντας τις αντανακλάσεις μέσα σε τρένα. Κάθε μέρος που βρισκόμαστε είναι μία σύνθεση από όλες τις στιγμές που έχουμε ξαναβρεθεί εκεί, αλλά και πιο πέρα, βάσει υπόγειων συνδέσεων. Σκέφτομαι τις διαδρομές στις 4 το πρωί κάτω από τον παλιό σταθμό της Ομόνοιας, τότε που δεν έκλεινε τα βράδια, μετά όλη την Αγίου Κωνσταντίνου και τέλος διασχίζοντας τους Σταθμούς Πελοποννήσου και Λαρίσης, ανάμεσα σε φορτηγά και περαστικούς.
Οι κιθαριστικοί αυτοσχεδιασμοί στο τέλος είναι ουσιαστικά οι πρώτες σημειώσεις που κράτησα για το κομμάτι. Τις χρησιμοποίησα αυτούσιες.

η λαίμαργη αγάπη
Ένα ερωτευμένο ζευγάρι ήταν πάντοτε η πιο επαναστατική πράξη. Αυτό είναι που απεύχεται κάθε εμπορική επιχείρηση, αφού κατ' ουσίαν όλες στηρίζονται είτε στη μοναξιά του ανθρώπου είτε στις ρηχές σχέσεις.
Γράφτηκε στις αρχές του '05, έβγαινα τα πρωινά κι έκανα όσες περισσότερες διαδρομές με το τρένο άντεχα και κάπου μεταξύ βαγονιών το ολοκλήρωσα.

  

ΕΓΡΑΨΑΝ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΣΚΟ:

Άρης Καραμπεάζης - MIC
Το άλμπουμ των ΚΤΙΡΙΑ ΤΗ ΝΥΧΤΑ είναι ένα Do It Yourself αριστούργημα, που παρότι κατ' αρχήν φαίνεται να μην έχει κάποια πολιτική/ κοινωνική συνείδηση, που να δικαιολογεί την ένταξη του στην εν λόγω κατηγορία (των DIY, όχι των αριστουργημάτων), τελικά ο πολύχρονα και πολύτροπα βιωματικός χαρακτήρας, του το καθιστά τόσο ουσιαστικά προσωπικό, ώστε να αγγίζει και να ξεπερνάει με όμορφο τρόπο τα όρια του καταδικασμένου σε κοινωνική συνείδηση δημιουργήματος τέχνης.
[...] δεν το κατάφερε κυρίως λόγω της -κατά τα λοιπά υπέροχης αφαιρετικά ποιητικής- στιχουργικής του αρετής, αλλά κυρίως λόγω του τρόπου με τον οποίο εμπεριέχει μέσα του όλη τη μουσική την οποία έχουμε ακούσει όσοι είμαστε σήμερα λίγο πάνω από τα 30... και έχουμε περάσει τουλάχιστον τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια της ζωής μας ακούγοντας μεταξύ άλλων συστηματικά ό,τι μουσική έχει κυκλοφορήσει σε μία ευρύτατη ποικιλία ειδών και συναισθηματικών κατηγοριών



Ισαάκ Βουαγιάζ - VICE Magazine
Ο "Κτίρια τη Νύχτα" καταφέρνει να μπλέξει τον Σκαρίμπα, τον Ν. Γ. Πεντζίκη και τον Φελίνι μέσα στο δικό του κόσμο, έναν πυκνογραμμένιο κόσμο γεμάτο αναμνήσεις, απογεύματα και αστικά τοπία που κατρακυλάνε το ένα πάνω στο άλλο. Mαζί με τις εικόνες, έρχονται καταπάνω μας μουρλές ενορχηστρώσεις, παράξενα κοψίματα, άρρωστες μελωδίες, ψίθυροι, field recordings. Σχεδόν φτιάχνει το δικό του Αναζητώντας το Χαμένο Χρόνο και μας δείχνει πώς θα έπρεπε να ακούγεται η ελληνική μουσική το 2010. Η πρωτοπορία τελικά δε θα έρθει από έξω, αλλά από μέσα μας.


Αργύρης Ζήλος - ΑΘΗΝΟΡΑΜΑ
Ο "Κτίρια τη Νύχτα" δεν έχει καλή φωνή - ευτυχώς! Αν ήταν ένας... Πάριος δεν θα 'παιζε σαν τον σκύλο με τη γάτα με τη μελωδία, δεν θα στιχουργούσε σουρεαλιστικά, ούτε θα παρενοχλούσε τις νόιζ-άμπιεντ-πανκ-ηλέκτρο-ποπ φόρμες σε σημείο που να παίρνουν των ομματιών τους!


Λένα Πλάτωνος, Αντώνης Μποσκοΐτης
Ο ιδιαίτερος στίχος του Κτίρια τη Νύχτα και οι ψυχογενείς φούγκες της μουσικής του που ενσκήπτουν ως επιδημία, κάθε άλλο παρά βλαβερή όμως, αποδεικνύουν πως μέσα στη διαστροφή του αενάως περιμένειν, υπάρχουν ευτυχώς ακόμα δυνάμεις, ικανές να κάνουν την ειδοποιό- που λένε- διαφορά.
[...]
Ομολογουμένως, ο Κτίρια τη Νύχτα δεν ομοιάζει με κανέναν του χώρου του, της ανεξάρτητης δηλαδή τραγουδοποιίας και γι’ αυτό και μόνο η συγκεκριμένη εργασία χρήζει ιδιαίτερης προσοχής.

One will burn
Εδώ έχουμε να κάνουμε με πραγματικά ένα DIY δίσκο, με ένα booklet lo-fi! τόσο punk (ενώ η αισθητική του θυμίζει πχ άσιμο), τόσο όμορφο και ζεστό.
Η μπλεγμένη μουσική εδώ μέσα δημιουργεί τον πιο γλυκό θόρυβο, καμωμένο από ηχοτοπία, ηλεκτρικά ηλεκτρονικά όργανα κι από μια φωνή που ενώ δεν θυμίζει τομ γουέτς, είναι τομ γουέητς. Είναι τόσο καλά δεμένο το άλμπουμ που το ένα κομμάτι διαδέχεται το άλλο χωρίς να καταλαβαίνεις πότε έφτασες στο τέλος...χωρίς να μπορείς να ταυτοποιήσεις τι σκατά σε έχει χτυπήσει τόσο δυνατά....

A music's collective
Τελείως, μα τελείως, indie, με ήχους επηρρεασμένους από Michael Haneke, Lars von Trier, Jean-luc Godard, Andrei Tarkovsky, Bela Tarr, David Lynch, Roman Polanski και φυσικά τα κτήρια και τις γειτονιές των Αθηνών. Καταπληκτική δουλειά.

Silentcrossing's blog
(σ.σ. για ποιους λόγους είναι στους καλύτερους δίσκους του 2010)
Γιατί καιρό τώρα έχεις περάσει τα 30 και ακόμα δεν βρήκες το δρόμο σου, όμως δεν το βάζεις κάτω. Γιατί ένα απόγευμα έκανες κοπάνα από το φροντιστήριο των Αγγλικών για να ακούσεις από το walkman τον πρώτο δίσκο των Στέρεο Νόβα. Γιατί ανέβαινες στις ταράτσες του κέντρου για να ακούς το βουητό της πόλης από ψηλά. Γιατί ακόμα θυμάσαι το Graffity. Γιατί κάποτε που δεν υπήρχαν κινητά περίμενες πάνω από ένα ακουστικό που δεν χτύπαγε. Και το σήκωνες που και που να δεις αν δουλεύει. Γιατί τα βράδια ξενυχτούσες με το τρανζιστοράκι κολημένο στο αυτί να ακούς πειρατικούς. Γιατί σε κάποιο live του Alexander Hacke έγινες κόκαλο και κοιμήθηκες στο παγκάκι. Γιατί τα δοκίμασες όλα, έζησες ηδονικά και τώρα επέστρεψες στο παιδικό σου υπνοδωμάτιο.  

Helmet's point of view
ο "κτίρια τη νύχτα" έχει κάνει ένα άλμπουμ σταθμό στην σύγχρονη εγχώρια μουσική / είμαι τυχερός που έχω 1 από τα 50 αντίτυπα / έργο τέχνης